ბიჭებო, ვის ვუწოდოთ ნამდვილად კარგი ყმა, ისეთი, რომ ჩვენი ნათქვამი არ გვრცხვენოდეს, მსმენელის გულს აფორიაქებდეს და არავის აწყენინებდეს? ვინ არის ის კარგი ყმა, ვისაც ხმალი ტანზე უხდება?
წადით იქ, სადაც ხალხი ხალხზე გააფთრებით იბრძვის, მტერი ჩვენ გვცემს და ჩვენ – მტერს, სადაც ხმლები და ხანჯლები ელავს. იქ, სადაც სისხლის ტბა მუხლებამდე აღწევს, ცოცხლები მკვდრებს თელავენ. ფარებისგან ჩრდილები დგება, თვალები თვალებს უყურებს გაბრაზებით. ტყვიები დაფრინავენ, შუბები შუბებს ხვდება. მუზარადებს სისხლის წვიმა წითლად ღებავს და სიკვდილი დაგელაობს, სუდარებს კერავს.
კარგი ყმა ის არის, ვინც მტერს წინ მიეგებება, პირველი გამოხატავს რისხვას. მისი სისხლიანი სახე ტკივილს არ გამოხატავს. ის სიკვდილს თავზარს სცემს, ზედ ქორწილის სიხარულით დაფრინავს. სიცხეში ნიავივით დაჰბერავს და გაათბობს, როცა ყინავს.
ის პირველი დაიწყებს ომს და ბრძოლის ველს ბოლოს დატოვებს. სხვები ნადავლს გაიყოფენ, ის კი ისევ მტრის წინ იდგება და იბრძვის. მას, რაც უფროსისთვის ეკუთვნის, ამხანაგებს უთმობს. ის ლაშქარს დარაჯად ადგას, როცა ლაშქარი ღრმა ძილით ხვრინავს.
ის თემ-სოფელს სწორ აზრებს აძლევს და ცდუნება მას ვერ დაამარცხებს. მტრის ჯავრი მისი ლოგინია, მტრის ჯავრი საბნად აფარია. ის იქ დგას ხმალამოწვდილი, სადაც ძალა აღმართს კვალავს (ანუ იქ, სადაც დიდი ძალისხმევაა საჭირო), სადაც უსამართლობა სძლევს დაჩაგრულ სიმართლეს.
ის სხვის სახელს იტყვის, თავის გარჯას კი მალავს. ის ხევსურეთის მზედ დგას და უხვად აფრქვევს შუქს. სჯობს, მოკვდეს მშიერი და ტიტველი, კვდებოდეს და არ კვნესოდეს. თავის სამარხად და სუდარად მხოლოდ სახელს სწირავს.
ჩვენ ცოცხალს ვადღეგრძელებთ, მკვდრის შესანდობარს კი ვსვამთ. ის ჭრილობას დედის კოცნად აღიქვამს, სამარეს – თავის ლოგინად, საკაცეს – თავის ლურჯა ცხენად, ქვა-ლოდს – ნაბდის საფარად. ქალისა და რძლის ქვითინი მას სიცილ-ხარხარი ეგონება, ცრემლის დენა – ხორხოშა, ღრუბლებიდან გადმონაყარი.
ის სულეთში ხმლიანი შევა, ლაღი და ლამაზი ცხენით. წინ არწივი მიუძღვება ხმამაღალი ყიჟინითა და ფრენით. გმირები, რომლებიც ჩვენგან წავიდნენ, მას ქებას უყიჟინებენ. ერეკლე ხელს მოხვევს და თავის გვერდით დასვამს. თამარი გაღიმებული, თავისი ფეხით გამოეგებება.
გახარებული უფალი კარგ ყმას ზეციდან ჯვარს დაწერს. ანგელოზები გაიხარებენ, ალ-ქაჯები კი გაბრაზდებიან. აი, ვინ არის კარგი ყმა, ვისაც ქებით უნდა ვიხსენიებდეთ!
არა თქვენ, სადიაცენო (ქალურად მოქცეულო კაცებო), რომლებიც ძროხებივით ძღებით. ღამე მაძღრები წვებით, დილით კი მშივრები დგებით. მხოლოდ თქვენს ჯამს ჩასცქერით და საქვეყნო საქმეში არასდროს არ გამოჩნდებით.
თქვენ მხოლოდ თქვენთვის ცოცხლობთ, ზარმაცად, ლეშს ალაღებთ და კვებავთ. როცა კარგის გარჯას გაიგებთ, გწყინთ და შურით ავად ხდებით. უქმად ატარებთ სიცოცხლეს და უქმადვე წვებით საფლავში. თქვენ დაკარგავთ ამქვეყნიურს და ვერც იმქვეყნიურს მიწვდებით. არ იცით, რისთვის დაიბადეთ და რისთვის კვდებით!