თავი XXI
ონისე გასვლისთანავე გაემართა ნაროვანისკენ, სადაც მთის ბილიკებზე უნდა გასულიყო და თავისი გუნდის უფროსის ბრძანებით მტერზე თვალი დაეჭირა და მათი მოახლოება დროულად შეეტყობინებინა.
ის მიდიოდა ჩვეულებრივი სიფრთხილით, როდესაც მის წინ რამდენიმე მანძილზე ქვა ვიღაცამ შეანძრია. ონისე ვეფხვივით გადახტა გზის იქით, ამოესაფრა ქვას და ღამის სიმშვიდის დამრღვევს ელოდა.
კარგა ხანმა გაიარა, სანამ ხვეულ ბილიკზე ვინმე გამოჩნდებოდა, მაგრამ ფეხის ხმა, რომელიც თანდათან ახლოვდებოდა, აშკარად ესმოდა. წუთიც და გზაზე ქალი და კაცი გამოჩნდა, რომელთაც ერთი დატვირთული ვირი მოჰყავდათ. აშკარად ეტყობოდა, რომ ესენი მწყემსები უნდა ყოფილიყვნენ, რომელთაც მთიდან ჯარისთვის ყველი მოჰქონდათ.
ონისე დარწმუნდა, რომ მომავალნი მოხევეები უნდა ყოფილიყვნენ და ის იყო თავისი საფარიდან გასვლას აპირებდა, როდესაც აშკარად გაიგონა თავისი სახელი და სული შეიკავა (ანუ სუნთქვა შეეკრა).
მომავალნი ხმამაღლა ლაპარაკობდნენ და თითქოს მათ შორის უკმაყოფილება ეტყობოდა.
ორივე გაუსწორდა ონისეს და დასასვენებლად ქვაზე ჩამოსხდნენ.
„ქალაუ,“ – დაიწყო კაცმა, – „ღვთის მადლით, მეტი მოთმენა აღარ შემიძლია... ჩამოვდნი, დავილევი შენი ლოდინით და შენი გული ვერ გალხვა.“
„რა ვქნა, თუ კი არ მიყვარხარ.“
„ვითმენდი და აბა... აქამდე ზღვას დააშრობდა, რაც გულში ცეცხლი მენთება... მომკვდარიყავი მაინც, გზა მოგეცემოდა.“
„რატომ თავს არ მანებებ!.. რა გინდა ჩემგან? ძალად ხომ ვერ შეგიყვარებ?“
„თავი საით დაგანებო? ცოლი ხარ, ქვეყანაში მეც ქუდი მახურავს (ანუ მეც კაცი ვარ და ჩემი უფლებები მაქვს).“
„მაშ რა გიყო?“
„რა მიყო და ცოლობა უნდა გამიწიო.“
„კარგი რა, ღვთის მადლს, ბიჭო!.. გითხარი არ მიყვარხარ-მეთქი და გათავდა!“
კაცი გაჩუმდა რამდენიმე ხანს და თავჩაქინდრული იყო. შემდეგ წყნარად წამოიხედა, მისი თვალები ელავდნენ.
„გაჩუმდი, ქალაუ!.. შენი თავი მაინც შეიბრალე, თუ მე აღარ გებრალები.“
ქალმა შეხედა და მხრების აწევით უპასუხა:
„შესაბრალებელი რა მაქვს! მომკლავ და გული დამშვიდდება...“
„მაშ აღარ იქნება?.. არც არასდროს არ დამიბრუნდები, არ შემიყვარებ?“
„არა.“
კაცმა ხანჯლის ტარს გაივლო ხელი, მაგრამ ისევ თავი შეიკავა.
„მაშ იმისი უნდა გახდე?.. გგონია, რომ დაგანებებ?.. დაგითმობ იმას?.. ღვთის მადლით, შენც მოგკლავ, იმასაც, ჩემს თავსაც ზედ დაგაკლავთ და შენით კი არავის ვახარებ.“
„აი, მომკალი!.. ცხვებს რატომ ემუქრები, რას ემართლები!“ – ქალმა მიუშვირა მკერდი და სიბრაზისგან აღგზნებული თვალებით დაუწყო ყურება.
კაცი აიმღვრა და წამოვარდა.
„მაშ სიკვდილი გინდა?.. კარგი, მოგკლავ, მაგრამ მოგკლავ მაშინ, როდესაც ონისეს თავს მოგიტან...“
ამ სიტყვებით კაცი გადახტა გზის იქით და უგზო-უკვლოდ ონისეს საცხოვრებლისკენ თავქვე დაეშვა. ქალმა დაიკივლა, მივარდა იმ ადგილს, სადაც კაცი ბეგობას (ანუ ბუჩქნარს) გადაეფარა და მწარედ შესძახა:
„გუგუა, გუგუა!.. ნუ დამღუპავ, რას შვრები!.. ვაიმე დაღუპულმა!“ – წამოიძახა მან და გაქანდა ფრიალო კლდისკენ.
ის-იყო მიუახლოვდა კლდის ნაპირს და გადავარდნას აპირებდა, როდესაც ვიღაცამ ხელი გაავლო და გულში ჩაიკრა.
ქალმა მოიხედა და ღონემიხდილმა (ანუ უძლურმა) ძლივსღა წარმოსთქვა:
„ონისე!“ – და კაცის ხელებზე მიელულა (ანუ გონება დაკარგა)...
ნაწილი XXII