ხევისბერი გოჩა — თავი IV შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

თავი IV

– IV –

ონისემ იგრძნო, რომ მას ზღვასავით მოაწვა აღელვებული სისხლი, რომელიც ჩუხჩუხით ხან გულისკენ გაქანდებოდა და აატოკებდა, როგორც ზღვის ტალღები უიალქნო ნავს, ხან თავს ეძგერებოდა და ნისლივით ეხვეოდა, უბნელებდა თვალებსა და გონებას.

ახალგაზრდა ბიჭი ჯავრობდა თავის თავზე, ჯავრობდა, რომ აღძრული გრძნობა ვეღარ შეემაგრებინა, ავარდნილი გული ვეღარ შეეჩერებინა. ცდილობდა ქალისთვის დამამშვიდებელი სიტყვა ეთქვა, მაგრამ პირგამშრალს, თითქოს ყელში რაღაც გაეჩხირაო, ენას ვეღარ აბრუნებდა. მან საუკეთესოდ დაინახა, რომ მალე მოშორებოდა იმ საფრთხეს, სადაც მისი არსება ასე სწრაფად დამორჩილდა, გული ასე მოულოდნელად გაეჭყლიტა.

ონისე დაემშვიდობა ქალს და გავიდა საერთო სახლში, სადაც დანარჩენი სტუმრები მხიარულობდნენ: ახალგაზრდა ბიჭები ერთმანეთს ესაუბრებოდნენ და მოხუცი ხალხი კი საქართველოს მომავალ მდგომარეობაზე ლაპარაკობდა.

სწრაფად მოიტანეს „სიფროები“ (დიდი თეფშები), გაავსეს „ფუნთუშებით“ (პურის ნაჭრებით) და მოხარშული, მოჭედილი (მსხვილი) ხორცის ნაჭრებით.

ეს ამბავი ზამთარში ხდებოდა და იმ ღამეს თოვდა. ამიტომ ყველა ჩქარობდა, რომ სადილობა მალე დაემთავრებინათ და შინ დაბრუნებულიყვნენ. მათ ეშინოდათ, რომ ზვავებს გზა არ ჩაეკეტათ და ახალდაქორწინებულები გარეთ, ღია ცის ქვეშ არ დარჩენილიყვნენ.

საყველაწმინდო თასიც მოატარეს. გვარის უფროსმა, რომელიც სუფრის თავში, საპატიო ადგილას იჯდა, წმინდა სანთელი აანთო. მან ხევის ჯვრები და ანგელოზები ახსენა და ახალდაქორწინებულები ღმერთს შეავედრა. შემდეგ ონისეს მიუბრუნდა და რამდენიმე სიტყვით შეახსენა ქალისადმი „ხელისმომკიდის“ მოვალეობა. მან მზითვის ყუთი მოითხოვა, რომელიც მაყრებს ჩააბარა.

მალევე, ხელისმომკიდე ისევ სენაკში წაიყვანეს, სადაც პატარძალი უნდა ჩაებარებინათ მისთვის.

ონისე ჯერ კიდევ ვერ აზროვნებდა ნათლად. ის დაბნეული იყო, უცნაურ მდგომარეობაში იმყოფებოდა და სრულიად გაფანტული ასრულებდა ყველაფერს, რასაც ეუბნებოდნენ.

ის შეიყვანეს, ქალის ხელი ხელში მისცეს და ისევ ჯვარული სიმღერა მოისმა. ხელისმომკიდე და ქალი საცხოვრებელი სახლისკენ გაემართნენ, სადაც სიძე იყო. ეს სიმღერა ონისეს დასაფლავების გალობის ხმად ეჩვენებოდა. მათი გამოსვლისას გუგუა მთლიანად აენთო, თვალები ნაკვერჩხალივით გაუბრწყინდა, შეკავებულმა სიამოვნების ღიმილმა შეუთამაშა ტუჩებზე და მორცხვობამ თავი დაახრევინა.

ონისემ ქალი მიიყვანა და სასიძოს გადასცა, რომელმაც გაშმაგებით და სწრაფად მიაშველა თავისი ხელი. მხოლოდ ის იყო გასაკვირი, რომ ქალი თითქოს რამდენჯერმე შეკრთა და ხელისმომკიდის ხელის გაშვება უჭირდა. მაგრამ გუგუამ ხელი მოჰკიდა და ისე მაგრად მოუჭირა, რომ ქალს ძვლებმა ჭახჭახი დაუწყეს და ტკივილისგან კინაღამ იყვირა.

ონისე წინ გაუძღვა და მას მიჰყვა მეფე-დედოფალი. ონისეს საქმრო მარხილამდე უნდა მიეცილებინა, იქ კი პატარძალზე ზრუნვა ისევ ხელისმომკიდესთვის უნდა მიენდო. პირველ მარხილში, ჩვეულებისამებრ, მხოლოდ ხელისმომკიდე და პატარძალი ჩასხდნენ. მეფე ცხენით უნდა წამოსულიყო, რადგან ქალს ჯვრისწერამდე ვერ მიეკარებოდა. მეორე მარხილზე მზითევი დააწყვეს. ასე, მაყრების სიმღერით, თოფის სროლით და ყიჟინით გაემართნენ შინისკენ.