თავი LII
მელქისედეკი სიხარულისგან აღფრთოვანდა, რადგან მის მიერ ჩამოყვანილ ბიზანტიელ სტუმრებს სვეტიცხოველი უკვე დასრულებული დაახვედრეს. მგზავრობისგან დაღლილი და ავადმყოფი ძლივს ჩამოიყვანეს ბერებმა ცხენიდან. იმავე საღამოს ტაძრის ეზოში გამოჩნდა.
ლოცავდა მშენებლებსა და ქვისმთლელებს, მაგრამ ძალიან დამწუხრდა, როცა აცნობეს: მძიმედ დაჭრილი ხუროთმოძღვარი ფეხზე ვეღარ დგება, ამიტომაც ვერ დახვდაო მის უწმინდესობას.
მან ჩამოიტანა უამრავი შესაწირავი, რომელიც კლარჯეთის, სამცხის და ჯავახეთის მორწმუნეებმა, აზნაურებმა და უბრალო ხალხმა შესწირეს.
მან ტაძარი ოქროთი და ვერცხლით დაამშვენა და მოკაზმა. თავად შეჭედა „სვეტიცხოველი“, კანკელები და საკურთხევლის კარები. დაასვენა ძვირფასი თვლებით შემკული ხატი, რომელიც ბასილი კეისარმა გამოგზავნა. თავად ამოიღო ორმოცდახუთი ოქროთი და ვერცხლით შემკული, თვლებითა და მარგალიტებით მოოჭვილი, ოქროს ფურცლებზე დაწერილი ხატი.
დიდი ამბით ჩამოასვენეს ნოკორნადან ჯაჭვით დაბმული წმინდა გიორგის ოქროს ხატი, რომელიც უცნობ ქართველ ოსტატს შესანიშნავად ჰქონდა გამოკვეთილი (ურჩხულის ქერცლი და სამფარეშოს ჯაჭვის თვლები საოცარი ხელოვნებით იყო ზედ გამოყვანილი).
მოატანინა საყდრის მოსართავები, მრავალგვარი საკითხავი წიგნები, მატიანეები, საკმევლები, ოქროთი, ვერცხლითა და ძვირფასი თვლებით სრულად დამშვენებული საკელაპტრეები.
დაჰკიდა დიდი ოქსინონები და სკარამანგები, რომლებიც კეისარმა უბოძა. სხვა, უფრო ლამაზი სკარამანგები, გარშემო შემოსილი, გარდაცვლილი ბაგრატ კურაპალატის მიერ იყო ნაჩუქარი.
სვეტიცხოველს შესწირა სოფლები, რომლებიც „თავისი ძმების განძით ჰქონდა ნაყიდი“ კლარჯეთში, ჯავახეთში, ტაოში და ქვემო ქართლში.
(მათ გამოც მიუვალობის სიმტკიცე ჰქონდა ნაბოძები თავისი გამზრდელის, ბაგრატ კურაპალატის მიერ).
ბოლოს, თავად დაწერა სიგელი. ტაძრის მთელი ქონება დაწვრილებით აღწერა და გაუგონარი სიმკაცრით დაწყევლა ყველა, „ვინც რამეს დააკლებს ან შეცვლის“.