ვეფხისტყაოსანი — ტარიელისა და ავთანდილისაგან წასლვა ფრიდონისასა — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

შოთა რუსთაველი · ტარიელისა და ავთანდილისაგან წასლვა ფრიდონისასა

ნაწილები

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

რა გათენდა, გაემართნენ, ასმათი თან წაიყვანეს. ნურადინის ქვეყნამდე მათ უკან მიჰყავდათ. იქ ვაჭარმა ოქროს ფასად ცხენი მისცა, არ უძღვნა. ავთანდილი საკმარისი მეგზურია, სხვა ვინღა წაიყვანდა! იარეს და ნურადინის მეჯოგეებს შეხვდნენ. ნახეს ჯოგი, მოეწონათ, ფრიდონისთვის მოეწონათ. იქ ავთანდილს ინდოელი (ტარიელი) ეტყვის: „კარგ სიგიჟეებს გაგაკეთებინებ. მოდი, ფრიდონს გავეხუმროთ, მის ჯოგს მივადგეთ! ჯოგი წავუღოთ, მოსულები ვართ ჯოგის წასაღებად. ის გამოემართება საომრად, ველებს სისხლით დასაღებად. უცებ გვიცნობს, შეკრთება, გულს დაღი დაესმება. კარგი ხუმრობაა, ხუმარას ხუმრობას გააკეთებინებს“. დაუწყეს ფრიდონის საუკეთესო ტაიჭების დაჭერა. იქ მეჯოგეებს აურზაური აუტყდათ, კვესებს ურტყამდნენ. შესძახეს: „ვინ ხართ, ყმანო, ვინ აკეთებთ ასეთ საქმეს? ჯოგი იმისაა, ვინც მტერს ხმალს ურტყამს, არ აკვნესებს“. მათ მშვილდები მოიმარჯვეს, მეჯოგეებს დაედევნენ. მეჯოგეებმა დაიძახეს, ხმები გაადიდეს: „გვიშველეთო, გვიშველეთო, მეკობრეებმა ამოგვწყვიტეს!“ ხმა ატყდა, შეიკრიბნენ, ფრიდონს შეატყობინეს, არ შეშინებიათ. ფრიდონი შეეკაზმა, შეჯდა, შეკაზმული გამოვიდა. ხმა ატყდა, შეიკრიბნენ, ჯარმა ველები დაფარა. ის მზეები შეხვდნენ ერთმანეთს, ვისაც ზამთარი ვერ აზიანებდა. ჯავშნები ეხურათ, სახეებს უფარავდა. ტარიელმა რომ ფრიდონი იცნო, თქვა: „ვნახე ის, ვინც მინდოდა“. მუზარადი მოიხადა, გაიღიმა, გაიცინა. ფრიდონს უთხრა: „რას აპირებ, ჩვენი მოსვლა რატომ გეწყინა? ცუდი მასპინძელივით ომად გვეგებები წინ!“ ფრიდონი სწრაფად გადმოხტა, დაეცა და თაყვანი სცა. ისინიც გადმოვიდნენ, მოეხვივნენ – აკოცეს კიდეც. ფრიდონმა ღმერთს ხელებგაშლილი უსაზღვრო მადლობა მისცა. და დიდებულები კოცნიდნენ, იცნობდნენ, ვინც იყო. ფრიდონმა უთხრა: „რას დგახართ? გელოდებოდით წინასწარ. მე მზად ვარო, თქვენს სამსახურს რამეს დავიზარებდი!“ ჰგავდა, თითქოს ორი მზე და ერთი მთვარე შეკრებილიყვნენ. და ერთმანეთი დაამშვენეს, გაემართნენ, უკან დაბრუნდნენ. ფრიდონის სახლში შევიდნენ ორივე, ლამაზად აშენებულში. ტარიელი დაჯდა საჯდომზე, ოქსინო-გადაფენილზე. ახლოს დასვა ავთანდილი, თავისი ძმადშეფიცებული. მათ ის აბჯარი ფრიდონს უძღვნეს, ჭაბუკად ქებულს. უთხრეს: „ჯერჯერობით სხვა საჩუქარი არ გვაქვს შენთვის. მაგრამ ბევრი სხვა ლამაზი ნივთი გვაქვს“. მან პირი მიწას დაადო, არ დააყოვნა: „ჩემთვის ამის ბოძება თქვენი შესაფერისია“. ის ღამე ფრიდონის მასპინძლობით დაისვენეს. აბანოში იბანავეს, შეავსო შესამოსლის ძღვენით. ლამაზ-ლამაზი ტანსაცმლით შემოსა, ერთმანეთის მოწონებით. იშვიათი თვალ-მარგალიტი უძღვნა ოქროს გობით. უთხრა: „ეს ცუდი მასპინძლის სიტყვაა. გავს, მომბეზრებოდეს თქვენი სტუმრობა, ბრძენის ხელივით. მაგრამ ახლა დარჩენა არ ვარგა, წასვლა სჯობს გრძელი გზისა. თუ ქაჯები მოგვესწრებიან, საეჭვოა სირთულე. დიდ ლაშქარს რას ვუზამთ? კარგები გვინდა და ცოტანი. სამასი კაცი გვეყოფა, წავიდეთ მარტოები. ჩვენ ქაჯეთში ქაჯებთან საომრად ხმლების ტარები დავაგნოთ. მას მალე ვიპოვით, ვისი ალვის ტანიც მოგვკლავს. ქაჯეთში ერთხელ კიდევ ვყოფილვარ, ნახავთ, თქვენც გაგიმაგრდებათ. ყველგან კლდეა, გარშემო მტერი ვერ მიადგება. თუ ფარულად არ შევალთ, ღიად შებმა არ შეიძლება. ამიტომ ლაშქარი არ გვინდა – ჯარი ფარულად ვერ მოგვყვება“. ისინიც დაეთანხმნენ მის ნათქვამს. იქ დატოვეს ქალი ასმათი, ფრიდონი საჩუქრებს მისცემს. თვითონ სამასი ცხენოსანი წაიყვანეს, გმირების მსგავსი. ბოლოს ღმერთი გაუმარჯვებს ყველას, ვინც პირველად შეშინდება. ზღვა გადაიარეს სამივემ ერთად, ძმადშეფიცებულებმა. ფრიდონმა გზა იცის, იარეს, დღისით და ღამით ისვენებდნენ. ფრიდონმა თქვა: „ქაჯეთთან ახლოს ვართ. აქედან ღამით გვინდა სიარული, რომ არაფერი გამჟღავნდეს“. ამ ფრიდონის რჩევას სამივე ერთად ითვალისწინებდა: რა გაუთენდებოდათ, დადგებოდნენ და ღამით სწრაფად ივლიდნენ. მივიდნენ, გამოჩნდა ქალაქი, მცველებს ვერ დათვლიდნენ. გარშემო კლდე იყო, გუშაგთა ხმა ჯარისკაცებივით გაადიდეს. გვირაბის კართან ათი ათასი ახალგაზრდა მცველია. მათ ლომებმა ნახეს ქალაქი, მთვარე იქ ნათლად დგას. თქვეს: „როგორ ვიფიქროთ, როგორ მოვიქცეთ, ახლა არჩევა ძნელია. ასი ათასს აჯობებს, თუ გონივრულად მოქმედებს“.

ტექსტის წყარო: შოთა რუსთაველი