თავი XXVII
გიორგი მიდიოდა და გაუგებარ სიტყვებს ბუტბუტებდა. მეგობრები შორიდანვე ამჩნევდნენ, რომ ის ვიღაცას ემუქრებოდა.
ისინი ღობეებს ეფარებოდნენ და უთვალთვალებდნენ. ფიქრობდნენ: „ვნახოთ, ახლა სად წავა?“
გიორგიმ მოედანი გადაიარა და მარცხნივ, ხურსის სასახლისკენ გადაუხვია.
ეზოში შევიდა და გაჩერდა.
სამივემ დაიჯერა მცხეთაში გავრცელებული ჭორი: მეფე გიორგის კოლონკელიძის ქალი უყვარსო.
ერთმანეთს გადახედეს და მართლაც, ჩამოსცილდნენ გიორგის.
გიორგი ხილის ბაღში შევიდა. ზედაზენის მთებიდან გადმომდგარ მთვარეს ახედა.
ატმისა და ვაშლის ხეები თოვლით დაფარულივით ჩანდა. მსუბუქი ნიავი ოდნავ არხევდა ხეების კენწეროებს.
ტოტების ჩრდილები მიწაზე ნაქარგივით მოძრაობდა. ბილიკზე მიმავალს ეგონა, რომ მთელი ქვეყანა ქარცემულივით ირხეოდა.
ირგვლივ მიწის სუნი, ზამთარგადატანილი ფესვების სუნი და ატმის ყვავილის სასიამოვნო სურნელი იდგა.
სიმთვრალემ მას გამბედაობა შემატა.
ამ წუთას არც დედოფლის ერიდებოდა, აღარც კათალიკოს მელქისედეკის. მისთვის სულ ერთი იყო, რას იტყოდნენ სასახლეში ავი ენები.
ხურსის სასახლეში ჭაღები კაშკაშებდა.
გიორგიმ იფიქრა, ალბათ, შორენა ზედაზენიდან დაბრუნდაო.
„გირშელი კი არა, მამაჩემი, ბაგრატ კურაპალატიც რომ წამოდგეს, მასაც არ დავუთმობ“, – თქვა გიორგიმ თითქმის ხმამაღლა.
ცა ისეთი მაღალი იყო, ვარსკვლავებიც ისე ნაზად აციმციმებდნენ იისფერ წამწამებს, რომ გიორგის არასოდეს უგრძვნია ასეთი ბედნიერება.
ჯერ კიდევ ბავშვს შეაჩეჩეს დედოფალი მისმა აღმზრდელმა და მელქისედეკმა, ისე როგორც უბრალო ადამიანს მიუგდებენ მეზობლის უწესო ქალს. ბოლოს სეფექალებმაც თავი მოაბეზრეს, რადგან მას არ მოსწონდა ძალადობით მოხვეული ქალი.
ამის მეტად მას არ განუცდია მიუწვდომელი სიყვარულის ტკბილი გრძნობა.
ის უყურებდა თეთრად მოკაშკაშე ხილის ბაღს. სიყვარული, ღვინო და ყვავილების სურნელი გულზე მოედო.
კიდევ შეხედა სასახლის სარკმლებს.
დარწმუნდა: შორენა ჩამოსულაო. რადგან ცაც ისეთი მაღალი იყო, ვარსკვლავებიც ნაზად აციმციმებდნენ იისფერ წამწამებს, ქვეყანა მთლიანად ოცნებასა და ზმანებას დაებანგა.
სიჭაბუკის შემდეგ გიორგი პირველად შედიოდა ხურსის ეზოში. საჯინიბო ღია იყო, ცხენის აღკაზმულობა აეღოთ, მხოლოდ უზარმაზარი ქვის კიბე დარჩენილიყო უცვლელად.
სადღაც ინდური თუთიყუშები ჩხაოდნენ. კიბის შუაგულამდე ისე მიაღწია, რომ არც მონების, არც ძაღლების ხმა არსად ისმოდა.
