ვეფხისტყაოსანი — ავთანდილისაგან შერმადინის საუბარი — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

შოთა რუსთაველი · ავთანდილისაგან შერმადინის საუბარი

ნაწილები

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

შერმადინს ეუბნება, უბრძანებს მზესავით ლამაზი, ნათლის მომფენი: „ეს დღე არის იმედი, ჩემი გულის გამახარებელი, შენი თავის ჩემთვის გამომჩენი“. ამბობს: „როსტანმა არ გამიშვა, არც სიტყვა მომისმინა. მან არ იცის, რატომ, რისგან და სულდგმული ვისგან ვინ არის. უმისოდ ნუ ვიცოცხლებ არც გარეთ, არც შინ! რაც უსამართლო საქმეა, ღმერთმა ვის უნდა შეარჩინოს!“ „თუმცა მისი არ-გაწირვა ჩემგან მტკიცდება, არ არის საეჭვო. გული, მისი უნახავი, ტირის და სულთქავს, ვაებს, უშობს. სიხარულს არაფერს ეკარება, ერიდება, ჰკრთება, ქსუობს. ყოველი ცრუ და მოღალატე ღმერთს გმობს და ასე ცრუობს“. „სამი რამ არის მოყვასისგან მეგობრობის გამოჩენა: პირველი, სიახლოვის სურვილი, სიშორის ვერ-მოთმენა, გაცემა და არაფრის შური, ჩუქების არ-მოწყენა, გავლენა და დახმარება, მის სასარგებლოდ ველებზე რბენა“. „რატომ ვაგრძელებ სიტყვას, დროა შემოკლების! ახლა გაპარვაა წამალი ამ დაღლილი გულისთვის. რასაც გევედრები, ისმინე, სანამ დრო გაქვს დახმარებისთვის. შენ გაამაგრე ჩემი ნასწავლის დაცვა“. „ახლა მეფეების სამსახურისთვის პირველ რიგში თავი მოამზადე. შენი სიკეთე და უნაკლობა სრულად გააცხადე. ჩემი სახლი შეინახე, ჩემს ჯარს უხელმძღვანელე. აქამდე არსებული სამსახური, კვლავ გავლენა გააორმაგე“. „ჩემს მტრებს წინ აღუდექი, ძალა ნუ მოგაკლდება. ერთგულებისთვის კარგი ნუ გენანება, ორგული კი მოკვდეს! თუ დავბრუნდები, შენი ვალი ჩემგან კარგად გადაიხდება. პატრონის სამსახური არასოდეს არ წახდება“. ეს რომ გაიგო, ცხელი ცრემლი შერმადინს თვალებიდან სდიოდა. მოახსენა: „მარტოობით ჭირს რატომ უნდა შევშინებოდი! მაგრამ რა ვქნა, უშენოდ გულს ბინდი დამეცემა! წამიყვანე სამსახურად, დაგეხმარები, რაშიც გინდა“. „ვის გაუგია მარტოობისგან ასეთი დიდი გაჭირვება?! ვის გაუგია პატრონის ჭირში ყმის მორიდება? დაკარგულს გიგონებდე, რა ვიქნები აქ უსარგებლო?“ ყმამ უთხრა: „ვერ წაგიყვან, რაც არ უნდა ბევრი ცრემლი ღვარო“. „შენგან ჩემი სიყვარული თითქოს არ დამეჯერა, მაგრამ საქმე არ მოხდება, დრო ასე დამემტერა! ვის მივანდო ჩემი სახლი, შენს გარდა ვინ უნდა მეფერებოდეს?! გული დადე, დაიჯერე, ვერ წაგიყვან, ვერაფრით ვერა!“ „თუ შეყვარებული ვარ, მარტო უნდა ვირბინო მინდვრებში. განა მარტო უნდა ვიყო გაჭრილი, ცრემლს სისხლს ვუფერებდე? გაჭრა შეყვარებულთა საქმეა, რატომ უნდა სცალოს თავის მოხუცებისთვის! ასეა ეს სამყარო, შეეგუე კვლავ შეგუებას!“ „როცა მოგშორდები, მახსენებდე, ჩემი სიყვარული გქონდეს. არ მეშინია ჩემი მტრების, თავი მონად მომიმონდეს. უნდა, რომ მამაცი გაგულოვნდეს, ჭირში არ დაღონდეს. მძულს, როცა კაცს სააუგო საქმე არაფრად მიაჩნია“. „მე ის ვარ, ვინც სამყაროს კიტრად არ ამოკრეფს. ვისაც სიკვდილი მოყვასისთვის თამაშად და სიმღერად მიაჩნია. ჩემს მზეს დავემშვიდობე, გამიშვა, რატომ უნდა დავრჩე მე?! მას თუ დავთმობ, ჩემს სახლს ვეღარ დავთმობ ვისთვისაც არ უნდა იყოს?“ „ახლა ჩემს ანდერძს მოგცემ, როსტანის წინ დაწერილს. შენ შეგაბარებ, დაგიჭიროს, როგორც გეკუთვნის ჩემს აღზრდილს. თუ მოვკვდები, თავს ნუ მოიკლავ, სატანისგან შექმნილი ნუ იქნები. ამაზე იტირებდი, თვალებს დაიდებდი“.

ტექსტის წყარო: შოთა რუსთაველი