დიდოსტატის მარჯვენა — თავი VI შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

თავი VI

– VI –

როგორც კი მელქისედეკი დარბაზში შევიდა, უსიამოვნოდ შეიშმუშნა. მაგიდას გარს შემოსხდომოდნენ მეფე გიორგი, სპასალარი ზვიადი და ფარსმან სპარსი.

დარბაზის შუაგულში მიწვეულ კათალიკოსს უსიამო სუნი ეცა. ეს არ იყო ძველი, ცხიმის სუნი, არამედ რაღაც უცნაური, მძიმე სუნი.

„ალბათ ამ წარმართს ასდისო“, გაიფიქრა მელქისედეკმა და დამხვედრებს მიესალმა.

სამივე ფეხზე წამოდგა. სპასალარმა სკამი მიუდგა, მეფემ კი დაჯდომა სთხოვა. ყველა დასხდა, მხოლოდ ფარსმან სპარსი დარჩა ფეხზე და ელოდა, როდის უბრძანებდა კათალიკოსი დაჯდომას.

მელქისედეკი მაგიდას დააჩერდა და თვალი მოჰკრა ამინაშატის ხატსა და ძელიცხოველის ჯვარს.

გიორგიმ მოიკითხა კათალიკოსი, მადლობა მოისმინა მისგან, შემდეგ კი უთხრა:

„შენ გიბრძანებია, უნეტარესო, აღდგომის შემდეგ მამამზის საერისთავოში მივალო. ეს ხატი (თვალით აჩვენა ამინაშატის ხატი) მამამზეს მიართვი ჩემგან, ხოლო ძელიცხოველის ჯვარი – ჭიაბერს“.

მელქისედეკმა შენიშნა, რომ ჯვარი ლუსკუმიდან იყო ამოღებული.

„ჩემი სახელით უბრძანე, რომ შენს თვალწინ ეამბორონ ორივენი ჩემგან ნაჩუქარ ხატსა და ჯვარს. კოლონკელიძესთან ყოველგვარი კავშირი გაწყვიტონ. კოლონკელიძეს ჩვენ მივხედავთ (ეს თქვა და სპასალარს გადახედა).

უბრძანე, ქრისტეს სჯულს დაუბრუნდნენ. მამამზემ თავისი ქალი, კატაი, ტაოელ აზნაურს ტარიჭისძეს მიათხოვოს და არა ტოხაისძეს, იმ მელაძუა სახლთუხუცესს. ჭიაბერმა არ გაბედოს კოლონკელიძის ქალის, შორენას, შერთვა (ეს თქვა და მეფემ მუშტი დაარტყა მაგიდაზე), თორემ ერთი თვის შემდეგ ქორსატეველას ციხეს ჩემი ლაშქრით შემოვეწყობი. ჭიაბერსა და მამამზეს თავები არ შერჩებათ მხრებზე“.

მეფე გიორგიმ ეს მტკიცედ, მშვიდად თქვა და მზერით ამცნო კათალიკოსს, რომ თუ ასე არ მოხდებოდა, მისი ლოცვა-კურთხევა განდგომილებს ვერაფერს უშველიდა.

კათალიკოსს ეზოსმოძღვრის ნათქვამი გაახსენდა, რომ მამამზის წასვლის შემდეგაც აპირებდნენ ჯარის გაგზავნას ქორსატეველას ციხეში. მეფის ნათქვამი რომ მოისმინა, გაუხარდა, რადგან იფიქრა, რომ გიორგიმ მისი რჩევები გაითვალისწინა. მელქისედეკი ავადმყოფობას მოეცვა, მაგრამ სისხლისღვრის თავიდან ასაცილებლად საერისთავოში წასვლას ამჯობინებდა.

მელქისედეკმა თავი ასწია და კმაყოფილი სახით, სიტყვის თქმამდე, თანხმობა ამცნო გიორგის. ზვიად სპასალარი წარბშეყრილი და მოღუშული იჯდა. ფარსმან სპარსი კვლავ ფეხზე იდგა, დაღლილობას, სამწუხაროდ, დაეღრიჯა მისი დამჭკნარი და მელოტი სახე.