თავი LIX
ხელახლა იფეთქა შავმა ჭირმა მცხეთაში. სამთავროს მონასტრის მამა სტეფანოზი მოკვდა. სარკინოზებმა მტკვრის გადაღმა სოფლებს ჩამოუქროლეს. მელქისედეკმა გააშენა ეს სოფლები ოდესღაც. სვეტიცხოველს სიგელით შეუმტკიცა.
ჯარი დაადევნეს, მტერი გააქციეს.
ბერი სტეფანოზის დასაფლავებაზე სიტყვა წარმოთქვა მთავარეპისკოპოსმა, რაჟდენმა.
მან თქვა: „მწვალებლები გვყავს მცხეთაში, ამიტომაც არ გვშორდება ჟამი“. ბოლოს პირუთვნელად ამხილა ფარსმან სპარსი, ის არისო მწვალებელთა მამამთავარი.
გიორგი უფლისციხეში იყო.
გააფთრებული ბრბო შინ მიეჭრა ფარსმანს, ჩაქოლვას უპირებდნენ, მაგრამ გაიოზ ბერმა მოუსწრო და თქვა: „დავდაღოთ ეშმაკის თანაზიარი“.
გაახურეს სპილენძის ტვიფარი, მელის სახისა, და შუბლზე დაარტყეს მწვალებელს.
არც უფლისწულს ბაგრატს უყვარდა ფარსმანი. მისი მოკვლა უნდოდა, მაგრამ მიმინოების მკურნალი და მჩხიბავი სხვა არავინ გამოჩნდა.
ბოლოს მცირე საბაბმაც იკმარა: ბაგრატს მიმინო გაუხდა ავად. ფარსმანმა ფრინველს ოყნა გაუკეთა.
განკურნების ნაცვლად მიმინო მოკვდა.
ახალგაზრდა ბატონი გაბრაზდა და თქვა: „ეგ წარმართი ციხეში ჩააგდეთ!“ ბედის ბორბალი ისევ დატრიალდა. პატიმარი ციხიდან გაიპარა და ფარულად სარკინოზებთან (არაბებთან) გაიქცა. დიღომთან ის მეფის ჯარებმა შეიპყრეს. ფარსმანი დიდხანს აწამეს. ხელის ფრჩხილებიც კი დააძვრეს, მაგრამ მან მაინც არ გაამჟღავნა ჯავარდენების (ფოლადის იარაღის) გამაგრების საიდუმლო. ამ წამების დროს მოხუცი შემოაკვდათ. ასე რომ, ღვინის ქურდი (ფარსმანი) უმნიშვნელო მიზეზის (თხლის) გამო მოკლეს.
იმ დღეს ვიგრი მცხეთის სასახლეში ცუდ ხასიათზე მოვიდა. წინა ღამეს მეფე და უფლისწული წაეკიდნენ ერთმანეთს. ეს ამბავი ასე დაიწყო: ბაგრატს წიგნი მოუვიდა ბიზანტიიდან. ვახშმის შემდეგ გიორგიმ ბიზანტიელების ლანძღვა დაიწყო. უფლისწულმა მამას ასეთი რამ უთხრა: „საუბრის დროს თავშეკავება გმართებთ, მეფევ ბატონო. იმ დღესაც ცუდად მოიხსენიეთ კეისარი და მთელი ბიზანტია.“ ფარსმანს სულ სხვა რამ უთარგმნია კასავილასთვის იმ დღეს. ხოლო ბიზანტიელი სტუმრების წასვლის წინ, მან თქვენი ნაბრძანები დეტალურად გადასცა კატეპანს. კასავილამ ახალ კეისარს მოახსენა ეს ამბავი, ამიტომაც გამომაკიდესო მდევარი (მდევრები) უკან. მეფე გაცხარდა და ვაჟს უყვირა: „შენც გაგაფუჭეს ბიზანტიელებმა! კარგი უქნია ფარსმანს, უჩემოდ რომ უთხრა კასავილას სიმართლე პირში!“ (გულში კი სხვას ნატრობდა: „ნეტავ შემეძლოს მეორეჯერ მოვკლა ფარსმანი.“)
მეორე დღეს დიდ დარბაზში მთავარეპისკოპოზი რაჟდენი შემოვიდა. მეფე ნარგილესთან (წყლის საწრუპი მოწყობილობა) იჯდა და თრიაქს (ნარკოტიკულ ნივთიერებას) ეწეოდა. ვიგრამ მიმოიხედა და როცა დარწმუნდა, რომ სხვა არავინ იყო, გიორგის შორენას დაღუპვის ამბავი ამცნო. მეფე უსიტყვოდ წამოდგა, საწოლის დარბაზში შევიდა. მესაწოლე (მსახური) გაუშვა, კარები თავად გადაკეტა. ინით (მცენარეული საღებავით) შეიღება წვერი, ისევ უბრალო ადამიანის სამოსი ჩაიცვა. საღამოს უშიშარაისძე, პიპა, დაიბარა. ამის შემდეგ, არავის უნახავს, როგორ გავიდნენ სასახლიდან ორივე, ან როგორ გაიყვანეს ცხენები საჯინიბოდან.
ერთი კვირის განმავლობაში ასე ეგონათ: მეფე სანადიროდ წავიდა საფურცლეში, შემდეგ უფლისციხეში ეძებეს, მალემსრბოლები (მალე მოსიარულეები) გაგზავნეს ორივე ადგილას. მისი მნახველიც ვერავინ იპოვეს. ერთადერთი ნუგეში ის იყო, რომ მადევარი ძაღლი, ყურშაი, არსად იყო. აფხაზეთში შიკრიკები (მალემსრბოლები) გაგზავნეს, თმოგვში მოიკითხეს, ფანასკერტის ციხეშიც არ აღმოჩნდა. მტკვარსა და არაგვში მებადურებს აძებნინეს. არც მეფე ჩანდა სადმე, არც მალემსრბოლი უშიშარაისძე. მხოლოდ ერთი რამ გაახსენდა უფლისწულს, უკვე ბაგრატ მეოთხეს: „იმ უბედურ ღამეს ვიღაცამ მაკოცა ძილში. მინდოდა მენახა, მამა თუ იყო-მეთქი. მაგრამ ძილმა წამძლია.“ ბოლოს ხალიფას ალ-ჰაქიმის იდუმალი გაუჩინარების ამბავი გაახსენდათ და სასახლეში მეფე გამოიგლოვეს (გარდაცვლილად ჩათვალეს და გლოვა დაიწყეს).