თავი XXXVII
„გაავებული (გაბრაზებული) ხევისბერის ქადილი (მუქარა) შენს მსტოვრებს (ჯაშუშებს) გაუზვიადებიათ, – ეუბნება სპასალარს (მხედართმთავარს), – კვეტარის ციხე ორჯერ დავზვერეთ. გაბოი შევგზავნეთ, კოხრიჭისძემ ერთი ღამე თავლაში (ცხენების სადგომში) გაათია მეჯინიბეებთან (ცხენების მომვლელებთან). გოდოლების (კოშკების) განახლების ამბავიც წვრილად (დეტალურად) გამოუკითხავს.
დიდოელების თავდასხმას მოელიან, ამიტომაც აპირებენ ციხის განახლებას.
მე ასე მგონია, საჭიროა ერთი მეჯინიბე როგორმე მოვისყიდოთ, ზვიად. კოლონკელიძეს უცნაური ცხენი ჰყოლია, დაატარებს თურმე ფხოვის თვალშეუდგამ (ძალიან მაღალი) ქარაფების (კლდეების) კიდეზე თავის ბრმა პატრონს.
სწორედ ამ ცხენის მეჯინიბე თუ მოვიქრთამეთ, გვეცოდინება, სად რას დადის ერისთავი კოლონკელიძე“.
ზვიადი ჩუმად იყო და მეფემ განაგრძო:
„მე მაინც დარწმუნებული ვარ, ზვიად, მამამზესა და ტოხაისძეს მართლაც წაჰკიდებია (შეკამათებია) თალაგვა. რაც შეეხება დიდოელებს, ეს ამბავი განზრახ უნდა იყოს მოჭორილი, რათა ციხეებისა და გოდოლების განახლება თვალში არ მოგვხვდეს ჩვენ“.
ზვიად სპასალარს არ სჯეროდა მეფის ვარაუდი. ამბოხის საფრთხე კარზე მომდგარი (ძალიან ახლოს) ეგონა, მაგრამ ვერაფერი შეჰკადრა (უთხრა) პატრონს.
– XXXVIII –
საერისთავოებში (ერისთავების სამფლობელოებში) სხვა მხრივ მშვიდობა სუფევდა.