საღამო გამოსალმებისა შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

მზე ჩავიდა. მისი შუქი კავკასიონს დამშვიდობებისას ალერსით ეხვევა, როგორც ქალი მოხუც მამას. უზარმაზარი მთები ჩუმად, ცისკენ აღმართულნი, სხედან, როგორც დევები, თეთრი ყინულის გვირგვინებით შემკულნი. მათ კლდოვან ფერდობებზე შავად დაწოლილი ღრუბლები მრისხანებით ემუქრებიან ქვეყანას წარღვნით. გაზაფხულის ველი, სიმწვანით შემოსილი ტყით, მთების კალთებს ამშვენებს ტკბილი სურნელების მოფენით. მთიდან დაქანებული წყლები ალმასებივით ცვივა უფსკრულში. თერგი მიედინება, თერგი ღრიალებს, კლდეები კი ბანს ეუბნებიან. შეწუხებული ვუყურებ გზას და მასზე მიმავალ ეტლს, რომელსაც მიაქვს ყველაფერი კარგი, რაც ამქვეყნად გვაქვს. ის მიაქვს ყველაფერს, რაც გვიმშვენებს სიცოცხლეს ზეციური სხივით და ამაღლებს ჩვენს სულს ამქვეყნიდან. მიდიხარ, სატრფოვ? მშვიდობით! ჩემი კურთხევა შენთვის ყოველდღე ცისკენ იქნება მიმართული, სანამ სული არ გამომელევა. ჩემს თვალებს აღარ გაახარებს შენი ხილვა. ჩემი სიცოცხლე უშენოდ შრომითა და ზრუნვით გავა. ეტლი მიქრის, სატრფო შორდება... ჩემი სული მას თან მიჰყვება. ვუყურებ... შორს ძლივსღა ჩანს... აღარ ჩანს... რაღას ვუყურებ გაგიჟებული? სიშორის ნისლმა დაფარა თვალთაგან მიმავალი ეტლი და გულიდან უნებლიეთ სიმწარის ოხვრა ამომივიდა. მშვიდობით! შენ, ვინც სიცოცხლის ნეტარებით დამატკბე, ახლა ვისთვის მიკვნესის გული, ვისთვის წუხს სული განშორებით? ვისი ხილვა აღარ შემმოსავს სიხარულის ნათლით? ვინ არ განმასვენებს მწუხარეს ტკბილი ალერსის ხმით? მაგრამ ამქვეყნად შენს გარდა ვინ მყავს მანუგეშებლად? შენც განმშორდი, დამტოვე მწუხარების მსხვერპლად? წახვედი, წამართვი სულის ყოველი სასიამოვნო რამ და ვინ გამიღებს ახლა დაკარგული ბედის კარს? ან მე, უგუნურს, რატომ მჯეროდა ბედის დაუსრულებლობა? ახლა მარტო დავრჩი... მშვიდობით! შენს გულს ნუ მოშორდება მშვიდობა! არსებობს სულის ისეთი მწუხარება, რომელსაც ნუგეში არ აქვს. სჯობს, ენა გაჩუმდეს, ხმა შეწყდეს, რადგან მოთქმით რა ერგება გულ-დაჭრილს? შეღამდა... მარტო ვზივარ დარდით; ჩემი ჩივილი ვის ესმის? არე დაყრუვდა... მხოლოდ ხანდახან ისმის გუშაგის ხმა. მხოლოდ ის ჩანს, რომ მთები ჩუმად არიან აღმართულნი ცისკენ და ყაზბეგს სასიამოვნოდ ვარსკვლავი დაჰნათის! მთიდან დაქანებული წყლები უფსკრულში იკარგებიან. თერგი მიედინება, თერგი ღრიალებს, კლდეები კი ბანს ეუბნებიან!