ნინოწმინდის ღამე
ნინოწმინდა... მეფეთა პალატები... ციხის გალავანში ქაფიანი სასმელით სავსე თასი იდგა. რატომ დამენახა შენი სახე? შენ ხატივით იყავი, მაგრამ ამავე დროს გაბედული და ძლიერი ვეფხვივით. საზანდარმა თავისი დაკვრით მთელი ღამე ააჟღერა და ააცახცახა. ავთანდილის მწვადი ცეცხლზე შხუოდა. ცა ატმის ხეებივით იყო, სავსე და მოციმციმე ვარსკვლავებით, და გაზაფხულს რძის სუნი ასდიოდა. ნინოწმინდა... ჩვენ ისე ვიყავით, როგორც ხაზარები, რომლებიც თავის დროზე საქართველოში იყვნენ. ოჰ, იმ ღამეს როგორ აგვაღელვა და აგვაფორიაქა საქართველოს ლექსის მეხანძარეები, ანუ პოეტები, ძმობამ, ცრემლმა და სიყვარულის მიერ მიყენებულმა ტკივილმა! ძმებო, სიყვარული ისე დამეჯახა, როგორც თემურ ლენგის ხმალი! მე ვტირი იმ ღამეს, რომელიც ზამბახებით იყო სავსე და ლამაზი, და ვტირი ათაბაგის ქალის სიყვარულს. მისი მკერდი ოქროსფერი კალმახებივითაა, ხოლო წამწამები თავთავიანი ხორბლის ყანას ჰგავს. შენ ხარ აყვავებული წინანდლის ვაზი, რომელიც ოქროთი და თაფლით არის სავსე. შენ ხარ დურაჯი, რომელიც მაყვალშია შეფარებული, და რომელიც ბაზიერის დაფის ხმაზე აფრინდა. ნინოწმინდა... ჩვენ ისე ვიყავით, როგორც ხაზარები. ოჰ, იმ ღამეს როგორ აგვაღელვა და აგვაფორიაქა საქართველოს ლექსის მეხანძარეები, ანუ პოეტები, ძმობამ, ცრემლმა და იმ პატარა, მაგრამ მტკივნეულმა იარამ!
ყივჩაღის პაემანი
ყორღანებიდან, ანუ ძველი სამარხებიდან, გნოლი (პატარა ფრინველი) აფრინდა და ყაბარდოს ველი გადაუფრინა. მეც თითქოს ხელახლა დავიბადე, ანუ ისევ მზად ვარ მოქმედებისთვის! მუხრანის ბოლოს ჩასაფრებული ვარ და ჩემს იარაღს ვამოწმებ. ქსანისა და არაგვის მდინარეების პირას ისევ ყვავის ხოდაბუნები, ანუ ხორბლის ყანები, თავთუხებით სავსე. შენი ტუჩებიც ისეთივე ტკბილია, როგორიც ბადაგი (ტკბილი ყურძნის წვენი) დუღილის დროს. შენ ხოხბობის დღეს გნახე, როცა რუსთაველის ქუჩაზე ზაფხული უკვე მთავრდებოდა. ნეტავ იმ დღეს ბადაგი არ დამელია და ხმალიც არ გამელესა! ტრამალ-ტრამალ, ანუ უდაბნო გზებზე, გამოგედევნე და ტრიალი გზები მტვრით დავფარე. მცხეთას საკეტურები (კარების ჩამკეტები) შევუმტვრიე და კელაპტრიანი (სანთლებით განათებული) ტაძრები დავანგრიე! მაგრამ ვინც ყივჩაღად დაიბადა, ის თვითონაც განადგურდება. შენს ქმარს შევხვდი, რომელსაც მუზარადი (თავის დამცავი ჩაფხუტი) ეფარა და მან თავი შუაზე გამიჩეხა! მოდი, ხელი მომხვიე ჩემს ჭრილობას. ვეღარ გხედავ, სისხლით ვიცლები... როგორც საძროხე ქვაბს ასდის ორთქლი, ისე ასდის ნისლი ქართლის ხეობებს... მოდი! ათასი წლის შემდეგ გეძახი. ნეტავ შენი ტანის ელვამ დამწვას; ვარდის ფურცლობის ნიშანია, ანუ ვარდები ყვავის, და ახალი პაემანის დროა!