როგორც ფიზიკურად იზრდებოდა, ისე სულიერადაც ემატებოდა წმინდა ადამიანების რიცხვს. ამ დროს ქართლიდან მოვიდნენ მამა ეპიფანე და მღვდელი მატოი, ხოლო სამცხიდან — დიდი ზენონი. ეპიფანე და მატოი ადრეც მეგობრობდნენ წმინდა გრიგოლთან და მისი სახელის გამო მოვიდნენ ხანძთაში.
ზენონი სამცხეში ცნობილი ადამიანის შვილი იყო. ის ღვთისმოსაობით აღიზარდა და სიწმინდით ცხოვრობდა, რადგან ღვთის შიში მუდამ მასში იყო. მას სურდა, ბერად აღკვეცილიყო, როგორც მარხვაში მყოფთა აღთქმა მოითხოვდა. როდესაც მისი მშობლები გარდაიცვალნენ, მათ ზენონსა და მის დას დაუტოვეს ქონება. და, რომელიც მასთან ერთად ცხოვრობდა. ზენონი ფიქრობდა: „მამა-პაპისეული ქონება ჩემს დას უნდა დავუტოვო მისი სურვილისამებრ, მე კი ბერად აღვიკვეცო და უცხო მხარეში წავიდე“. სანამ ზენონი ამას ფიქრობდა, ეშმაკის ხელშეწყობით, მის და შეაცდინა ერთმა უკეთურმა კაცმა და ის ყოველ ღამე შავშეთში მიდიოდა. ზენონმა, როგორც კი ეს გაიგო, მარტო შეიარაღდა, ცხენზე შეჯდა და დაედევნა მათ. როდესაც დიდი გზა გაიარა, გულში თქვა: „მე სახელოვანი ჭაბუკი ვარ, ხოლო ის, ვისაც ვდევნი, ძალიან უღირსია. თუნდაც დავეწიო და მოვკლა, ეს ჩემი სულისთვის ხაფანგი იქნება. თუ უშედეგოდ დავბრუნდები, ეს ჩემთვის სირცხვილია. ამიტომ, ახლა აღვასრულებ უფლის წინაშე დადებულ ბერობის აღთქმას“. ეს ნეტარი ზენონი გაძლიერდა, რადგან ქონების დატოვება სისხლის დაღვრას ჰგავს. მან ჯვარი გამოისახა სხეულზე და ღვთიური გზით გაემართა. მივიდა დედა ფებრონიასთან მერეში, რადგან ის მისი ოჯახის ახლობელი იყო. ღვთის ნებით, იქ იყო მამა გრიგოლიც. დედა ფებრონიამ ეს უმანკო კრავი (ზენონი) კეთილ მწყემსს (გრიგოლს) მიაბარა. გრიგოლმა ის ხანძთაში მოიყვანა, ღვთის მადლით სავსე, ნაყოფიერ ადგილას დაასახლა და სულიწმიდის განსასვენებელ წყლებზე აღზარდა.
ეს ნეტარი ზენონი მოხუცებულობამდე მივიდა და სიკვდილამდე არ განშორებია ხანძთას. ის იყო ჭეშმარიტად სულიერი შვილი, მამის მსგავსი, კარგი მოწაფე, მოძღვრის შემცვლელი, ნეტარი, სათნოებათა საგანძური, წმინდა ბერული წესის დამცველი, კლარჯეთის უდაბნოების ზღუდე, უკეთური სულების განმდევნელი. რადგან მისი და მისი მოძღვრის სიცოცხლეში ეშმაკი ვერ ბედავდა ამ წმინდა ადგილებში ადამიანების შეცდენას.
ეს მამაცი ზენონი გარდაცვალების შემდეგაც ჩვენი მეოხია უფლის წინაშე მარადიულად, თავის თანამოაზრეებთან ერთად, რომლებიც მას ჰგავდნენ – მამა გრიგოლის მოწაფეები, ღირსნი და სასწაულმოქმედნი, მოთმინების ურყევი სვეტები, როგორც ცის დაუმხობელი სვეტები.
რადგან სანამ კეთილი მწყემსი გრიგოლი მოვიდოდა, ქრისტეს მცირეოდენი ცხვრები, უხილავი მხეცებისგან (ეშმაკებისგან) დევნილები, გაფანტული იყვნენ უდაბნოს უკიდეგანო სივრცეში, თითო-თითოდ ან ორ-ორად. ხოლო წმინდა გრიგოლის მოსვლის შემდეგ, ეს ცხვრები გამხნევდნენ, ეშმაკები კი განდევნეს და ყოველი ღვთიური წესი აღდგა.