პოეტი ამბობს, რომ ის არ წერს ლექსებს, არამედ ლექსი თავად ქმნის მას. მისი მთელი სიცოცხლე ამ ლექსთან ერთად არსებობს. ის ლექსს ადარებს მოვარდნილ მეწყერს, რომელიც ადამიანს თან გაიტანს და ცოცხლად დამარხავს, რაც ლექსის ძლიერ ზემოქმედებას უსვამს ხაზს.
პოეტი დაიბადა აპრილის თვეში, როდესაც ვაშლის ხეები ყვავის. ის გრძნობს, როგორ ეცემა მასზე სითეთრე (ალბათ ყვავილების ფურცლები ან სინათლე) და მისი თვალებიდან წვიმის თქეშივით მოდის ცრემლები, რაც მის მგრძნობიარე ბუნებაზე მიუთითებს.
პოეტმა იცის, რომ მისი სიკვდილის შემდეგ, ეს ლექსი, რომელსაც ის ამბობს, დარჩება. ის იმედოვნებს, რომ ეს ლექსი ერთ პოეტს მაინც გულზე მოხვდება და ეს საკმარისი იქნება მისი დასაცავად და გასამართლებლად.
ადამიანები იტყვიან, რომ ის იყო საწყალი, ღარიბი ბიჭი, რომელიც ორპირის ფშანზე გაიზარდა. მისი ლექსები იყო მისი ერთადერთი საგზალი, ანუ ის, რითაც ცხოვრობდა და რაც მას თან ჰქონდა ცხოვრების გზაზე. ის არასოდეს გადაუხვევია თავისი გზიდან და არ შეუცვლია თავისი პრინციპები.
სიკვდილამდე მას აწვალებდა ქართული მზე და ქართული მიწა, რაც მის სამშობლოსთან ღრმა, მაგრამ მტანჯველ კავშირზე მიანიშნებს. ბედნიერებას მას უმალავდნენ, მაგრამ მან თავისი ბედნიერება ლექსებს მისცა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ლექსებში პოულობდა ნუგეშს და სიხარულს.
პოეტი კიდევ ერთხელ იმეორებს, რომ ის არ წერს ლექსებს, არამედ ლექსი თავად ქმნის მას. მისი მთელი სიცოცხლე ამ ლექსთან ერთად არსებობს. ის ლექსს ადარებს მოვარდნილ მეწყერს, რომელიც ადამიანს თან გაიტანს და ცოცხლად დამარხავს, რაც ლექსის ძლიერ ზემოქმედებას უსვამს ხაზს.