პოეტი ამბობს, რომ სიგიჟე სჯობს იმას, რომ სიტყვების წყარო, ანუ შთაგონება, ამოიწუროს. ასევე, სჯობს თვალები დახარო და აღარ შეხედო მზეს, თუკი ვეღარ შეძლებ მის ქებას. ის მიმართავს ლექსს, რომელიც გულიდან არის ამოსული და თითქოს ხორცად ქცეული, და ეუბნება, რომ თუკი ის უსასრულოდ და სამუდამოდ არ იფეთქებს, არ გაჩაღდება, მაშინ ყველაფერს აზრი ეკარგება.
არსებობს მკვლელობა, ომი, ხანძარი, მიწისძვრა, შავი ჭირი და ტყეში მუდმივად მარტო ყოფნა, რაც ძალიან მძიმეა. მაგრამ არ არსებობს უფრო დიდი და უზარმაზარი ტანჯვა, ვიდრე პოეტის შთაგონებით ავად გახდომა, როცა მას პოეზიის შექმნის სურვილი და მოთხოვნილება აწუხებს.
ჩემი სხეული ქალაქში ბევრი სხვა ადამიანის მსგავსად დადის. ხალხი ამბობს: „ეს კაცი ლექსებს წერს“. მაგრამ ვინ იცის, რა ძლიერ ტანჯვაში, რა ცეცხლშია გახვეული ჩემი ტვინი, ეს განადგურებული, უნაყოფო ტვინი.
რამდენი თვალი უნდა მქონდეს, რომ ყველა მოვლენა და ადამიანი დავინახო? რამდენი გული უნდა მედგას, რომ ყველას ტკივილი და სიხარული ვიგრძნო? რამდენი სახე, რამდენი საკუთარი თავი უნდა გავანადგურო, რომ ერთი ლექსი დამრჩეს სუფთა და უმწიკვლო, ისეთივე ლამაზი, როგორც პეპელა?
სიტყვა, რომელიც უეცრად მომდის, სიკვდილივით შემომახვევს ხოლმე. ამ დროს ჩემი სისხლი, აზრი და სული ამ სიტყვის მონები ხდებიან. ღამე გავიდა, კარს განთიადი მოადგება. ამ დროს შენ უკვე აღარ ხარ ცოცხალი ადამიანი, აღარც ჩონჩხი, არამედ მხოლოდ მოგონება.
რამდენი ლექსიც დაიწერა, იმდენი წელი ჩამოაკლდა ჩემს სიცოცხლეს, ისევე როგორც ადამიანს წლები აკლდება. და თუ ეს ლექსი, რომელსაც ახლა ვწერ, ჩემი უკანასკნელი უნდა იყოს, მაშინ ჩემი სხეული, ეს გვამი, ყვავებისთვის გასატანია, ანუ ჩემი სიცოცხლე დასრულებულია.