თავი XLIX
ხუთივე მხედარი დაუღალავად მიაჭენებდა ცხენებს ქორსატეველას ციხისკენ. როცა ვიწრო გზებს შეუდგნენ, სწრაფად სვლა ძალიან გაჭირდა. ჭიაბერის ძუძუმტეებს ქორწილზე ეჩქარებოდათ, მაგრამ ბოქაი ქორწილზე მეტად სხვა რამესაც ესწრაფვოდა, ამიტომაც არ ზოგავდა თავის სწრაფ ულაყს.
ძმებს შორის ახალგაზრდებს ქეიფი უფრო ახალისებდათ – ტოხაისძისა და კატაის ქორწილში ქეიფი, რადგან კარგი მომღერლები იყვნენ, ხოლო ცცოი, ყველაზე უმცროსი ძმებში, ჩინებულად უკრავდა ქნარზე და საკუთარ შაირებს ტკბილად ამღერებდა ზედ.
ამიტომაც ისრის სასროლ მანძილზე მისდევდნენ უმცროსები უფროს ძმას. ყველაზე ბოლოს ცცოი მიაფენდურებდა თავის თოხარიკ ცხენს.
როცა ჯიუტმა ბოქაიმ ცხენი პირველ კოშკთან მიაგდო, გუშაგებმაც ციხის კარი გაუღეს. ბოქაი სწრაფად ჩამოხტა, თავადი კოჭლობით წავიდა ციხისკენ.
ხუთივე მის მაგალითს მიჰყვა. ისინიც ოდნავ კოჭლობდნენ სიარულის დროს, რადგან დიდხანს ჭენებისგან ბარძაყები დაებუჟათ მათთვისაც.
ეზოში კოცონები ენთო, მთლიანი ხარები, დეკეულები და ხბორები შეეფიცხებინათ ზედ. თავშიშველა მონები შამფურებს ატრიალებდნენ. კისერს იღრეჯდნენ და ციხის ეზოში შემოსულ ოვსებს ათვალიერებდნენ.
ციხის კიბიდან ტოხაისძე სწრაფად ჩამოვიდა, მიეჭრა ბოქაის, მარჯვენა მხარზე აკოცა, მერე დანარჩენ ხუთ ვაჟკაცსაც ასევე მიესალმა.
ბოქაიმ ნეკერჩხლის ქვეშ გაიხმო ტოხაისძე.
სამზერიდან ხედავდა კატაი, თუ როგორ დაცუცქდნენ ორივე ხის ძირას და იდუმალი გამომეტყველებით დიდხანს ეჩურჩულებოდნენ ერთმანეთს.
ისევ ამოვიდა კიბეზე სიძე, ახლა მამამზე ჩამოიყვანა ძირს. მასაც აკოცა მარჯვენა მხარზე ბოქაიმ. უზარმაზარი მკლავებით დასწვდა მახლობლად დაგდებულ ლოდს. უპრობლემოდ აიღო და ნეკერჩხლის ქვეშ დააგდო.
ლოდზე წამოჯდა მამამზე, ბოქაი და ტოხაისძე ისევ დაცუცქდნენ მიწაზე და განაგრძეს ჩურჩული.
„მარტო დიაკვანი ახლდა, ზნაურა?“ – ხმამაღლა შეეკითხა მამამზე ბოქაის.
„არა, ერთი ვაჟიც ფხოვურად ჩაცმული.“
„შავგვრემანი?“
„არა, ქერა, მე ვიტყოდი, წითური.“
„მაღალი?“
„არა, საშუალო ტანის.“
„არსაკიძე იქნება, ალბათ,“ – შენიშნა მამამზემ.
„ჩოფურა, არა?“ – იკითხა ტოხაისძემ.
ეს დაადასტურა ბოქაიმ.
„არსაკიძე უთუოდ,“ – დასძინა ტოხაისძემ.
„შეკოჭეთ და აქ მომგვარეთ სამივენი.
ასე ამბობენ: კოლონკელიძის ქალი თავის ძუძუმტეს ყვარობსო. მე მაგას ვუჩვენებ, როგორი გლოვა ეკადრება ჭიაბერის საცოლეს.
ისეთ დილეგში ჩავაგდებ, რომ მზის შუქი სანატრელი გაუხდეს.“ – მტკიცედ თქვა მამამზემ.
„მეფე გიორგი?“ – იკითხა უხეშად ბოქაიმ.
„იცი, ჩემო ბოქაი, მე ასე მჩვეოდა ომებში: ყოველთვის უნდა ეცადო, შენ პირველი დაესხა თავს მტერს.
სულ ერთია, კატაისა და ტოხაისძის შეუღლებას არ გვაპატიებს მეფე გიორგი. გარდა ამისა, ეს საბაბი იქნება, ჭიაბერის სისხლის ასაღები საბაბი.“ – ეს თქვა და ტოხაისძეს გადახედა მამამზემ.
– L –