აშოტ კურაპალატის წინაშე იყო ერთი დიდებული აზნაური, რომელსაც გაბრიელ დაფანჩული ერქვა. ახლა მის ნათესავებს დაფანჩულებს ეძახიან. ეს აზნაური შემკული იყო ყოველგვარი სისრულით, სიმდიდრით, სიბრძნით, ასაკითა და სიმამაცით. ის ქებული იყო ყველა საქმეში მოხერხებულობითა და კეთილად მორწმუნეობით.
მას ჰქონდა რამდენიმე სოფელი ნეტარი გრიგოლის ვანთან ახლოს. როდესაც გრიგოლმა თავისი მოწაფეების უპოვარება (სიღარიბე) იხილა, ღვთის ნებით გაბრიელ დაფანჩულის სახლში მივიდა. გაბრიელი შინ არ დახვდა, მაგრამ მისმა ღვთისმოყვარე მეუღლემ, მარიამმა, რწმენით მიიღო ჩვენი მამა გრიგოლი, სათანადოდ პატივი მიაგო და მრავალი სიკეთით გაისტუმრა. თან კაცები გააყოლა, რათა გზა ესწავლებინათ და უთხრა: „წმინდაო მამაო, ამ კაცებს ასწავლე შენი მონასტრის გზა და შენი სულიერი შვილების საზრუნავი (სარჩო) შენგან უზრუნველყოფილი იქნება, რადგან ჩვენი სახლიდან არაფერი მოგაკლდებათ. ოღონდ თქვენს წმინდა ლოცვებში მოგვიხსენიეთ მე, ჩემი უფალი გაბრიელი და ჩვენი შვილები.“ ასე სიხარულით მივიდა მამა გრიგოლი თავის მონასტერში და ძმებმაც ძალიან გაიხარეს, რადგან ღმერთი პატივს სცემს თავის მადიდებლებს.
როდესაც მთავარი გაბრიელი თავის სახლში დაბრუნდა, მისმა ღვთისმოყვარე მეუღლემ აუწყა ნეტარი მამა გრიგოლის მოსვლა და ის, თუ როგორ გაისტუმრა სიხარულით. როდესაც დიდებულმა გაბრიელმა ეს მოისმინა, მხურვალე მადლობა შესწირა ღმერთს მისი წმინდა სტუმრობისთვის და აკურთხა თავისი მეუღლე. მაშინვე დაწერა ვედრების წიგნი და გაგზავნა კეთილი კაცები, რათა კვლავ ებრძანებინა (მოეწვია) თავის სახლში. ჩვენი ნეტარი მამა გრიგოლი დაემორჩილა მის სიტყვებს და გაჰყვა გამოგზავნილ კაცებს.
როდესაც გაბრიელმა, მეფის აზნაურმა, ამ ნეტარის მოსვლა გაიგო, ადგა და წინ მიეგება. სიხარულით თაყვანი სცა და გულმოდგინედ უკოცნიდა მის წმინდა ხელებს. პატივით წაიყვანა თავის სახლში და მრავალი დღე დაასვენა. მის წინაშე წარუდგინა თავისი ოთხი ვაჟი, რომლებიც ყოვლად კეთილები და ყველაფრით მამამისის, გაბრიელის, მსგავსნი იყვნენ: პატრიკი, გუარამი, არშუშა და აბულასათი. ნეტარ გრიგოლს უთხრა: „წმინდაო ღვთისაო, აკურთხე ესენი შენი წმინდა ხელების დადებით. როგორც ისრაელმა აკურთხა იოსების ძეები, ასევე შენ აკურთხე ჩვენი ყველა შვილი ჩვენთან, მათ მშობლებთან ერთად!“
