იმ დროს ხანძთაში ცხოვრობდა ერთი განდეგილი ბერი, მართალი და წმინდა კაცი, სახელად ხვედიოსი. ამ ნეტარმა ბერმა ღვთაებრივი გამოცხადება ნახა და ხმა მოესმა, რომ ამ ადგილას წმინდა ეკლესია აშენდებოდა ღვთის კაცის, მღვდელ გრიგოლის ხელით. ასევე, ქრისტემ გამოცხადებით აუწყა სანატრელ მამა გრიგოლს იმ ბერის სათნოება და ისიც, რომ ეს ადგილი მას მიეცემოდა.
იმ დროს, სულიწმინდის წინამძღოლობით, ღვთის სათნო მამა გრიგოლი ხანძთაში მივიდა იმ წმინდა ბერთან. როგორც კი ერთმანეთი დაინახეს, ძალიან გაიხარეს და ილოცეს. მაშინ ნეტარმა ბერმა უთხრა: „მაკურთხე, წმინდაო მამაო გრიგოლ, რადგან შენ მღვდელი ხარ“. მამა გრიგოლმაც ილოცა. შემდეგ, როგორც დიდი ხნის საყვარელმა მეგობრებმა, მოიკითხეს ერთმანეთი და სიხარულით დასხდნენ. ნეტარმა გრიგოლმა უთხრა: „მადლობას ვუხდი ქრისტეს, რომელმაც შენს საცხოვრისში მომიყვანა შენი შვილი და ღირსმყო, თაყვანი მეცა შენი წმინდა ფეხების ნაკვალევისთვის, ღვთის გამორჩეულო! ამიერიდან შენი წმინდა ჯვარი იყოს ჩემთვის საფარველი და შენი ღირსეული ლოცვები – შემწეობა. შენი წმინდა ჯვარი ყოველთვის იყოს ჩემზე, ამ უძლურ მოხუცებულზე, და მცირე ხნის შემდეგ მტვრად ქცეულს მიხილავ. ღვთის წმინდაო, თუმცა ასაკით ჩემზე უმცროსი ხარ, საქმით კი ჩემზე უხუცესი ხარ, რადგან შენ იქნები ქრისტეს მრავალი მოლაპარაკე ცხვრის კეთილი მწყემსი და ჩემი სულის საუკუნო გვირგვინი და იმედი. მამა ღმერთის მადლი გყავს წინამძღოლად, რომლის წინაშეც მთლიანად გაქრება ეშმაკის ხრიკების ყოველი შეგრეხა, როგორც ობობას ქსელი ქარში“.
შემდეგ ბერმა ჩვეულებისამებრ სიხარულით მოამზადა სუფრა, რაც მის დიდ სიღარიბეში ჰქონდა. მადლობით აკურთხეს და დაიწყეს ჭამა, თან სულის საზრდოს – სიტყვას – მუდმივად ამბობდნენ: „უფალო იესუ ქრისტე, ღმერთო ჩვენო, შეგვიწყალენ ჩვენ“. ამ მცირე ნუგეშით ძალიან მხიარულობდნენ, როგორც დიდი რაოდენობით საჭმლით, რადგან ღმერთი იყო იმ წმინდანებს შორის, დაუსრულებელი სიხარული და ამოუწურავი სიკეთე, რის გამოც ამბობდნენ: „არაფერი გვაკლია, არამედ აღსავსენი ვართ მადლით იმ ამოუწურავი, უხილავი და გაუძარცვავი საუნჯეებიდან“. როგორც კი მიიღეს საზრდო, კვლავ დაიწყეს სულის ცხოვრებაზე საუბარი. მათ შორის საუბარი გაგრძელდა, რადგან დღე დაღამდა და ღამე გათენდა მათ უძილო ლოცვასა და ღვთის გალობაში.
