თავიდანვე, ნეტარი გრიგოლის კეთილ თანამოაზრეებს, თეოდორესა და ქრისტეფორეს, გულში ჰქონდათ მონასტრის აშენების ღვთიური სურვილი. მათ ეს განზრახვა მამა გრიგოლს არ გაუმჟღავნებიათ, არამედ ფარულად წავიდნენ აფხაზეთში და თან რამდენიმე ძმაც წაიყვანეს.
როდესაც სამცხეში მივიდნენ, ღვთის ბრძანებით, დიდებული აზნაურ მირეანის ვაჟი, არსენი, მოწაფედ აიყვანეს. მას ღირსეულად დიდი არსენი, ქართლის კათალიკოსი და მცხეთის საყდრის დაუჭკნობელი გვირგვინი ეწოდა. ის ყრმა მაშინ დაახლოებით ექვსი წლის იყო და მამის სახლში იზრდებოდა. მაგრამ ღვთის ადამიანებმა მირეანის შეთანხმებით ყრმა ბერული სამოსით შემოსეს. მირეანს ფიცის მარჯვენა მისცეს და უთხრეს: „ჩვენი მოძღვარი გრიგოლია, ხანძთელი მამა. თუ უფალს სურს, ესეც მისი მოწაფე იქნება ჩვენთან ერთად, სადაც არ უნდა ვიყოთ“. შემდეგ აფხაზეთში წავიდნენ. აფხაზთა მეფე დემეტრემ კი დიდი პატივით მიიღო ისინი და კარგ ადგილას დაასახლა.