ვეფხისტყაოსანი — ცნობა როსტევან მეფისაგან ავთანდილის გაპარვისა — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

შოთა რუსთაველი · ცნობა როსტევან მეფისაგან ავთანდილის გაპარვისა

ნაწილები

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

ახლა სხვა ამბავს დავიწყებ, არ გავყვები წასულ ყმას. იმ დღეს როსტევან მეფეს, გულგამწყრალს, არ ჰქონია დარბაზობა. როცა გათენდა, გაბრაზებული ადგა, თითქოს პირიდან ცეცხლს აფრქვევდა. ბრძანა ვაზირის მოხმობა, რომელიც შიშით აკანკალებული მიიყვანეს. როდესაც ვაზირი მოწიწებით დარბაზში შევიდა, როსტევანმა უთხრა: „არ მახსოვს გუშინდელი შენი ნათქვამი. გამაბრაზე და გამარისხე, დიდხანს ვერ ამოვისუნთქე. ისე ძალიან გაგლანძღე შენ, ჩემო საყვარელო ვაზირო.“ „თუ გახსოვს, რა უნდოდა, რატომ გაგაბრაზე ასე? მართლად უთქვამთ ბრძენებს: 'წყენააო ჭირთა ბადე'. ასეთ რამეს აღარასოდეს იზამ, საქმე კარგად განიხილე. ახლა მითხარი, რას იტყოდი, თქვი და სიტყვა გაამყარე.“ კვლავ მოახსენა ვაზირმა გუშინდელი სიტყვა. როცა მეფემ მოისმინა, მოკლე პასუხი შეუთვალა: „შენ თუ უგუნური გგონივარ, მე ვიყო ურწმუნო! მეტს ნუღარ მასმენ მაგას, თორემ სრულად დაგკარგავ!“ როცა ვაზირი გამოვიდა, ეძებდა ავთანდილს, მაგრამ ვერ იპოვა. მონები, ცრემლმორეულნი, ნამდვილად გაპარვას უყვებოდნენ. მან თქვა: „მე დარბაზში ვერ შევალ, მახსოვს წინა დღეები. ვინც გაბედავს, მან უთხრას; რაც ვთქვი, იმასაც ვნანობ.“ როცა ვაზირი არ შევიდა, მეფემ კვლავ გაგზავნა კაცი. კაცმა იცის და გარეთ დგას, ვერავინ ამხელს ავთანდილის წასვლას. როსტევანს ეჭვი შეეპარა, ამით დარდი გაუმძაფრდა. თქვა: „უეჭველად გაიპარა, ვინც მარტომ ასობით ადამიანს აჯობა.“ თავდახრილი ფიქრობდა, გულში დიდი დარდი ჰქონდა. ამოიოხრა და აიხედა, მონას უბრძანა: „წადი, მოვიდეს და ახლა მომიყვეს, შემოვიდეს ის უგუნური!“ როცა ვაზირი შემობრუნდა, ფერი ეცვალა და შიში ჰქონდა. კვლავ შევიდა ვაზირი დარბაზში მოწყენილი, არამხიარული. მეფემ ჰკითხა: „წასულა ჩვენი მზე, დაუდგომლად, მთვარის მსგავსად?“ მან ყველაფერი მოახსენა, როგორ წასულიყო და სად. „მზე აღარ მზეობს ჩვენთან, ამინდი აღარ არის კარგი!“ როცა მეფემ მოისმინა, ძალიან ხმამაღლა დაიყვირა. გოდებს, ამბობს: „ვაი, ჩემო გაზრდილო, ვეღარ გნახავენ ჩემი თვალები! სახის ხოკვით, წვერის გლეჯით გააკვირვა იქ მყოფნი. სად წახვედი და სად დაკარგე სინათლის ის სვეტები?“ „თუ შენი თავი შენთანაა, ღარიბად არ ჩაითვლები. მაგრამ მე რა ვქნა, გაზრდილო, ახლა სახლად ავადმყოფობა მერგება! გამაღარიბე, მიმატოვე, გულს, საწყალს, მისთვის ენთება? შენს შეხვედრამდე ჩემს ტანჯვას ვერც ერთი ენა ვერ აღწერს!“ „როდის გნახავ მხიარულს, ნადირობიდან დაბრუნებულს? ვეღარ გიყურებ ბურთის მოთამაშეს, მოხდენილს, ძლიერს. ვეღარ მოვისმენ შენს ხმას, რომელიც ჩემთვის სასიამოვნო იყო. ახლა უშენოდ რა ვუყო ჩემს სასახლეს და სრულყოფილ სამყოფელს?“ „ვიცი, შიმშილი არ მოგკლავს, რამდენადაც არ უნდა იხეტიალო: შენი მშვილდი და შენი ისრების წვერები გადაგარჩენს. ნუთუ კვლავ ღმერთი წყალობით გაგიადვილებს ტანჯვას? მაგრამ, თუ მოვკვდები, გაზრდილო, ვინღა დამიტირებს?“ ზარი გაისმა, შეიკრიბა მრავალი კაცის ჯარი. დარბაზში ხასების ჯარია, ხელებით წვერებს იგლეჯენ. ყველა იგლეჯს და იცემს, ისმის თავში დარტყმის ხმა. თქვეს: „სიბნელე გვმართებს ჩვენ, უბედურებს, რადგან ჩვენი მზე ცისკენ წავიდა!“ როცა მეფემ დიდებულები ნახა, ამოიოხრა და ატირდა. უთხრა: „ხედავთ, ჩვენმა მზემ სრულად დაგვიძვირა სინათლე! რა ვაწყინეთ, რა შევცოდეთ, რატომ დაგვტოვა, რატომ მიგვატოვა? ჯარები, მის მიერ მართულნი, ვინღა დაგვიჭერს?“ ყველა ტიროდა, გოდებდა, მერე გვიან დაწყნარდნენ. მეფემ ბრძანა: „იკითხეთ, მარტოა, თუ თანმხლებ პირებთან ერთად?“ მოვიდა მონა შერმადინ შეშინებული, შერცხვენილი. ანდერძი მოახსენა, ატირდა, სიცოცხლე ზიანად მიაჩნდა. მოახსენა: „საწოლში ვიპოვე ეს მის მიერ დაწერილი. მონები ტიროდნენ, თმა და წვერი დაეგლიჯათ. ის მარტო გაპარულა, არც ყმა ახლავს, არც ბერი. მე თუ მომკლავთ, მართლები იქნებით, სიცოცხლე შეუფერებლად მიმაჩნია!“ როცა ანდერძი წაიკითხეს, კვლავ დიდხანს იტირეს. მერე ბრძანა: „ჩემმა ჯარმა ნუ ჩაიცვამს მხიარულად. ვამლოცველნოთ დავრდომილნი, ობლები და სხვა ქვრივები. დავეხმაროთ მათ, ნუთუ ღმერთი მშვიდობის გზებს მოგვცემს!“

რთული სიტყვები

ანდერძი: სიკვდილის წინ დაწერილი წერილი, რომელშიც პირი თავის ნებას აცხადებს ქონების განაწილებაზე ან სხვა საკითხებზე.

ტექსტის წყარო: შოთა რუსთაველი