სევდიანი წავედი მდინარის პირას, რომ ფიქრები გამეფანტა. აქ ვეძებდი ნაცნობ ადგილს დასასვენებლად. აქ, რბილ მდელოზე, ნუგეშის საპოვნელად ვიტირე. ირგვლივ ყველაფერი მოწყენილი იყო.
ნელა მოედინება მოდუდუნე, სუფთა მტკვარი და მის ტალღებში ცის ლაჟვარდი თაღი აირეკლება. იდაყვდაყრდნობილი ვუსმენ მის ჩხრიალს და ჩემი თვალები შორს, ჰორიზონტისკენ მიფრინავს.
ვინ იცის, მტკვარო, რას დუდუნებ, ვისთვის რას ამბობ? მრავალი დროის მოწმე ხარ, მაგრამ ხარ უტყვი (არ ლაპარაკობ)!
არ ვიცი, ამ დროს რატომ მეჩვენებოდა ჩვენი ცხოვრება უაზრო და მხოლოდ ამაოება (ფუჭი, უშედეგო) იყო?
მაინც რა არის ჩვენი ცხოვრება – წუთისოფელი (დროებითი, წარმავალი ცხოვრება), თუ არა მხოლოდ დაუსრულებელი ჭურჭელი, რომელიც არასდროს ივსება?
ვინ არის ისეთი, ვის გულიც ერთხელ აევსო და რაც ერთხელ ნატვრით მიიღო, ის ეყო (დააკმაყოფილა)?
თვითონ უძლეველი მეფეებიც კი, რომელთა უმაღლესი სხვა დიდება ამ ამაო (ფუჭ) ქვეყანაში აღარ არსებობს, ღელავენ და წუწუნებენ, ამბობენ: „როდის იქნება, ის სამეფოც ჩვენი იყოს?“ და იბრძვიან იმავე მიწისთვის, რაც დღეს თუ ხვალ თვითონვე გახდებიან (ანუ მოკვდებიან და მიწად იქცევიან).
კეთილი მეფეც კი როდის არის მოსვენებული (დასვენებული)? მისი სიცოცხლე ზრუნვა, შრომა და ქებული (საქები, ღირსეული) ცდაა.
მისი ფიქრია, როგორ უკეთ მოუაროს თავის სამშობლოს, თავის შვილებს, რათა მომავალში შთამომავლობამ (მომავალმა თაობამ) მისი სახელი წყევით არ მოიხსენიოს (არ დაწყევლოს).
მაგრამ თუ ერთხელ ქვეყანასაც უწერია დასასრული, მაშინ ვინღა იტყვის მათ საქმეებზე, ვინ სადღა იქნება?
მაგრამ რადგანაც ადამიანები გვქვია – ამ ქვეყნის შვილები, უნდა კიდეც მივყვეთ მას, გვესმოდეს მშობლის (ანუ ქვეყნის) ნება.
არც ის კაცი ვარგა, ვინც ცოცხალი მკვდარს ემსგავსება, არის ქვეყანაში და ქვეყნისთვის არ ზრუნავს.