თამუნია წერეთელს
შენ აქ არ უნდა იყო, მაგრამ ამ ანანურთან ყოფნისას ყოველთვის გამახსენდები. შავი არაგვი თეთრ არაგვს უერთდება, მაგრამ ჩვენი დაშორება ყველას უნდოდა.
არც კი გიცნობდი, არც კი მენახე, მაგრამ მხატვარი ვრუბელი თამარს ისე ხატავდა, როგორც შენ. შენ დანგრეული ციხესიმაგრე ხარ, რომელსაც „მოდი-ნახე“ ჰქვია, და ფეხმოტეხილი ღრუბელი ხარ.
ეს მოგონება ისეთი ნაზია, როგორც დემონის ფრთების შეხება. სჯობს, სხვა გოგოებმა გაიხარონ, რადგან შენი ირმის მსგავსი ფეხები უკვე მოიბანეს (ანუ შენი სილამაზე და სიცოცხლე დასრულდა).
დაე, იმათმა პოეტებმაც გაიხარონ, რადგან მათი ცხოვრება ხვალ იწყება. ჩვენს მგლოვიარე, სევდიან ოცნებას კი მიწა და დავიწყება დაფარავს.
მე ქვებზე დარჩენილი კალმახივით ვარ, რომელსაც ლაყუჩები ახეული აქვს. იარაღის ჩახმახი ფეხზეა შემართული (ანუ გასროლისთვის მზადაა) და სიკვდილს ვერ გადავურჩები.
ალბათ ათასობით ადამიანი ასე კვდებოდა და მოწმედ ეს ანანური ჰყავდათ. ეს არის ჩემი პოეტობის ფასი და თვითმკვლელობის იავნანა.