ნეტარმა მამა გრიგოლმა თავდაპირველად ააშენა ხის ეკლესია. შემდეგ მან ააშენა თავისი საცხოვრებელი ადგილი, თითო პატარა სენაკი ძმებისთვის და ერთი დიდი სენაკი, რომელიც სატრაპეზოდ გამოიყენებოდა. დღითი დღე იზრდებოდა ბერთა რიცხვი, რადგან უფალს ემატებოდნენ მეთერთმეტე ჟამის მუშაკები, რათა ემუშავათ ჭეშმარიტ ვენახში, ანუ საღვთო სარბიელზე მოღვაწეობდნენ. ისინი უთანასწორდებოდნენ ადრინდელ წმინდანებს, რომლებიც ჭეშმარიტების გზაზე იმთავითვე დადგნენ, და ხდებოდნენ წმინდა მოწამეთა ღვაწლის მოზიარეები. როდესაც ისინი განმტკიცდებოდნენ ბერული ღვაწლით, წმინდა მოწამეთა მსგავსად და მათზე მეტადაც კი იტანჯებოდნენ. მარტვილნი მხოლოდ ერთხელ ეწამნენ, ანუ ერთხელ დაემოწმნენ ქრისტეს. ეს ბერები კი განუწყვეტლივ ეწამებოდნენ ქრისტეს სახელისთვის, როგორც დავით წინასწარმეტყველი ამბობს: „შენთვის ვიხოცებით ჩვენ ყოველდღე“, და პავლე მოციქული ამბობს: „ყოველდღე ქრისტესთვის ვკვდებით“.
იმ დროს ნეტარი ბერი ხვედიოსი ძალიან მოხუცი იყო და სიკვდილის პირას იმყოფებოდა. მაშინ ჩვენი წმინდა მამა გრიგოლი და მასთან მყოფი ძმები მივიდნენ ბერის სანახავად. როდესაც მოიკითხეს, უთხრეს: „დაგვლოცე, წმინდაო მამაო, რადგან ახლა უფალთან მიდიხარ“. ნეტარმა ბერმა განისვენა, ანუ გარდაიცვალა, და მისი ძილი ტკბილი აღმოჩნდა. ის ადგილი სურნელებითა და წმინდა ანგელოზთა გალობით აივსო, რომლებმაც ის სიხარულით ქრისტესთან წაიყვანეს. მამა გრიგოლმა და ძმებმა მისი სხეული, რომელიც გამარჯვებით იყო შემოსილი, წაასვენეს და წმინდა გალობით დამარხეს საფლავში. მაშინ, ღვთის ნებით, ქრისტეს მსახურ ბერთა რიცხვი მატულობდა. მამა გრიგოლი არავის ზარმაცს არ იღებდა ძმობაში. ის ჯერ ყოველგვარ სასიკეთო საქმეში ცდიდა ხოლმე ადამიანს. თუკი ნახავდა, რომ ის გულით უმანკო, მართალი და უდრტვინველად, თავმდაბლობით მორჩილი იყო და მოწადინებით ასრულებდა ყოველ კეთილ საქმეს, მაშინ სიხარულით შეიწყნარებდა. ამიტომაც მისი ყველა მოწაფე ძალიან კეთილი იყო და ღირსეულად ითვისებდა გრიგოლის წმინდა სათნოებებს. ისინი ემსგავსებოდნენ კეთილ მოძღვარს, ისევე როგორც მათი მოძღვარი ემსგავსებოდა ქრისტეს, რომელიც ამბობს: „მოწაფისთვის საკმარისია, მოძღვრის მსგავსი თუ იქნება“. ასე ცხოვრობდნენ ისინი სათნოებით სულიერად, ხოლო ხორციელად დიდ გაჭირვებაში იყვნენ.
იმ დროს ამ ქვეყნების მმართველი იყო ღვთისმოსავი და დიდი ხელმწიფე ბაგრატიონი – აშოტ კურაპალატი, რომელიც კეთილად მორწმუნე იყო. სწორედ მის გამო დამკვიდრდა ქართველთა შორის მისი და მისი შვილების მმართველობა უკუნისამდე. ამ ხელმწიფისა და მისი დიდებული შვილების, ხელმწიფეების წინაშე წმინდა გრიგოლი ჯერ უცნობი იყო.