პროგრამული ლირიკა შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

პოეტი ამბობს, რომ ის არ წერს ლექსებს, არამედ ლექსი თავად ქმნის მას. მისი მთელი სიცოცხლე ამ ლექსთან ერთად არსებობს. ის ლექსს ადარებს მოვარდნილ მეწყერს, რომელიც ადამიანს თან გაიტანს და ცოცხლად დამარხავს, რაც ლექსის ძლიერ ზემოქმედებას უსვამს ხაზს.

პოეტი დაიბადა აპრილის თვეში, როდესაც ვაშლის ხეები ყვავის. ის გრძნობს, როგორ ეცემა მასზე სითეთრე (ალბათ ყვავილების ფურცლები ან სინათლე) და მისი თვალებიდან წვიმის თქეშივით მოდის ცრემლები, რაც მის მგრძნობიარე ბუნებაზე მიუთითებს.

პოეტმა იცის, რომ მისი სიკვდილის შემდეგ, ეს ლექსი, რომელსაც ის ამბობს, დარჩება. ის იმედოვნებს, რომ ეს ლექსი ერთ პოეტს მაინც გულზე მოხვდება და ეს საკმარისი იქნება მისი დასაცავად და გასამართლებლად.

ადამიანები იტყვიან, რომ ის იყო საწყალი, ღარიბი ბიჭი, რომელიც ორპირის ფშანზე გაიზარდა. მისი ლექსები იყო მისი ერთადერთი საგზალი, ანუ ის, რითაც ცხოვრობდა და რაც მას თან ჰქონდა ცხოვრების გზაზე. ის არასოდეს გადაუხვევია თავისი გზიდან და არ შეუცვლია თავისი პრინციპები.

სიკვდილამდე მას აწვალებდა ქართული მზე და ქართული მიწა, რაც მის სამშობლოსთან ღრმა, მაგრამ მტანჯველ კავშირზე მიანიშნებს. ბედნიერებას მას უმალავდნენ, მაგრამ მან თავისი ბედნიერება ლექსებს მისცა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ლექსებში პოულობდა ნუგეშს და სიხარულს.

პოეტი კიდევ ერთხელ იმეორებს, რომ ის არ წერს ლექსებს, არამედ ლექსი თავად ქმნის მას. მისი მთელი სიცოცხლე ამ ლექსთან ერთად არსებობს. ის ლექსს ადარებს მოვარდნილ მეწყერს, რომელიც ადამიანს თან გაიტანს და ცოცხლად დამარხავს, რაც ლექსის ძლიერ ზემოქმედებას უსვამს ხაზს.

თამუნია წერეთელს

შენ აქ არ უნდა იყო, მაგრამ ამ ანანურთან ყოფნისას ყოველთვის გამახსენდები. შავი არაგვი თეთრ არაგვს უერთდება, მაგრამ ჩვენი დაშორება ყველას უნდოდა.

არც კი გიცნობდი, არც კი მენახე, მაგრამ მხატვარი ვრუბელი თამარს ისე ხატავდა, როგორც შენ. შენ დანგრეული ციხესიმაგრე ხარ, რომელსაც „მოდი-ნახე“ ჰქვია, და ფეხმოტეხილი ღრუბელი ხარ.

ეს მოგონება ისეთი ნაზია, როგორც დემონის ფრთების შეხება. სჯობს, სხვა გოგოებმა გაიხარონ, რადგან შენი ირმის მსგავსი ფეხები უკვე მოიბანეს (ანუ შენი სილამაზე და სიცოცხლე დასრულდა).

დაე, იმათმა პოეტებმაც გაიხარონ, რადგან მათი ცხოვრება ხვალ იწყება. ჩვენს მგლოვიარე, სევდიან ოცნებას კი მიწა და დავიწყება დაფარავს.

მე ქვებზე დარჩენილი კალმახივით ვარ, რომელსაც ლაყუჩები ახეული აქვს. იარაღის ჩახმახი ფეხზეა შემართული (ანუ გასროლისთვის მზადაა) და სიკვდილს ვერ გადავურჩები.

ალბათ ათასობით ადამიანი ასე კვდებოდა და მოწმედ ეს ანანური ჰყავდათ. ეს არის ჩემი პოეტობის ფასი და თვითმკვლელობის იავნანა.