განთიადისას ბერმა გრიგოლს ხანძთის მთელი მიდამო დაათვალიერებინა და წმინდა გრიგოლს ძალიან მოეწონა. მაშინ ნეტარ ბერს უთხრა: „წავალ ოპიზაში და მალე მივალ ჩემს ძმებთან, რომლებიც იქ დავტოვე, რათა ჩემთან ერთად მოვიდნენ და ისინიც იკურთხონ შენი წმინდა ლოცვებით“. როგორც კი ოპიზაში მივიდა, თავის ძმებს ახარა იმ წმინდა ბერის ხილვა და ღვთისგან ბოძებული იმ კარგი საცხოვრისის ამბავი. და მაშინვე მივიდნენ ამბა გიორგისთან, ოპიზის წინამძღვართან, და მიიღეს მისი წმინდა ლოცვა და ყველა ძმის ლოცვა, და სიხარულით მივიდნენ ხანძთაში. ილოცეს და მოიკითხეს ის წმინდა ბერი, როგორც ზეცის ანგელოზი. მან კი გაიხარა ნეტარების ხილვით და უთხრა მათ: „თქვენ ხართ სიწმინდის ნაყოფნი, სურნელოვანი მცენარეები, მშვენიერი ვარდები, კარგი ფინიკები და ნაყოფით სავსე ზეთისხილები, სიწმინდის ზეთით გაპოხილნი, რომელთა ხილვითაც დღეს ჩემი სიბერე გაპოხდა და ჩემი სიხარული ამაღლდა, როგორც მარტორქის რქა. ამიერიდან იხარებდეს ეს უდაბნო თქვენი, ქრისტეს ნების შემსრულებელთა, აქ დანერგვით“. მათ კი უთხრეს: „წმინდა ანტონის მსგავსო წმინდაო მამაო, შენი სიტყვების პატივი ჩვენთვის ბუნებაზე აღმატებულია, მაგრამ ქრისტემ, ყოვლისშემძლე ღმერთმა, დაამტკიცოს ეს მადლიანი ქების ბრძანება, და ეს ჩვენთვის საკმარისია, და უფალმა ინებოს ჩვენთვის ამ მადლის მოცემა, რათა ღირსეულად ვემსახუროთ შენს სიწმინდეს ჩვენს აღსასრულამდე, ჰოი, ღვთის წმინდაო“. მაშინ ბერმა უთხრა: „თუმცა თქვენი გული მხიარულია ჩემი მოხუცებულობის მსახურებისთვის, მაგრამ ეს იცოდეთ, ღვთის ნებით სიკვდილამდე მე თვითონ ვემსახურები ჩემს თავს, რადგან დავითი ამბობს: „აღუთქვით და აღუსრულეთ უფალსა ღმერთსა თქვენსაო“. ახლა მე აღთქმა მიმიცია უფლისთვის ჩემს აღსასრულამდე მარტოდ ყოფნის შესახებ, სულით კი თქვენთან ვარ და ახლა მე მმართებს დანაპირების საქმედ ქცევა“.
ამის შემდეგ ნეტარ გრიგოლს უთხრა: „ნეტარო კაცთა შორის, ჩვენთან ახლოს არის პატარა გამოქვაბული, წამიყვანეთ იქ შენ და შენმა ძმებმა, რათა ჩემი დარჩენილი დღეები იქ დავასრულო; რადგან მცირე ხანიღა დარჩა ჩემი ხორცში ყოფნა. მაგრამ ეს აღმითქვით, რომ ჩემს სიკვდილამდე არ გამრავლდებით ამ ადგილას“. და ჯვარი გადასახა თავის სამკვიდრებელს და მისი სიტყვა განმტკიცდა. მათ ვეღარ გაბედეს შედავება, არამედ მასთან ერთად მივიდნენ გამოქვაბულში და ილოცეს. ბერმა კი თქვა: „ეს არის ჩემი განსასვენებელი სამუდამოდ, ამას დავემკვიდრები, რადგან ეს მომწონს“. მაშინ გადაკოცნეს ერთმანეთი და დაემშვიდობნენ წმინდანს – ხვედიოსს – ნეტარნი, ანუ ბერები, და ჩამოვიდნენ ღვთის მიერ მონასტრისთვის გამორჩეულ ადგილას. ამის შემდეგ დაიწყო ხანძთის შენება. და ერთად ჯვარი გადასახეს იმ ადგილს და დაიწყეს მუშაობა სენაკებისთვის მიწის მოსწორებაზე, რადგან ხანძთის კლდე კლარჯეთის უდაბნოს ყველა კლდეზე უმტკიცესია. და დიდი შრომით დაავაკეს ის ადგილი, რადგან არ ჰქონდათ ცული და წერაქვი, არც სხვა მაგნაირი იარაღი, არამედ ოპიზელმა მამებმა მისცეს ყველაფერი, რაც ხელთ ჰქონდათ, და შემწედ გაუხდნენ ყოველივე საჭიროთი და საკვებით, რადგან იმ დროს ოპიზის გარდა სხვა მონასტერი არ იყო აშენებული იმ მხარეში, და არც საერო პირები ცხოვრობდნენ ახლომახლო ამ მხარის ახლად გასაშენებლად, რადგან კლარჯეთში, ტაოში, შავშეთში და მთელ მახლობელ მხარეში, ცოტანი სახლობდნენ ტყეებში ალაგ-ალაგ.