თამარ მეფის სახე ბეთანიის ეკლესიაში შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

შენს წმინდა სახეს, რომელიც სავსეა სილამაზით და სიკეთით გამოსხივდება, მოწიწებითა და თაყვანისცემით ვუყურებ. ცრემლიანი ფეხებზე გემთხვევა. მიხარია, რომ გიყურებ, მაგრამ თან ვწუხვარ, რომ გიყურებ. მინდა, ასე გიყურებდე სიკვდილამდე. არ მინდა გამოვფხიზლდე, რომ არ ვიგრძნო ჩემი სამშობლოს სულიერი დაცემა. შენი ყვავილოვანი ბაღი, რომელსაც შენი დიდების სხივი მოაკლდა, აღარ არის ლამაზი. ის აღარ გვიბრწყინავს, რადგან შავმა დროებამ მისი ფერი წაახდინა. და, როგორც განვლილ ტკბილ სიზმარს, ან დიდებულად ჩასულ მზეს, ისე ვიხსენებთ შენს დროს. ეს გულს გვიმაგრებს, რომ სრულად არ დავიღუპოთ, ჩვენ, ვინც ცის რისხვა დავიმსახურეთ. დროით დაღლილი და დაღონებული, შენთან მოვედი ვედრებით, მეფევ. მოხედე შენს საყვარელ და ბედკრულ სამშობლოს და შენი ჯვრით კვლავ აკურთხე იგი. შენი საქართველო კვლავ ძლიერი აღსდგეს და დადგეს ერად სხვა ერებს შორის. იყოს წმინდა საყდრით, მდიდარი ენით და სწავლის შუქით განათებული. იყოს ამაღლებული ზნეობით, გამარჯვების დიდებით და სამშობლო მიწის სიყვარულით! და გაგვიცოცხლდეს, რომ კვლავ მოვისმინოთ რუსთაველის ქართული სიტყვა. რომ გამოვფხიზლდეთ, სულიერად განვახლდეთ და უმეცრების სიბნელე გაქრეს! მაგრამ შენი თვალები ცისკენაა მიმართული და შენ ვეღარ მცნობ მე, გულგატეხილს, დამცირებულს, ხმაჩამქრალს, ბედდაკარგული საქართველოს შვილს! მე ვარ ეჭვით სავსე, უიმედო, გულგატეხილი და უხარო! ვაი, თუ რაც დაიკარგა, ვეღარ აღსდგება, ვეღარ აყვავდება ახალი სილამაზით? და რაც დაეცა, ის შავმა ყორანმა წაიტაცა, როგორც უმწეო მსხვერპლი! ჰეი, მატყუარა და დაუნდობელო სამყარო, შენში კეთილი უცვლელად არსებობს? ჩვენი დიდება, რომელიც ცას ანათებდა, ნუთუ მხოლოდ ისღა დაგვრჩა, რასაც ახლა ვხედავთ? ეს არის დაყრუებული, მიუვალი, უდაბური ტყეში მდგარი დანგრეული ტაძარი, სადაც მეფის, დიდი თამარის სახე ძველ კედელზეა გამოსახული!