ვეფხისტყაოსანი — ტარიელისა და ნესტანის პირის-პირ შეყრა — შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

შოთა რუსთაველი · ტარიელისა და ნესტანის პირის-პირ შეყრა

ნაწილები

გამარტივებული სასწავლო ვერსია, AI-ის დახმარებით. გამოცდისთვის ორიგინალიც წაიკითხე.

მონა შემოვიდა, მივეცი საქმეს გაკვირვებულს; ასმათის წერილი მომართვა მე, მეტად შეჭირვებულს, ეწერა: „გიხმობს შენი მზე შენ, მისთვის მონატრებულს, მოდი, სჯობს იქ ტირილს, ბედისწერით დატვირთულ საქმეს.“ როგორც მეკუთვნოდა, ისე როგორ უნდა გავხარებოდი! დაღამდა, წავედი, ბაღის კარი შევიარე; სადაც ასმათი პირველად მენახა, იქ იდგა, სიცილით მითხრა: „წამოდი, ლომს მთვარე გელოდება.“ შემავლო სახლი, ლამაზად აშენებული სართულ-სართულ; გამოჩნდა მთვარე ნათლით, ირგვლივ შუქმოფენილი, ფარდაგში იჯდა მწვანე სამოსით, საკრძალავი და უცხო, განსაკუთრებული სახითა და ტანით. შევედი, დავდექი ხალიჩების პირას, ცეცხლმა დამიწყო წვა (სიყვარულის ცეცხლი), გულში სიბნელე გამინათა, ზემოდან სიხარული სვეტად დაედგა. მას ბალიში შემოეგდო, მზის შუქს სჯობდა მეტად, ჩემგან სახეს იფარავდა, წამით ამიხედავდა დასანახად. უბრძანა, თუ: „მოახსენე, ასმათ, დაჯდეს, ამირბარსა!“ მან ბალიში დამატებით დადო იმ მზესავით საქებარს. დავჯექი, გულს სიხარული მივეცი, წუთისოფელს ვლანძღავდი; მიკვირს, სული რატომღა მიდგას, ვიტყვი მისგან ნათქვამს! მიბრძანა: „გუშინ გეწყინა უსიტყვოდ გაშვება, მზემ განშორებით დაგაჭკნო, როგორც ველის ყვავილი: დაგსჯიდა ცრემლის დენა, ნარგიზებივით დაგუბებული, მაგრამ ჩემგან სირცხვილი და ამირბარის რიდი საჭიროა. თუმცა ქალს მამაცი კაცის დიდი პატივისცემა მართებს, მაგრამ უარესია არ თქმა და ტკივილების დამალვა: მე თუ ზეპირად ვიღიმოდი, გულში ვამბობდი საიდუმლო „ვაი“-ს; გუშინ ქალი გამოვგზავნე, სიმართლე შემოგითვალე. ერთმანეთის სიყვარული, მას შემდეგ, რაც ორივემ ვიცით, ახლაც იცოდე ჩემთვის იმავე მტკიცე პირით; ამას დაეთანხმე დიდი ღვთის ძალით და ფიცით. თუ მოგატყუებ, ღმერთმა მიწად მაქციოს, ნუღარ ვიქნები ცხრა ცაზე! წადი, შეებრძოლე ხატაელებს, ილაშქრე და იბრძოლე; ღმერთმა ქნას და გაგიმარჯვდეს, გამარჯვებული ჩემკენ მოხვედი! მაგრამ რა ვქნა, კიდევ როდის მომიწევს შენი ნახვა? გული მომეცი განუყრელად, ჩემი შენთვის დაიჭირე!“ მოვახსენე: „არ მეცოდება ჩემი თავი შენთვის დასაწვავად, მაგრამ რადგან გადამარჩინე, ჩემს მკვლელად არ გამოჩნდი, შენ ჩემი თვალების სინათლედ მიჩნდი მზესავით სანახავად, ახლა შევებრძოლები ხატაელებს, იქ გამოვჩნდები ლომივით გმირი. ახლა რასაც მე მაღირსებ, ხორციელი არავინ ღირსია; მოწყალება სწრაფია, ღმერთის ამიტომ არ მიკვირს; შენი შუქები შემომადგამს, გულში სიბნელეს მიფანტავს, შენი ვიქნები, სანამ მიწა სახეს დამიფარავს.“ ზემოდან ფიცის წერილზე შევფიცე და შემომფიცა, მისგან ჩემი სიყვარული ამით უფრო დაამტკიცა: „უშენოდ მოწონება ვისიც არ უნდა გულს მიეცეს, ღმერთი მომკლავს, ამის შემდეგ თავს ვეტყვი, ამას ვასწავლი კიდეც.“ დავყავი ხანი მის წინაშე, ტკბილი სიტყვებიც ვთქვით, რაღაც ხილი ვჭამეთ, ერთმანეთს ვესაუბრეთ, მერე ავდექი წამოსასვლელად ტირილით და ცრემლების დენით. მისი შუქების სილამაზე ნათლად მეფინებოდა გულში. მეძნელებოდა მისი სიშორე, მისი, ვინც ბროლს, ბალახშსა და მინას ჰგავდა. მე გამიახლდა წუთისოფელი, ბევრი სიხარული მქონდა; ჩემად მიმაჩნდა ის სინათლე, რომელიც ზეციდან მზედ ჩანდა, ახლა მიკვირს, მისი გამყრელი გული ჩემი კლდის ტალახივით რატომ არის!“

რთული სიტყვები

ძოღან: გუშინ

ტექსტის წყარო: შოთა რუსთაველი