თავი LVI
– LVI –
როცა კეისარმა ბასილიმ სიკვდილის მოახლოვება იგრძნო, საქართველოში გამოისტუმრა საპატიო მძევალი. ბაგრატ გიორგის ძეს, კატეპანი დოკიანი გამოაყოლა დიდძალი ამალით.
ბიზანტიის ტახტის მემკვიდრე, კონსტანტინე აღარსად ჩანდა.
წიგნი მისწერა სასწრაფოდ ძმას, მაგრამ ვაზირებმა გადამალეს წერილი.
რამდენჯერმე გაიმეორა კეისარმა ბრძანება, არ გაუმხილეს ლოგოთეტებმა სიმართლე.
ბოლოს თავად შეაკაზმვინა ცხენი. გაემართა ტახტის მემკვიდრის საძებნად.
ვაზირებმა იცოდნენ: სიძვის ქალებთან ქეიფობდა კონსტანტინე ნიკეაში იმ დღეს.
მიკიტნის სისხლი უფრო ჭარბად მას გამოჰყოლოდა.
კარგად იცოდა: სახრჩობელა და მოწამვლა კეისრის გვირგვინის თანმხლები იყო ბიზანტიაში. ამიტომაც ლოთობდა. უწესო ქალებში ატარებდა დროს, მხოლოდ ხანდახან ვარჯიშობდა თვალების დაწვაში ტახტის მემკვიდრე.
როცა ცხენზე ამხედრებული ბასილი კონსტანტინოპოლის ქუჩებში გამოჩნდა, შეძრწუნებული ხალხი სარდაფებში გადაიმალა. ხოლო ვაზირებს უფრო მეტად შეეშინდათ, მალემსრბოლები გაგზავნეს, ძლივს მოათრიეს გალეშილი კონსტანტინე ბიზანტიონში.
თავად შეიყვანა ბასილიმ მთვრალი ქრიზოტრიკლინის ოქროს დარბაზში. ტახტზე დასვა საკუთარი ძმა, წითელი წაღები გაიხადა და ჩააცვა ფეხზე, გვირგვინი თავზე დაადგა. მერე ფეხთით დაუვარდა და თაყვანი სცა კეისარს, უკვე კონსტანტინე IX-ს.
იმავე კვირას ახალმა კეისარმა მდევარი გამოაკიდა კატეპანსა და ბაგრატს.
მალემსრბოლებმა გზაში მოუსწრეს ტაოს საზღვარზე მოსულებს. წიგნი გადასცეს კატეპანს.
„ღვთის განგებით გარდაიცვალა სანატრელი ბასილი მეფე, ჩემი ძმა“, – იუწყებოდა კონსტანტინე კეისარი, – „ახლა უკვე სადაც მიწევნული იყოს ჩვენს სამფლობელოში, ბაგრატ, გიორგი აფხაზთა ხელმწიფის ძე, უკან დააბრუნეთ და მოვიდეს ჩვენს წინაშე“.
ლაშქრიანად შეეგებნენ ბაგრატს ტაოელი, მესხი და ქართლელი აზნაურები, ბიზანტიელებმა ძალას მიმართეს, მაგრამ მეფის ჯარები შეებრძოლნენ, კატეპანი დოკიანი და მისი ჯარი უკუაქციეს, ხოლო უფლისწული მეფე გიორგის მოჰგვარეს.
დიდი ზეიმი გაიმართა უფლისციხეში, მელქისედეკმა სამშვიდობო პარაკლისი გადაიხადა სვეტიცხოველში, გახარებული იყო მთელი საქართველო, კავკასიონიდან ბასიანამდე.
გიორგი მეფეს ამ ამბავმაც ვერ გადაჰყარა უგუნებობა.
თრიაქის წევას უმატა, ნადირობდა გამუდმებულად...