„კარგად ჰყოლია დაცული ფხოველი ტყვეები გამოყრუებულ ათანასე ბერს!“ – გაიფიქრა გიორგიმ. ინანა: „აქამდე რატომ არ შემოვიპარე გადაცმული ამ სასახლეში?“
კიბის სულ რამდენიმე საფეხური ჰქონდა დარჩენილი, როცა ტალანიდან შინაური ავაზა გამოვარდა და კიბის თავზე გაჩერდა.
მხეცის თვალებში ფოსფორისფერი შუქი კაშკაშებდა.
გიორგის გაუკვირდა: „აქამდე ცოცხალი ყოფილა ხურსის ავაზა?!“
კიდევ აიარა ორიოდე საფეხური. ავაზა ნელა დაიძრა და უცხოს შესახვედრად წამოვიდა.
მეფეს ჯავშანი არ ეცვა, შეკრთა და ხმლის ვადაზე წაივლო ხელი.
ვიღაც ქალი გამოუდგა ავაზას. უცნობის დანახვაზე შეკრთა.
ამასობაში ავაზა გიორგის მიუახლოვდა, მუხლის თავზე ძაღლივით უყნოსა.
გიორგიმ მარცხენა ხელი გამოიღო, უნდოდა მხეცისთვის მოფერებოდა, მაგრამ მისი სტუმართმოყვარეობა საეჭვოდ მიიჩნია.
მარჯვენა ხელით ხმალი მოზიდა.
„ნუ გეშინია, არაფერს დაგიშავებს, ბატონო“, – მიაძახა კიბის თავზე მდგარმა ქალმა.
გიორგის ოდნავ შერცხვა კიდეც, რომ ქალმა მისი შეკრთომა შეამჩნია.
ტალანში შესულს შინდისფერი მანდილიანი ქალი ეცნო.
„მშვიდობიანი საღამო“, – ეუბნება სტუმარი.
„ვინ გნებავთ, ბატონო?“ – ხმა გაიღო ქალმა.
„ამ სახლის დიასახლისი“, – მიუგო გიორგიმ.
„ამ სახლის დიასახლისი?“ – დადუმდა მცირე ხანს და დასძინა: „ის სარკინოზებთანაა წასული.“
„ვინ ცხოვრობს სასახლეში ამჟამად?“
„ფხოველი ტყვეები, ჩვენ.“
„შენ ვინ იქნები, ქალო?“
„ერისთავის ქალის პირისფარეში.“
„თვითონ შორენა სად ბრძანდება, შენი პატრონი?“
„შორენა და მისი მოახლეები ზედაზენს წაიყვანა ჩვენმა მოძღვარმა.“
„შენი სახელი მითხარი, ქალო.“
„ვარდისახარი, ჩემო ბატონო.“
გიორგის ცოტა რამ სმენოდა ამ ქალის შესახებ. დაკვირვებით ახედა-დახედა ქალს.
„შენ თვითონ ვინ ბრძანდები, ბატონო?“
„მე მეფე გიორგის მალემსრბოლი ვარ, ავშანისძე, გლახუნა.“
მეფე გიორგის ხსენებაზე ქალი მოულოდნელად შეშფოთდა.
„მობრძანდით“, – ეუბნება მოწიწებით სტუმარს და დიდ დარბაზისკენ გაუძღვა წინ.
ოთხივე კუთხეში კაცის სიმაღლის, სუფთა ვერცხლის შანდლები ენთო. ნიშებში თაფლის სანთლები ბჟუტავდა.
კედლებზე ირმის რქები და ტყავები ეკიდა, გაშლილი ვაშკარანები, ღია სკივრები და ზანდუკები ელაგა ირგვლივ.
