პროგრამული ლირიკა — ნინოწმინდის ღამე შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ნინოწმინდა... მეფეთა პალატები... ციხის გალავანში ქაფიანი სასმელით სავსე თასი იდგა. რატომ დამენახა შენი სახე? შენ ხატივით იყავი, მაგრამ ამავე დროს გაბედული და ძლიერი ვეფხვივით. საზანდარმა თავისი დაკვრით მთელი ღამე ააჟღერა და ააცახცახა. ავთანდილის მწვადი ცეცხლზე შხუოდა. ცა ატმის ხეებივით იყო, სავსე და მოციმციმე ვარსკვლავებით, და გაზაფხულს რძის სუნი ასდიოდა. ნინოწმინდა... ჩვენ ისე ვიყავით, როგორც ხაზარები, რომლებიც თავის დროზე საქართველოში იყვნენ. ოჰ, იმ ღამეს როგორ აგვაღელვა და აგვაფორიაქა საქართველოს ლექსის მეხანძარეები, ანუ პოეტები, ძმობამ, ცრემლმა და სიყვარულის მიერ მიყენებულმა ტკივილმა! ძმებო, სიყვარული ისე დამეჯახა, როგორც თემურ ლენგის ხმალი! მე ვტირი იმ ღამეს, რომელიც ზამბახებით იყო სავსე და ლამაზი, და ვტირი ათაბაგის ქალის სიყვარულს. მისი მკერდი ოქროსფერი კალმახებივითაა, ხოლო წამწამები თავთავიანი ხორბლის ყანას ჰგავს. შენ ხარ აყვავებული წინანდლის ვაზი, რომელიც ოქროთი და თაფლით არის სავსე. შენ ხარ დურაჯი, რომელიც მაყვალშია შეფარებული, და რომელიც ბაზიერის დაფის ხმაზე აფრინდა. ნინოწმინდა... ჩვენ ისე ვიყავით, როგორც ხაზარები. ოჰ, იმ ღამეს როგორ აგვაღელვა და აგვაფორიაქა საქართველოს ლექსის მეხანძარეები, ანუ პოეტები, ძმობამ, ცრემლმა და იმ პატარა, მაგრამ მტკივნეულმა იარამ!