როდესაც ნეტარმა გრიგოლმა გაიგო თეოდორესა და ქრისტეფორეს წასვლა, ძალიან შეწუხდა. თან ოთხი ძმა წაიყვანა და ის კეთილი მწყემსი წავიდა ამ რჩეული კრავების საძებნელად. როდესაც ქართლის მხარეში მივიდა, ღვთის ნებით, ძმების ძიებისას იპოვა ყრმა ეფრემი, ღირსი ჭაბუკი. ის სიწმინდით სრულ მამაკაცობას მიღწეული იყო და სიწმინდეში აწყურის სასწაულმოქმედი ეპისკოპოსი გახდა. ეპისკოპოსობაში კი კეთილ მოხუცებულობას მიაღწია, საკვირველად გარდაიცვალა და მისი წმინდა ნაწილები სამცხეს ნათლად მიეცა. ეს ღირსი ეფრემი ნეტარმა გრიგოლმა მოწაფედ აიყვანა და ასე უბრძანა: „როდესაც აფხაზეთიდან დავბრუნდები, შენც თან წაგიყვან ხანძთაში“. თავად კი აფხაზეთში გაემართა. როდესაც ხელმწიფესთან მივიდა, მეფე წამოდგა, წინ მიეგება და თავმდაბლად მიესალმა, რადგან მისი სიწმინდის მადლისა და მისი სახის დიდებულებისგან შეძრწუნებული იყო. რადგან როგორც წინასწარმეტყველ მოსეს სახე იყო დიდებული, ისე ამ ნეტარის ხატიც ღვთის მადლით დიდებული იყო.
მისალმების შემდეგ მეფე და ნეტარი გრიგოლი დასხდნენ. წმინდა გრიგოლმა დიდხანს ულოცა და მრავალი კურთხევით შეამკო. მეფემ კი თქვა: „კურთხეულ არს ღმერთი, რომელმაც აქ მოგიყვანა, წმინდაო მამაო. მაგრამ რა არის შენი მოგზაურობის მიზეზი, მაცნობე მე“.
ნეტარმა გრიგოლმა უთხრა: „ღვთისმოსავო და დიდებულო მეფეო! წმინდა მამები, ჩემი ძმები, შენთან მოსულან. ახლა კი ამ სამეფოში არიან და მათ გამო მოვედი აქ. ამიტომ ბრძანე შენმა ხელმწიფებამ და მოვიდნენ ისინი ჩვენთან“. მეფეს გაუჭირდა მათი ძებნა და უთხრა: „აქ არ მოსულან ისეთი ბერები, როგორებზეც შენი სიწმინდე ბრძანებს“. მაშინ ნეტარი მამა გრიგოლი მეფის სიტყვებზე განრისხდა და უთხრა: „მეფეო, ნუ მაწვალებ, მომეცი ჩემი ძმები, რომლებიც შენთან მოვიდნენ“. რადგან მეფეს აღარ ჰქონდა სიტყვის ძალა ამ წმინდანის მართალი მხილებისგან, უბრძანა ძმების მოყვანა. როდესაც მამა გრიგოლი დაინახეს, ცრემლებით დაემხნენ. წმინდა გრიგოლმა კი წამოაყენა ისინი, სიყვარულით ჩაიხუტა და მადლობდა ქრისტეს მათი პოვნისთვის. რადგან ძმები ბუნებით ელოდნენ ამ წმინდანს, მათაც გაუხარდათ ერთმანეთის შეკრება. მეფემ კი ნეტარ გრიგოლს უთხრა: „წმინდაო მამაო, აჰა, აღსრულდა შენი ნების სურვილი, მაგრამ უფალმა აღასრულოს ჩემი გულის ნებაც. რადგან ჩემს სულში ახალი მონასტრის აშენების სურვილი მაქვს. ახლა ბრძანე და მოვინახულოთ აფხაზეთის მრავალი ადგილი და სადაც შენს სიწმინდეს სურს, ის ადგილი მონასტრად ავაშენოთ“.
მოიარეს მიწები, რომლებიც მონასტრისთვის შესაფერისი ეგონათ, მაგრამ წმინდა გრიგოლს არ მოეწონა. მან მეფეს უთხრა: „ამ ქვეყანაში არ არის არც მიწა, არც წყალი, სადაც მონასტერი აშენდებოდა, რადგან ბერის ტალანტი მარხვაა. ამ მიწაზე კი სულის გამომშრალებელი, მომაკვდინებელი სიცხის გამო მარხვა შეუძლებელია“. მეფე ძალიან შეწუხდა ამ მიზეზის გამო და უთხრა მათ: „არ არის სამართლიანი, რომ თქვენ, კეთილებმა, ამ ქვეყნის უნაწილოდ დარჩეთ“.
მაშინ მამა გრიგოლმა, მეფის რწმენის შესაბამისად, ააშენა მონასტერი და დაარქვა მას უბე. მან მამასახლისად დანიშნა იერუსალიმიდან მოსული ერთი ღვთისმოსავი მოხუცი, ილარიონი. ილარიონი ხანძთიდან თეოდორესა და ქრისტეფორესთან ერთად იყო წამოსული და მას კარგი წიგნები ჰქონდა. გრიგოლ მამამაც თავისი წიგნები, რომლებიც ჰქონდა, იმ მონასტერს დაუტოვა. მეფე ძალიან გაიხარა მონასტრის აშენების გამო, დიდი შესაწირავი გაიღო მშენებლობისთვის და გრიგოლ მამასა და მის თანამოაზრეებს ათი ათასი დრამა (ფული) მისცა, ყოველგვარი სიკეთით აავსო ისინი.