ნეტარი გრიგოლი, როცა დაინახა, რომ ამქვეყნიურ დიდებაში იყო, ძალიან წუხდა. მან ფარულად გადაწყვიტა გაქცევა თავისი კუთხიდან, რადგან ღმერთი მოუწოდებდა. ეს მას მამამთავარ აბრაამის მსგავსად ეკადრებოდა. თუმცა, ღმერთმა აბრაამი ურწმუნო ტომთა მიწიდან გამოიყვანა, გრიგოლი კი მორწმუნე და ღვთისმოსავი ქვეყნიდან გამოიყვანა იმ მიზნით, რომ დაუმუშავებელ უდაბნოებში გაებრწყინებინა იგი. ის უნდა ყოფილიყო ჩაუქრობელი სანთელი, რომელიც მაღალ სასანთლეზე იბრწყინებდა არანივთიერი ზეთით. ეს იმიტომ, რომ საყვირის ხმაზე აენთო და ძლიერი სულით განბრწყინებული, თავისი წმინდა თანამოწაფეთა კრებულს გაძღოლოდა.
ასეთი კეთილი განზრახვისა და მისი მოგზაურობისთვის ქრისტეს მადლით მან კარგი მოკეთეები იპოვა: საბა, რომელსაც საბანი ერქვა, გრიგოლის დედის დისშვილი, იშხნის მეორედ მაშენებელი და მისი ეპისკოპოსი; თევდორე, ნეძვის მაშენებელი და მამა; და ქრისტეფორე, კვირიკეთის მაშენებელი და მამა. ეს ოთხი ადამიანი რწმენამ შეაკავშირა, ხოლო ღვთაებრივმა სიყვარულმა ერთი მიზნით გააერთიანა ისინი, როგორც ოთხ სხეულში დამკვიდრებული ერთი სული.
მაშინ ამ ერთობით მათ თავიანთი თავი უფლის პატიოსანი ჯვრის ნიშნის ძლიერი ბეჭდით აღბეჭდეს. სიხარულით დაადგნენ გზას, რომელსაც არ იცნობდნენ, მაგრამ უმეცარნი არ იყვნენ, რადგან მხოლოდ უფალი უძღოდა მათ. მან ისინი ქართლიდან ჯერ ოპიზაში მიიყვანა.
ოპიზაში ქრისტეს სიყვარულისთვის შეკრებილი ცოტაოდენი ძმა იყო, რადგან იქ წმინდა იოანე ნათლისმცემლის პატარა ეკლესია იყო ნაპოვნი. მათი წინამძღვრის სახელი იყო ამბა გიორგი, რადგან ის ოპიზის მესამე მამა იყო, რადგან სამუელი და ანდრია გარდაცვლილიყვნენ. ამ ნეტარმა ამბა გიორგიმ, როცა დაინახა სანატრელი მამა გრიგოლი და მისი მოკეთეები, ღვთიური ცნობით გაიგო მათი ღირსების მადლი და სიხარულით მიიღო ისინი, არა როგორც მოწაფეები, არამედ როგორც მასზე აღმატებულნი. ორი წლის განმავლობაში მამა გრიგოლი და მისი მოკეთეები ოპიზაში მძიმე ბერული შრომით მოღვაწეობდნენ, როგორც იმ დროის ბერების წესი იყო.
მამა გრიგოლს მარტოდმყოფობა სურდა, რადგან ესმოდა უდაბნოს სივრცეში განმარტოებით მცხოვრები ბერების ანგელოზისებური ცხოვრების შესახებ. ზოგი მათგანი ბალახითა და ხილით იკვებებოდა, როგორც მძოვრები, ზოგი კი მცირეოდენი პურით. ზოგის სახელი ცნობილი იყო, ზოგი კი ფარულად ცხოვრობდა. წმინდა გრიგოლი ყველა ამ ნეტარს ნახულობდა და მათ კეთილ ქცევებს სწავლობდა: ზოგისგან – ლოცვასა და მარხვას, ზოგისგან – სიმდაბლესა და სიყვარულს, ზოგისგან – სიმშვიდესა და განურისხველობას, ზოგისგან – უპოვარებასა და მიწაზე წოლას, ან ჯდომით ძილს, ზოგისგან კი – უძლურებასა და ჩუმად ხელსაქმეს, და მსგავს სათნოებებს. ასეთი სულიერი სწავლებით აღსავსე, ის თავის საცხოვრებელში ბრუნდებოდა, რადგან წმინდანებისგან ესმოდა, რომ „სოფელს უნდა რცხვენოდეს ჩვენი კეთილი ქცევების გამო“.