მაშინ იერუსალიმიდან მოვიდა კაცი, რომელმაც საბა-წმინდის განგება (წესი) და წერილი მოუტანა. ნეტარმა გრიგოლმა იმ დროს დააწესა თავისი ეკლესიისა და მონასტრის წესი, რომელიც სიბრძნით იყო განსაზღვრული, ცოდნით განათებული და ყველა წმინდა ადგილიდან საგანგებოდ შეკრებული, როგორც ამოუწურავი სიკეთეების საგანძური.
ახლა კი ამ სულიერი წესებიდან მცირედი რამ გვაქვს, თითქოს ზღვიდან ერთი წვეთი წყალი ამოიღო ვინმემ. რადგან ასეთი იყო ნეტართა ცხოვრება: თავიანთ სიმართლეში ყოველთვის საკუთარ თავს ადანაშაულებდნენ. მათი სიყვარულის ფესვი იყო მტკიცე მოთმინება სიმდაბლითა და სიმშვიდით, მარხვა ლოცვით შეზღუდული, ჭეშმარიტ სარწმუნოებასთან ერთად გულის სიწმინდე, ენის სიმართლე და სრულიად უბიწოებით კრძალვა ყველაფერზე. წმინდა ეკლესიაში ლოცვისას მათ არ ჰქონდათ ერთმანეთთან საუბარი, არამედ შიშით იდგნენ, როგორც ზეცაში, ღვთის წინაშე. როდესაც დავითს (ფსალმუნს) ამბობდნენ, ალილოს დასრულებამდე მგალობლებს არ შეეძლოთ მუხლის მოხრა იმ მშვიდ ლოცვაში. რადგან მათ არ ჰქონდათ ჩვეულება, სწრაფად ეთქვათ ყველაფერი თავიანთ საგალობელში, არამედ მათი ლოცვა იყო მშვიდი და ნელი. კედელს კი ბერების გარდა არავინ ეყრდნობოდა. ძილსა და უყურადღებოდ ჯდომას კი საერთოდ არ ბედავდნენ ეკლესიაში. ასეთი მრავალი სხვა კარგი სათნოებაც იყო მათ შორის დამკვიდრებული, რაზეც ახლა ყველაფერზე ცალ-ცალკე საუბარი არ არის საჭირო, რადგან დრო შემოკლებულია და გონება ჩქარობს, რათა მსმენელთათვის ზედმეტი არ იყოს. ამიტომ მთელი განგება ამ წიგნში არ დაიწერა, არამედ თითოეული სიტყვა ყველაფრისგან, რაც აქამდე წესად ჰქონდა ხანძთას და რაც ახლა აქვს.
ყველა ღამისთევისას, საღამოდან განთიადამდე ლოცვა, და ღამისთევის წინა დღის ყველა საათში ლოცვა, და წირვა ცხრა საათზე, და კვერექსების დამატება. ყოველ წირვაზე „წმიდაო ღმერთო“-ს წინ ზეციდან გარდამოსული კვერექსი (გალობა) და კვირაობით წირვაზე ექვსი „წმიდაო ღმერთო“. საკურთხევლის მსახურებას კი ფესვედით (უხეში ქსოვილით) სამოსლითა და ტყავით არ ბედავდნენ.
გარდაცვლილთათვის კი ყველასთვის აღასრულებენ (ლოცვებს), გარდაცვალებიდან რომელ დღესაც მოხვდება, სამი დღე და შვიდი, ორმოცი და წელიწადი. ამ დღეების წირვას არ უთვლიან იმ ორას დღეს, რომელიც ხანძთაში დაკრძალულთათვის არის დაწესებული. პაქსიმადის (პურის) განაწილება თავიდანვე დაწესებულია. როდესაც გიორგობის თვე დადგება, მარხვა წველით (რძის პროდუქტებით) გიორგობამდე, ასევე ქრისტეს შობის მარხვები და წმინდა მოციქულთა მარხვები ეკლესიურად დიდი მოღვაწეობითა და კეთილი კრძალულებით აღესრულება.
ნოემბრის თვის დადგომიდან ყველა შაბათს ცისკარზე, პირმარხვამდე, ოთხი კანონი (გალობა). დიდი მარხვების დროს კი ბზობამდე ყველა ცისკარზე ოთხი კანონი. ასევე ოთხი წიგნის კითხვა და ვნების კვირისთვის ძალიან ბევრი განგება იყო. აღდგომიდან ახალ კვირამდე (თომას კვირა) ჭირის კანონს არ ამბობენ. სერობაზე „ხადილსა ჩემსა“ (ფსალმუნი) ამბობენ, აღდგომის საგალობლებს და ცისკარზე დაწესებულებს, და თითო კანონს ახალ კვირამდე. სულების ხსენებაზე კი აღდგომის შემდეგ ცისკარზე „ნეტარ არიან“-ს და გალობებს ამბობენ, როგორც ყველაფერი წერია ეკლესიის განგებაში. ამ ყველაფრის ნარჩენს ასე აკეთებდნენ ყველა მამები ჩემს დროში.
მაგრამ პირველ დღეებში, ჩვენი ნეტარი მამა გრიგოლის დროს, მისი მოწაფეების წესი ძალიან მკაცრი იყო. რადგან მათ სენაკებში იყო პატარა საწოლი და უბრალო საგებელი, და თითო სარწყული წყლისთვის. სხვა ხორციელი ნუგეში, საჭმელი და სასმელი საერთოდ არ ჰქონდათ, არამედ რასაც ტრაპეზზე ერთად ჭამდნენ, იმით ცხოვრობდნენ. ბევრი მათგანი საერთოდ არ სვამდა ღვინოს; ვინც იღებდა, ცოტას მოიხმარდა. მათ სენაკებში საკვამური არ ჰქონდათ, რადგან ცეცხლი არ ენთებოდა, არც ღამით ანთებდნენ სანთელს. არამედ ღამით ფსალმუნობდნენ, დღისით კი წიგნებს კითხულობდნენ და მუდამ ლოცულობდნენ, როგორც დავითი ამბობს: „დღისით ამცნო უფალმა წყალობა მისი და ღამით გალობა მისი“.
ნეტარმა მამა გრიგოლმა კი თავად დიდი მარხვები მცირეოდენი, უმარილო ბალახით გაატარა. მისი საზრდელი ყოველდღე იყო პური, დღეში ერთხელ მცირე რაოდენობით, და წყალიც მცირე წონით. ღვინო კი სიყრმიდანვე არ დაულევია. მისი და მისი მოწაფეების უმეტესი სათნოებები მხოლოდ ღმერთმა იცის.