დარბაზის შუაგულში ვერცხლის ტაბაკი იდგა, ზედ გრძელი, გახსნილი გრაგნილი ედო. სწორედ ამ ტაბაკთან მიიყვანა ვარდისახარმა სტუმარი და მაშინვე სელზე დაჯდომა შესთავაზა.
გიორგიმ თავისუფლად დახედა გრაგნილს.
„ეს რა არის?“ – ეკითხება ქალს.
„ერისთავის ქალის მზითვის წიგნია“, – უთხრა ვარდისახარმა და სტუმარს ახედა-დახედა.
მისი სამოსის მიხედვით ასე დაასკვნა: „ვიღაც უბრალო ადამიანიაო“, ალბათ ამიტომაც გულახდილად დაუწყო მას საუბარი.
როგორც ჩანდა, მარტო დარჩენილისთვის შორენას მზითევს აღტაცება მოჰქონდა. სათითაოდ უჩვენებდა ყველაფერს სტუმარს.
დაუზარებლად ესაუბრებოდა მეფეს და თან თავის პატრონს აქებდა.
ამბობდა, რომ შორენა გულნაზი და ლამაზი იყო. დიდსა და პატარას ერთმანეთისგან არ არჩევდა. ქალის სინატიფე და რაინდის ლომგულოვნება თანაბრად იყო მასში შერწყმული.
„ბედმა უმუხთლა ჩემს პატრონს ერთხელ. მსტოვრებმა დააბეზღეს კოლონკელიძე, მეფის ღალატი უბრალოდ დასწამეს. ზვიად სპასალარს აძაგებდა, კვეტარის დამქცეველს. უმიზეზოდ დაუბნელეს თვალები ბედკრულ ერისთავს.
ზვიადმა მოუკლა ერისთავის ქალს საქმრო, ბოლოს თვითონ მეფეს უნდოდა ცოლად შეერთო, მაგრამ მელქისედეკმა და დედოფალმა არ დაანებეს. მაინც მოხედა შორენას ღმერთმა...“
ახლა ვარდისახარმა თავისი ცხოვრების ამბავიც წამოიწყო.
„მეც ვიყავი ბედნიერი ოდესღაც, ოვსთა მეფე მგულობდა სასძლოდ.“ (არ გაუმხელია, რომ ოვსთა მეფეს ხარჭად ჰყავდა, არც ის უთქვამს, რომ ჭიაბერმა მოაწამვლინა იგი).
უცებ შეწყვიტა ასეთი ლაპარაკი.
„მაინც რა საქმე გაქვს შორენასთან, კაცო?“
„ნაბრძანები მაქვს პირადად მოვახსენო საუწყებელი.“
„მაშ დაიცადე ცოტა ხანს, გამოჩნდებიან სულ მალე ალბათ.“
გიორგიმ თვითონაც არ იცოდა ამ წუთში, მართლაც რომ შემოსულიყო შორენა, რა უნდა ეთქვა მისთვის მოულოდნელ სტუმარს?
გიორგიმ საუბარში შეატყო, რომ ქალმა არც კი იცოდა, არაგვი რომ ადიდებული იყო.
„მთელი კვირაა გარეთ არ გამიხედავს, შორენას მზითევს ვითვლი და ვალაგებ, გურანდუხტს მოველით ხვალ“, – თქვა ვარდისახარმა და გახსნილ ვაშკარანებთან მიიყვანა სტუმარი.
ის დიდი მოწიწებით აჩვენებდა საყდრის იარაღებს. ოქროთი შეჭედილ ხატებს, ვერცხლის ლუსკუმიან ჯვრებს, დიდრონი იაგუნდებით, ლალებითა და საფირონებით მოოჭვილთ.
ერთი ძელი ჭეშმარიტი გადმოიღო, ხოშორის მარგალიტებით შემკული, ფერადი მინიატურებით დამშვენებული სახარება და ფსალმუნი, და მათთვის ოქროთი მოჭედილი ბუდეებიც.
