პოეტს მკერდზე მიდებული აქვს ქნარი, როგორც მას სურს. მისთვის დიდებული სხივი გამოჩნდა.
ვინც დიდი ნიკორწმინდა ააშენა, ის მტკიცედ და მყარად ააშენა და ზეციური სილამაზით დაამშვენა.
ნეტავ ვინ აიტანა ან როგორ აიტანა ასე მაღლა ნიკორწმინდა, თავისი მომაჯადოებელი, გრძნეული ჩუქურთმებითა და ნაზი ორნამენტებით, რომლებიც გრძნობას აკარგვინებს ადამიანს?
რა დიდი განძი გვქონია, რა ძლიერი და მდიდარია! ქვის ჰარმონია ჟღერს და თითქოს მუდმივად კარგი ამინდია.
ვინც ძლიერი ნიკორწმინდა გამოკვეთა, მან კარგად და სიბრძნით გამოკვეთა.
აქაური თაღები და სვეტების შეკონება ისეა აგებული, რომ სიზმარი გეგონება.
ნეტავ ვინ ააგო, რა ნიჭმა ააგო, რა მადლმა ააგო სვეტებიანი ნიკორწმინდა!
ვგრძნობ, რა დიდებულია თორმეტი სარკმელი. მათ ხაზებში ანთებულია ცეცხლი, რომელიც უნდა ჩაისახოს.
ნეტავ ვინ აანთო ეს ცეცხლი, რომ გრძნობით აანთო და წლებს გადააბარა ნათელი ნიკორწმინდა!
ვხედავ, რა უხვია ხვეულების სიდიადე. დრომ მას პატივისცემით შემოახვია გვირგვინი.
ნეტავ ვინ მოქარგა და როცა მოქარგა, შიგ ჩააქსოვა და ჩაუმალა გრძნობა – ნიკორწმინდა!
ხაზების მკვეთრი და მოქნილი დასრულება არის ამოსუნთქული ნატვრის ასრულება.
ეს ის სიმკვეთრეა და ის სიმდიდრეა, რითაც ძეგლი – ნიკორწმინდა – მტკიცეა.
შენი სულის სინათლის მსგავსად, ეროვნული აღმასვლაა: გუმბათის მაღალღეროვანი ყელი, რომელიც ცამდე აღწევს, ნებით და სათნოდ აღწევს, გშვენის, ნიკორწმინდა!
ქართულია მზერა სივრცის განძად ქცევით, თვალი გატაცებულია ფრთიანი ფასკუნჯებით.
ფრთები, ფრთები გინდა, კიდევ ფრთები გვინდა, გინდა დაეუფლო სივრცეს, ნიკორწმინდა!
შენ, ფრთებმოღუღუნეს, დროის სიმაღლეზე, ჩვენი უახლესი საუკუნე გიცავს.
ძლიერი ხელოვნება, ხალხის ხელოვნება – ნიკორწმინდა საქართველოს სადიდებლად ბრწყინავს!