როდესაც წმინდა მამამ იხილა ამ ცოლ-ქმრისა და მათი შვილების დიდი რწმენა, მაშინ ადგა, სიხარულის ცრემლებით სავსემ, აღაპყრო თავისი წმინდა ხელები ღმერთისკენ და თქვა: „უფალო, მოხედე ჩემი, შენი გლახაკი (ღარიბი) მონის, ლოცვას და შენი ყველა წმინდანის ლოცვით აკურთხე მშობლები შვილებთან ერთად და შვილები მშობლებთან ერთად, ეს კეთილად მორწმუნენი და შენი წმინდა სახელის მადიდებელნი.“ ჯვარი გადასახა ყველას და დაჯდა. მაშინ გაბრიელმა უთხრა წმინდა მამას: „ქრისტემ საქმით დაამტკიცოს შენი ბაგეების სიტყვა, ღირსო მამაო, და უფალმა მოგვცეს ჩვენ გულმოდგინედ მსახურება შენი სიწმინდისა. ჩვენთან არის ხორციელი სიკეთე და თქვენთან არის სულიერი სიკეთე, და ესენი შევურიოთ ერთმანეთს. თქვენ გაგვხადეთ მონაწილე თქვენს წმინდა ლოცვებში ამ ცხოვრებაში და სიკვდილის შემდეგ, და ჩვენი ძვლები ღირსყავით დასადებად თქვენს წმინდა ძვლებთან ერთად, და ჩვენთვის ლოცვა უკუნისამდე დააწესეთ თქვენს მონასტერში. ჩვენ კი გპირდებით ჩვენს სიცოცხლეში და ჩვენი შვილების სიცოცხლეში, შვილიდან შვილამდე, თქვენი ღვაწლი და თქვენი მონასტერი უკუნისამდე გვექნება საზრუნავად. მაგრამ, წმინდაო მამაო, ქალებისთვის საცხოვრებლად კარგი ადგილი გამონახეთ, რათა ეს იყოს მცნება ჩემს ნათესავებს შორის: თუ მამაკაცი იქნება ბერი, მისი სამკვიდრებელი ხანძთა იყოს, და თუ ჩემი ერის ქალი იქნება მონაზონი, იქ დამკვიდრდეს, რომელსაც შენ გამოაჩენ ამ ქვეყანაში, შენ მიერ კურთხეულ ადგილას. და როგორც მიცვალებული მამებისთვის ხანძთა დამიწესებია, ასევე იყოს მიცვალებული დედების სამარხი ახლა აშენებულ მონასტერში.“
ნეტარმა მამა გრიგოლმა გულმოდგინედ ეძება და იპოვა კარგი ადგილი გუნათლესთან ახლოს. ჯვარი გადასახა და იქ ააშენეს დედათა მონასტერი, რომელსაც ახლა გუნათლის ვანი ჰქვია. ამ ვანისთვის ჟამისმწირველი მღვდელი ხანძთიდან დააწესა ნეტარმა გრიგოლმა გაბრიელის ვედრებით.