სპილოს ძვლის ზანდუკი გახსნა, ამოიღო საყურეები ბადახშანის ლალებით, ნიშაბურის ფირუზებით, მურა ჯაჭვებითა და თითრიმებით.
შესანიშნავი მანიაკები გადაიცვა ყელზე, ვარდისფერი იაგუნდებით.
ბეჭდის თვლებში წითელი, ყვითელი და პირისფერი იაგუნდები ისხდნენ.
ამოალაგა ოქროთი მოზარნიშებული მიჭვრიტანები. საყურეები ყვრიმალებთან მიჰქონდა, ბეჭდებს თითებზე იზომავდა.
ასე ეგონა: „მათი დანახვა თვალს მოსჭრისო ხამლის სამოსში გამოწყობილ „უბრალო ადამიანს“.
როცა ძვირფასი თვლები წამიერად მიეახლებოდნენ ვარდისახარს, ეს ყველაფერი ბრწყინვალებას მატებდა ისედაც ლამაზ ქალს, მაგრამ მათგან მოგვრილი აღტაცება აშკარად აჩვენებდა მის უბრალოებას.
ახლა დიდი ზანდუკი გახსნა, ჯვრის ჩუქურთმებით შემკული. ამოალაგა ოქროს ფიალები, ვერცხლის ჯამები, ვერცხლში ნაკვეთი ლანგარები, წეროსყელიანი სურები.
გიორგიმ ოქროს ფიალა აიღო. ზედ ირმები იყო გამოსახული, ფური და ხარი მიჰყვებოდნენ ერთმანეთს, წყვილებს წყვილებიდან მგელკაცების უცნაური ფიგურები აცალკევებდა.
დიდ სურაზე ნადირობა იყო გამოხატული. ხოხობზე მონადირე მოისრები ჩანდნენ, მაძებრების თავები, გაქცეული ნიამორების მოხრილი ზურგები. ვაზის ლერწები და ფოთლები გარს ერტყა სხვებს, ოსტატის მიერ უდიდესი გულმოდგინებით შესრულებულნი.
ახლა ვარდისახარმა საპირფარეშოს ოქროს გოდოლები გადმოიღო, უმარილის სალესი ჯამები, თმის საყოფები, ყურისა და კბილის საჩიჩქნი ოქროს ჩხირები, ბროლისტარიანი თმის სახვევები, გველებივით დაგრეხილი ოქროს მარყუჟები ნაწნავების დასაგრაგნად.
გიორგი მოჩვენებითი ყურადღებით ათვალიერებდა ამ ნივთებს. გამოართმევდა ვარდისახარს, სინჯავდა, აქებდა სათითაოდ ყველაფერს.
ქალმა ორხოვის ნოხები ამოალაგა, ხატაური და ინდური სტავრა, მთლიანად ოქროთი ნაქარგი.
აბანოში სახმარი ვერცხლის თუნგები, ფერადად ნაქარგი აბანოს სუზანები, მოვის პერანგები, მარგალიტის თირთიმებითა და ყირმიზი ლალებით დამშვენებული.
გიორგიმ თვალი შეავლო საწმერთულებს – პირისფერს, ბროწეულის ყვავილისფერსა და სინგურისფერს.
მათ მოჰყვა გულისპირები, ფერადი მაშიები, მარგალიტით მოოჭვილი ქოშები.
გიორგიმ ხელში აიღო ერთი პერანგი, რომელიც ხოხბის კისრის ფერი იყო. მასზე აბრეშუმით ამოქარგული იყო ირმის თავები ტოტებზე. მეორე პერანგზე კი ოქროს ძაფით იყო ამოქარგული ვაზის ფოთლები და ყურძნის მტევნები.
ვარდისახარმა გადმოიღო ხატაური და ირანული აბრეშუმის კაბები. ისინი იყო ნარინჯისფერი, მზისფერი და ზღვისფერი.
