ჰეი, დაუფიქრებელო, უმადურო შვილებო, სამწუხაროდ, ცუდ დროს დაბადებულებო! სადღაც მიმალულები, რას ლაპარაკობთ, რას წუწუნებთ? რატომ სწყევლით მამებს ასეთი გაბოროტებით? თქვენი უღირსი და უცოდინარი სიტყვებით ვერ დააბნელებთ მათ სახელს და ხსოვნას. მხოლოდ თქვენს ნათქვამ სიტყვებს ინანებთ, თქვენსავე გულს ეტკინება თქვენი უსამართლობის გამო.
მამების დრო, გმირობის დრო, მათი სახელების ქებით წავიდა. თქვენი მამები, თავის დროზე ახალგაზრდები, თავის დროზე იყვნენ სახელგანთქმულები და დიდებულები.
ოსმალები, სპარსები და დაღესტნის მთებიც კი ქებით მოგიყვებიან მათ დიდ საქმეებზე. მათ დაიცვეს, სისხლით დაიცვეს თავიანთი სისხლით მორწყული სამშობლო. მათ დაიცვეს ღვთის იმედი, ერის მფარველი, ენა, ეკლესია და სარწმუნოება!
დრო შეიცვალა, განათლებამ გაიმარჯვა, თქვენ, შვილებო, სიბრძნის კარი გაგეხსნათ. სწავლის მამები, პროფესორები, თქვენთვის თავისუფლები, თქვენთვის მქადაგებლები, გასწავლიდნენ და მზად გადმოგცემდნენ იმას, რაც საუკუნეების განმავლობაში შეიძინეს.
ჩვენც ვნუგეშობდით, გულით ვხარობდით იმ ფიქრით, რომ შვილი მამას აჯობებს. და დიდის იმედით, სიხარულის მღელვარებით აღსავსენი, გელოდით.
ვითმენდით და ვამბობდით: მოვლენ და განათლების ლამპრით გაგვინათებენ ამ დაცემულ მხარეს! ჩვენც სიხარულით შევეგებებით, ღირსეულ შვილებს კურთხევის სიტყვებით დავხვდებით!