გაბრიელმა, დიდებულმა აზნაურმა, მრავალი სიკეთით გაისტუმრა მამა გრიგოლი და მისცა ქვითკირის ეკლესიის ასაშენებლად ქვითკირის ოსტატები და ყველა საჭირო მასალა. ასე მოვიდა მამა გრიგოლი თავის ვანში. მისმა მოწაფეებმა გაიხარეს, მადლობა შესწირეს ქრისტეს და ლოცავდნენ იმ მოღვაწეებს. ნეტარმა გრიგოლმა ეკლესიის ადგილი გაასწორა. როდესაც ეკლესიის მშენებლობას იწყებდა, ეს ლოცვა ცრემლით წარმოთქვა: „ქრისტე ღმერთო! შენი განკაცების განგებულება ღვთაებრივად აჩვენე შენს ქმნილებებს და შიშით გემსახურებოდნენ შენს მეუფებას წინასწარმეტყველნი წინასწარმეტყველებით, მოციქულნი ქადაგებით, მოწამენი ჭეშმარიტი აღსარებით და ღირსი წმინდანები, ამქვეყნიური კრებების უდაბნოს მამები, ყოველთვის შენი წმინდა სახელის დიდებით. და ეს ოთხმხრივი ღვთაებრივი კრებული, ყველა წმინდანის გარემოცვა, უძრავი სიმტკიცის ზღუდედ ექცა შენს წმინდა ეკლესიებს, რადგან შენ თვით სიბრძნემ ააშენე შენი თავისთვის სიწმინდის სახლი მორწმუნე ხალხის შესაფარებლად. და რადგან წმინდა ეკლესიას შენს სხეულს უწოდე სახელი. და შენს წმინდა სახელზე და შენი წმინდანების სახელზე შეუძვრელად ააშენე და განამტკიცე წმინდა ეკლესიები. ამიტომ უწოდე ეკლესიად ყველა წმინდანის, რათა მათი სიკვდილის შემდეგ მათ ნაცვლად ეკლესიები ჰქონდეთ სიმტკიცედ და სიქადად შენს სამწყსოს, ჭეშმარიტ ქრისტიანებს, ვიდრე კვლავ მოხვალ დიდებით წმინდანებთან ერთად. შენ, უფალო, ახლაც აკურთხე ეს ადგილი შენი წმინდა ეკლესიის სამკვიდრებელი შენი მადლითა და შენი წმინდანების შუამდგომლობით, რათა ღირსი ვიყო, მე, შენი გლახაკი, სრულად ავაშენო ეს შენი დიდი მოწამე გიორგის სახელზე და უძლეველ რწმენაზე, ჯვრით მოქადულისა, მამაცისა და სახელოვნად განთქმულისა, ბრწყინვალედ შენს წმინდა მოწამეთა შორის, რომელთაც ხორცები მახვილით ეჭრებოდათ, ხოლო რწმენა არ იკვეთებოდა. მათ ყველაზე მეტად სიმამაცით გამოირჩეოდა წმინდა გიორგი და მრავალი ხანიდან ურჯულოთაგან შეშინებულ ქრისტიანებს ასწავლა ძლიერი სიმამაცე, რადგან მხიარულებით დაითმინა მრავალგვარი ტანჯვა და გამარჯვებული განდიდდა ცაში და დედამიწაზე. ამიტომაც ანგელოზებთან ერთად წმინდანებმა გაიხარეს ნეტარი მოწამეების მისი ღვაწლის სრულყოფა, რადგან მას მისცა ქრისტემ ყველა მტრის დამარცხება და ახლა მის ნაწილებსა და სახელს, და მისი შუამდგომლობა იცავს ყველა მის მადიდებელს ყოველთვის და უკუნისამდე.“
ჯვარი გადასახა წმინდა ეკლესიის ადგილს და დაიწყეს მშენებლობა. ასე კარგად დასრულდა ხანძთის ძველი ეკლესია ქრისტეს შეწევნითა და წმინდა გიორგის შუამდგომლობით, ნეტარი მამა გრიგოლის ლოცვით, ხოლო ხორციელად დიდებული მთავრის გაბრიელისა და ყველა მართლმორწმუნის მოღვაწეობით. იმ დროს ყველა იმ წმინდა უდაბნოში წმინდა მამებმა დაიწყეს მონასტრებისა და წმინდა ეკლესიების მშენებლობა, და ასე გამრავლდნენ წმინდა სამების მსახურნი და მარადის მადიდებელნი.
სანატრელი და სასწაულებით შემკული დედა ფებრონია სამცხიდან მოვიდა და მერეში დასახლდა. მისი ღირსეული ცხოვრება და სულიერი განგებულება უსაზღვრო იყო. ღვთაებრივი წმინდა სიყვარულით ერთ აზრზე მყოფნი და ძალიან მეგობრები იყვნენ ეს ნეტარი ღვთის კაცები, დედა ფებრონია და მამა გრიგოლი, და მერის ხუცესი ხანძთიდან იყო.