იყო ცხრა კაბა ქირმანული, ფერადი შალისგან დამზადებული. ასევე ცხრა პერანგი, გვიმრისფერი, ენდროსფერი და პირისფერი.
მან ამოალაგა ოქროს ქამრები და მძიმე სარტყელები, რომლებიც იყო თეთრი, შავი და უნაბისფერი.
იყო ყვითელი, მწვანე, ჟრუნი (მოწითალო-მოყვითალო) და იისფერი ქათიბები (ზედა სამოსი), ოქროს ჯაჭვებით. ასევე ტყავის კაბები, ოქროთი მოქსოვილი ზოლებით და მარგალიტის ფოჩვებით.
იყო კვერნის ტყავები მარგალიტის საყბეურებით (ყბის მოსაფარებელი) და ოქროსა და ალმასის ღილებით.
გიორგიმ თვალი მოჰკრა საწოლის ნივთებს: ლეიბებს, საფენებს, ბალიშებს, მაფრაშებს (საბარგო ტომრები), თასებს, ხატაურსა და ირანულ ლანგრებს, ვაზებს და სურებს (დოქებს).
ირგვლივ ეყარა ქირმანული ხალიჩები, ოქროს ძაფით მოქარგული მუთაქები (დიდი ბალიშები), ბალიშები და ნატები (პატარა ხალიჩები).
ახლა ქალმა ცხენის აღკაზმულობა აჩვენა.
იყო მურა (მუქი წითელი) ფერის, ოქროთი შეჭედილი უნაგირები, შვლის ბეწვისგან დამზადებული თოქალთოები (უნაგირის ქვეშ დასაფენი), ოქროს ძაფით კიდემოხატული. ასევე ვერცხლის სამკერდენი (ცხენის მკერდის მოსართავი), საცხენო თორნი (აბჯარი) ბიზანტიური, ქართული და ირანული. ვერცხლით შეზიკული (მოჭედილი) აღვირები, ლაგამები და მოსართავები.
ვარდისახარს ხელში მარგალიტის ქუდი შერჩენოდა. მან თავზე დაიხურა და სტუმარს გაუღიმა.
„ერთ წუთში მე ვიქნები ერისთავის სასძლო“, – თქვა მან.
ნაღვლიანად დაამატა:
„ეჰ, ერთ დროს მეც გამიღიმა ბედმა, მაგრამ რისხვით (ბრაზით) მობრუნდა ჩემს თავზე ცარგვალი (ბედი)!“...
გიორგიმ შეხედა ქალს.
გაახსენდა ზვიადის ნაამბობი: ვარდისახარი მეჯადაგის (მოჭიდავის) ქალი ყოფილა. ის უყურებდა და უკვირდა: როგორ წარმოშვაო (გააჩინა) მეჯადაგემ ასეთი მშვენიერი ქალი!
თვალი შეავლო მარგალიტის ქუდს და მწყრისფერ (მწყრის ფერის, რუხი) აბრეშუმის კაბას.
მოაგონდა: ეს ქუდი ეხურა შორენას, როცა კვეტარის ციხის კარებთან შეაგებეს (დახვდნენ) იგი მეფეს. სწორედ ეგ მწყრისფერი კაბა ეცვა იმ საღამოს.
მართლაც სადედოფლო ქალი იდგა მის წინაშე. შორიახლო იწვა ავაზა, წინა თათებზე დაედო თავი.
მას ოდნავ, სულ ოდნავ ჭორფლიანი, მაგრამ თეთრი, ვაშლის ყვავილისფერი სახე ჰქონდა, ავაზასნაირი თვალები.
მწყრისფერი აბრეშუმი ძალიან უხდებოდა, თუმცა კაბას ეტყობოდა, რომ ნასხვისარი (სხვისი ნახმარი) იყო.
იგი მჭიდროდ შემოტმასნოდა მის გათქვირულ (სავსე) მკერდსა და სავსე თეძოებს.
