ახლა კი კვლავ პირველ ამბავს განვაახლოთ. როდესაც ნეტარი მამა გრიგოლის სახელი განდიდდა და ქართლში მიაღწია, მისმა სანატრელმა დედამ მოისმინა თავისი ვაჟის დიდება. ის ცოცხალი იყო და მოხუცებულობას მიაღწია. იმ დროს სულით გაიხარა და ხორცით გაძლიერდა, და მადლობა შესწირა ქრისტეს, რომელმაც მოისმინა მისი ყოვლად კეთილი ვაჟის, ხორციელად საამაყო და მისი სულის დამაგვირგვინებელი, კარგი ამბავი. რადგან ის მხოლოდ მას ჰყავდა შვილად და მის გარდა არცერთი მამაკაცი არ იცნობდა, არამედ სიწმინდით იყო დადგრომილი ლოცვაში, მარხვაში და ყოველთვის ღვთის შიშში.
მისი გული გლოვობდა ვაჟის განშორების გამო, მაგრამ სიხარულის ხმამ გაამხნევა და გარდაცვლილთა გამო, რომელთა გამოც გულისტკივილი ჰქონდა, ამ ნუგეშისცემით დაავიწყდა. და მაშინვე წამოვიდა საცხენოსნო ეტლით. მასთან ერთად იყვნენ მისი მსახურები, კაცები და ქალები. მივიდა დედა ფებრონიასთან მერეში. მან სიხარულით მიიღო და მაშინვე წერილით აცნობა ნეტარ გრიგოლს. წმინდა, უბიწო ვაჟი, სწრაფად მივიდა მორწმუნე დედასთან, თაყვანი სცა მას და ქრისტესგან კურთხევა და მშვიდობა მისცა. დედა სიხარულით შეეგება თავის ვაჟს, კოცნიდა და ეუბნებოდა: „ჩემო ტკბილო შვილო, გიხილე, რის გამოც მინდოდა, რადგან შენი ხილვით ყველა ის ძველი ტკივილი მომშორდა“, და მრავალფეროვანი სიტყვებით დიდხანს გაგრძელდა მათი საუბარი.
ნეტარმა მამა გრიგოლმა უთხრა: „შენდობა იყოს ჩემთვის შენგან, დედაჩემო, მაგრამ ჩემი ნებით არ განგშორებივარ, არამედ ღვთის ნებას ასე ესიამოვნა, როგორც ახლა მოხდა. შენ ამ წარმავალ ცხოვრებაში არაფერი მოგკლებია ხორციელად და სულიერად, აქამდე. ახლა კი თან მაქვს შენი სულიერი და ხორციელი მოღვაწეობა უფლის მცნებისამებრ, რომელიც მშობლების პატივისცემაზე ბრძანებს. და სიბრძნეში წერია: „შვილო, მიაგე შენს მშობლებს, რაც მათ მოგცეს, რადგან მათ გარეშე შენ არ იარსებებდი“. და კვლავ ამბობს: „საზიზღარია, ვინც თავის მამას შეურაცხყოფს, და დაწყევლილია უფლისგან, ვინც დედის გულს გაანაწყენებს“, რადგან „მამისა და დედის კურთხევა სახლებს სამუდამოდ ამტკიცებს, ხოლო მათი წყევლა სრულიად ანადგურებს“. და პავლეც ასე მრავალჯერ ამცნობს ყველას მშობლების პატივისცემას. და ახლა ეს სიტყვები და მსგავსი სწავლებები გვესმის ღვთივსულიერი წიგნებიდან მორწმუნეთა სასწავლებლად. მე კი, ღვთის მადლით, შენს კურთხევას დავიმკვიდრებ, როგორც მშობლის მოყვარული შვილი მორჩილებით, ძალისამებრ, შენი გულის ნებისამებრ“.
და ნეტარმა ღვთის კაცმა დედას ძალიან ანუგეშა და ის სანატრელი მოხუცი გაამხნევა. მან პირველად ღმერთი აკურთხა, შემდეგ კი თავისი ვაჟი. და თანმხლები თავისი სახლეულნი მიანდო და უთხრა: „ჩემს მსგავსად ესენიც შენ გებარებიან, შვილო, რომლებმაც გულმოდგინედ იკისრეს ჩემი მსახურება“. წმინდა გრიგოლმა უთხრა: „მოციქული ამბობს: „თუ ვინმე თავისას და მით უმეტეს თავის სახლეულს არ იზრუნებს, ასეთმა რწმენა უარყო და ურწმუნოებზე უარესია“. მე კი, დედაო, თან მაქვს შენი ბრძანების მოსმენა და ყველა შენს საზრუნავზე ზრუნვა“. და როგორც საჭირო იყო, ყველაფერი კარგად მოაგვარა.
მაშინ ნეტარმა დედამ ფებრონიამ უთხრა იმ მოხუცებულ მორწმუნეს: „ღვთისმოყვარეო დედაო, შენი შვილისა და ჩემი ძმის, გრიგოლის გვერდით, მე ვარ ახლა შენი შვილი. და ჩვენგან მსახურება არასოდეს მოგაკლდება, რადგან გხედავ შენ, როგორც წინასწარმეტყველ ანას, რომელიც არ შორდებოდა უფლის ტაძარს დღე და ღამე ლოცვითა და მარხვით. ასევე შენც ღვთის მცნებებში მტკიცედ დგახარ ყოველთვის და ნაყოფიდან ცხადია ხის სიკეთე“. ის კი სიხარულით მადლობდა ქრისტესა და წმინდანებს.
მაშინ ნეტარმა გრიგოლმა, როგორც საჭირო იყო, განაგო თავისი დედისა და მისი თანმხლებთა ცხოვრება. და თავისი დედის ერთ მსახურ ქალს ქმარი მოუძებნა, და მისგან დაიბადა ბასილი, მამა ხანძთელი, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში კარგად წინამძღვრობდა ხანძთას სიკვდილამდე და უფლის წინაშე მისვლამდე. მრავალი წლის შემდეგ კი მამა გრიგოლის სანატრელი მშობელი მერეში გარდაიცვალა და მივიდა უფალთან, ვისთანაც სურდა.
ნეტარმა გრიგოლმა კი მისი სულისთვის იღვაწა და დიდება შესწირა ღმერთს, რომელმაც მას თავისი დედის კარგად მსახურება მიანიჭა და მისგან სრული კურთხევა მიიღო.