მამა გრიგოლი გულში ფიქრობდა: „როგორც ჩემი მონასტრის მამები არიან ამ დროის ბერებზე სათნოებით აღმატებულნი, ისე ჩემს ეკლესიაში ღვთიური საეკლესიო წესი უნდა დაწესდეს, რომელიც ბრძენთაგანაც უსაყვედურო იქნება“. ამიტომ გადაწყვიტა წასვლა ქრისტეს საგანძურში, მეორე იერუსალიმში, ანუ კონსტანტინოპოლში. მას სურდა, მოენახულებინა და ელოცა საბერძნეთის ყველა ცნობილ წმინდა ადგილას. ამ დროს იპოვა თავისი მეგობარი, რომელიც იერუსალიმში მიდიოდა. მას დაავალა საბა-წმინდის წესის ჩაწერა და გამოგზავნა. თავის ძმებს კი მოღვაწე ადამიანები დაუნიშნა, მშვიდობა დაუტოვა და დაჰპირდა, რომ მალე დაბრუნდებოდა. თან წაიყვანა საბა, თავისი დედის დისშვილი, და კიდევ ერთი მოწაფე. გაემართა საბერძნეთში და მივიდა კონსტანტინოპოლში. თაყვანი სცა ცხოვრების ძელს (ჯვარს) და ყველა წმინდა ნაწილს. სიხარულით მოიარა ყველა წმინდა სალოცავი ადგილი, რადგან ის მრავალ ენაზე იყო განსწავლული და მრავლის მცოდნე იყო ღვთისმოსაობის საქმეში. ზოგი რამ კარგი მოძღვრისთვის მაგალითი გახდა, ზოგი კი ბოროტისთვის – გასაკვირი. ასე აივსო მისი გული ახალი აღთქმის ამოუწურავი სიმდიდრით. სულიწმიდის მადლით გახარებულები გაემართნენ თავიანთ საცხოვრებელში.
როდესაც ტაოში მივიდნენ, იქ მყოფი ხალხისგან გაიგეს, რომ აშოტ კურაპალატი მოკლეს და მის ნაცვლად მისი შვილები მეფობდნენ. მაშინ ღვთისმოსავი ხელმწიფის დაღუპვის გამო ტკივილის ცრემლებით აივსნენ და ტირილით ულოცავდნენ გარდაცვლილ მეფეს. ნეტარი გრიგოლი კი მადლობდა ღმერთს და გლოვით ამბობდა: „ჰოი, ჩემო მეფეო, ძლიერო და დიდებულო, ეკლესიათა სიმტკიცეო და ქრისტიანთა ზღუდეო! საიდან გელოდი, აღმოსავლეთიდან თუ დასავლეთიდან, ჩრდილოეთიდან თუ სამხრეთიდან? რადგან ყველა ხალხზე მბრძანებელი იყავი, რომელიც ბრძოლით იმორჩილებდი ხელმწიფეებს, საკვირველო და დიდებულო, ღვთისმოსავო ხელმწიფეო! ახლა როგორ მიეცი თავი უღირსი, უკანონო და უვარგისი ადამიანების ხელში, რომლებმაც იუდას მსგავსად, თავიანთი უფლის მკვლელები გახდნენ, რათა ჩვენ, შენი ღარიბი მლოცველები, სამუდამოდ მოგვკლან?“ ამის შემდეგ ულოცავდნენ მის დიდებულ შვილებს, რათა უფალს დაეცვა ისინი დიდებითა და დღეგრძელობით კეთილ ღვთისმოსაობაში.
როდესაც იშხანთან ახლოს მივიდნენ, ღვთისგან ნეტარ გრიგოლსა და ღირს საბას გამოეცხადათ იშხნის პირვანდელი დიდება, მის სოფელში – წმინდა ეკლესიები. ეუწყათ, რომ ის კვლავ განახლდებოდა, როგორც ადრე, საბას ხელით. ასევე ეცნობათ გზაც, რადგან იმ დროის ადამიანებისთვის ის ადგილი მიუვალი იყო. როდესაც იშხანში მივიდნენ, ძალიან გაუხარდათ ამ დიდებული ადგილის პოვნა.
რადგან იქ იყო სულიერი და ხორციელი ნუგეში. საბას მაშინვე გულში გაუჩნდა იქ დარჩენის სურვილი, მაგრამ ნეტარმა გრიგოლმა უთხრა: „ძმაო, ჯერ ჩვენი ძმები ვნახოთ ხანძთაში, ღვთის ნებითა და მათი ლოცვით კვლავ მოხვალ ამ წმინდა ადგილას“. იქიდან წამოსვლის შემდეგ მივიდნენ კურაპალატის შვილებთან და ნუგეშისცემით დაულოცეს მამის სიკვდილის გამო.
ასე მოვიდნენ ხანძთაში, თავიანთ მონასტერში. მოიტანეს წმინდა ნაწილები, წმინდა ხატები და მრავალი სხვა საჩუქარი. ძმები ცოცხლად და მშვიდობით დახვდნენ, ყველა გახარებული, შეუმღვრეველი ღვთიური სიყვარულით სავსე. გაიხარეს, რადგან მხსნელის მადლმა კვლავ შეკრიბა თავისი ნების შემსრულებლები.
რამდენიმე დღის შემდეგ გრიგოლმა საბა იშხანში გაუშვა და ორი მოწაფე მისცა. თავად კი ხანძთის სულიერ ცხოვრებას განაგებდა უფლის ნებისამებრ.