ზედა ტანი ოდნავ გაცრეცილი იყო სწორედ იმ ადგილას, სადაც მკერდის კერტები ზედმოსდგომოდა მწყრისფერ აბრეშუმს.
ახლა გიორგი დარწმუნდა: მართლაც გრძნეული (ჯადოქარი) უნდა იყოს ეს ქალი.
განზრახ (მიზანმიმართულად) შეეკითხა ვარდისახარს:
ვის მიჰყვებაო ცოლად ერისთავის ასული?
ვარდისახარი გაოცდა: როგორ არ სცოდნია ეს ამბავი მცხეთელს? მთელი ქალაქი ამ ქორწინების გამო ჭორაობს დღენიადაგ (ყოველდღე).
„მაინც ვის?“ – გაუმეორა გიორგიმ კითხვა.
„მეფე გიორგის ბრძანებით, გირშელს, ყველისციხის პატრონს“, – მოწიწებით (პატივისცემით) წარმოთქვა ქალმა ერისთავის სახელი.
გველცემულივით (გველნაკბენივით) ზეწამოიჭრა სტუმარი. ამ წუთში ირწმუნა (დაიჯერა): სამუდამოდ დავკარგეო შორენა.
ლურსმანივით ეცა გულზე ეს სახელი „გირშელი“.
განზრახ შეეკითხა ქალს:
„რა კაცია ნეტავ ეგ გირშელი?“
„დიდი ვაჟკაცი, ძალიან კარგი მშვილდოსანი, უსაჩინოესი (ყველაზე გამორჩეული) ერისთავი, გიორგი მეფის დედის დისწული (დედის დის შვილი)“.
ვარდისახარი კიდევ აპირებდა ამ რაინდის სხვა სიქველეების (კარგი თვისებების) ჩამოთვლას, მაგრამ სტუმარმა არ აცალა და საუბარში ასეთი სიტყვა ჩაუგდო:
„ალბათ ბედნიერია ერისთავის ქალი, ჰა?“
„ჩემს პატრონს სხვა უყვარდა, არხეგოსი, ერისთავი ჭიაბერ, მაგრამ რა ჩარა (გამოსავალი) აქვს ახლა, გიორგი მეფის ტყვეები ვართ ჩვენ, არჩევანის ნება ვინ მოგვცა ბედშავთ (უბედურებს)?“
„ასე რომ, მეფე გიბრძანებთ, ყოველივეს შეასრულებთ, არა?“ – გაეხუმრა გიორგი და მის მკერდს დაადგა თვალი.
ქალმა ეს შემოხედვა დაიჭირა, აიმღვრა (დაიბნა), აღარ იცოდა, რა ეპასუხნა.
„აფსუს, რად არა ვარ მეფე გიორგი?!“ – ვითომდა ნაღვლიანად ამბობს სტუმარი. კიდევ შეხედა მის ამობურცულ მკერდს და კვლავ გაუღიმა, ახლა უფრო მოურიდებლად (თავხედურად), მრუშად (ცოდვილად).
„მეფე გიორგი რომ იყვე, რას იზამდი ნეტავი?“
„მეფე გიორგი რომ ვიყო? ხარჭად (საყვარლად) აგიყვანდი შენაც“.
ეს უთხრა, ახლოს მიეჭრა ქალს, ავაზასებრ თვალებში ჩააშტერდა, მარჯვენა მკერდზე წაუცაცუნა ხელი (ასეთი მშვენიერი მკერდი არასოდეს ენახა ქალის სხეულზე გიორგის).
ვარდისახარი აილეწა (ძალიან გაბრაზდა).
„ხელები დაიმოკლე, ბედშავო (უბედურო)!“ – შერისხა (გალანძღა) და მარჯვენა ხელზე წაუტლაშუნა მამაკაცს მარცხენა.
გიორგიმ ხელი მოუნაცვლა, ახლა მარცხენა მკერდზე წაუცაცუნა მარცხენა ხელი, მერე მარჯვენა სწრაფად გამოიღო, კისერზე შემოხვია და ქალი მოიზიდა.
მკერდზე შემოენთო ქალის სხეულის სილბო და სითბო.
უარესად აღელდა მთვრალი, თავი გადაუწია მკლავებში ჩაბღუჯულს, უნდოდა მისწვდენოდა მის წითელ და ვნებიან ტუჩებს, მაგრამ ქალი ლეღვის შტოსავით გადაიკეცა (გაუძალიანდა).
მარჯვენა გამოიღო, მკერდზე ხელი ჰკრა მამაკაცს და მიახალა (უთხრა):
„თუ მართლაც მეფის მიერ ხარ მოგზავნილი, ისე მოიქეცი, როგორც მეფეთა მოციქულებს (წარმომადგენლებს) ეკადრება (შეეფერება), ბრიყვო“.
ასეთი სიტყვა არავის უკადრებია (უთქვამს) გიორგისათვის ჯერ.
ბრაზი, ღვინო და ვნება ერთბაშად (ერთდროულად) მოეძალა. ნაბიჯი წინ წასდგა კვლავ და ეუბნება ქალს:
„მე თვითონ ვარ მეფე გიორგი“.
იქედნურად (ირონიულად) გაუღიმა ქალმა:
„მეფე გიორგის მიგიგავს წვერი“.
სტუმარმა ჩაიცინა, კვლავ წაეპოტინა (მივარდა) იგი ვარდისახარს. მცირე ხანს იბრძოდნენ ქალი და მამაცი. მკლავების სალტეებში (მკლავებში მოქცეული) მომწყვდეული ატირდა.
„თუ არ მომეშვები, ვიკივლებ ახლავე“.
გიორგიმ მკლავები შეუშვა. ვარდისახარმა იდროვა (ისარგებლა მომენტით), ისევ მკერდზე ხელი ჰკრა. მთვრალი დაბარბაცდა (წაიბორძიკა) და იქვე გაწოლილ ავაზას ზედ გადააწყდა (დაეცა). ნადირი განზე გადაუხტა, თვალები დაუბრიალა (გაბრაზებულმა შეხედა) უცხოს, შემზარავად ლაშდაღრენილმა (კბილებდაკრეჭილმა).
ფოსფორულმა ელვამ (ავაზის თვალების ბზინვარებამ) გიორგის თავისი გაცოფებული ავაზა მოაგონა. ხმალს ხელი მიჰყო, ელვის სისწრაფით ძირს დასცა მხეცი.
სისხლის დანახვისას ქალი უცნაურად შედრკა (შეშინდა). გიორგიმ ხმალი გასწმინდა, მშვიდად ჩააგო ქარქაშში (ხმლის ბუდეში). კვლავ მიუახლოვდა ვარდისახარს.
ასე ეგონა, დავიუფლეო (დავიმორჩილე) შეშინებული ქალი.
ქალმა გაიბრძოლა, ისევ ატირდა, მაგრამ მტკიცე მკლავები შემოჭდობოდა (შემოხვეოდა) სხეულზე. გახელებული მთვრალი კოცნიდა ყვრიმალებზე (ლოყებზე), კისერზე.
გიორგიმ საკინძე (კაბის შესაკრავი) გაუფხრიწა და გახელებულმა მკერდზე უკბინა.
„ვაჰმეო!“ – იყვირა ვარდისახარმა და როცა შეშინებული მამაკაცი კვლავ მოეშვა, მარჯვენა მკლავი მოუქნია და სილა სტკიცა (დაარტყა).
მთვრალი გონს მოვიდა, სიწითლემ იფეთქა მის სახეზე. ავაზას ლეშზე გადააბოტა (გადააბიჯა) და ღამისკენ წავიდა.