კარი მეორე — თავი II
„ცა დედამიწას მოწყალე თვალით დაჰყურებს; ის მრავალგვარი გასაჭირით გამოსცდის და აკაჟებს. ამიტომ არ უნდა დავკარგოთ იმედი; კუბოს კარამდე შვებას უნდა ვეძებდეთ.
გულგატეხილი ყველა მოღალატეა საკუთარი თავის, უარმყოფელი მისივე რწმენის. მაკვირვებს, დარბაისლებო, ჩვენი სულის დაცემა! აბა, რა ნიშანი ვნახეთ სამეფოს დასასრულისა?
როგორ დაანგრევს ახლა ღმერთი ქრისტიანობის ბუდეს ისე, რომ საბოლოოდ აღარ მისცეს მას დაცვა? თუ ბიზანტია აქამდე სხვა ქვეყნებს სინათლეს სცემდა, არ დავიჯერებ, რომ ახლა თვითონ ჩავარდეს სიბნელში!
მან ბევრი მსხვერპლი შესწირა ქრისტიანობის სახელს და ღმერთი მას არ გასწირავს: გამოუგზავნის დამხმარეს! მეტყვით: „სად არის? ვინ არის? რომელი კუთხე ქვეყნისა, რომ გვქონდეს მისგან დახმარებისა და ხსნის იმედი?“
თქვენც იცით, არის ქვეყანა, ქრისტეს რწმენის მფლობელი, მთელ მსოფლიოში ცნობილი ამქვეყნიური სასწაულებით, მოყვრულად მოყვრის მიმღები, მტრის შემშინებელი, დღეს ქრისტეს წმინდა ჯვრის პირველ მეომრად ცნობილი.
ეს მხარე საქართველოა, ღვთისმშობლის წილხვედრი! გასაჭირში ძლიერს არ უყვარს სუსტად ქედის მოხრა! ამ ქვეყნის მეფეს მივმართოთ, დიდ დავით კურაპალატს, და ის გადაუხდის სკლიაროსს ამ აჯანყება-ღალატს!“
როგორც ბნელ ღამეს მთვარე უეცრად გამოჩნდება და არემარეს ვერცხლისფერი სხივებით გაანათებს, ისე ქართლის ხსენებამ გამოაფხიზლა კრება და იმედით აღბეჭდა მათი შეწუხებული სახეები.
დედოფალს მოახსენეს: „ერთხმად თანახმა ვართ: მიმართეთ ქართველ მეფეს და ნუღარ შესწუხდებით! ისეთი წიგნი მისწერეთ, რომ გული მოულბოთ, და შესაფერისი მოციქულიც გაგზავნეთ მასთან, რომ ჩვენი ქვეყნის შესახებ უკეთესი ცოდნა ჰქონდეს და თანაც კარგად ესმოდეს საქართველოს წესები!“
ასე გადაწყვიტეს. და ერთხმად მიმართეს სევისტოფორს, მაგრამ ის ამგვარ არჩევანს გულწრფელად შორს იჭერდა, რადგან მას სხვა ვინმე ეგულებოდა საუკეთესოდ, და შეევედრა კრებას: „გთხოვთ მომისმინოთ ახლა ეს.
ათონის მთაზე იოანე ნათლისმცემლის ტაძარი ააგეს; იქ ორი წმინდა ბერია, წმინდა ცრემლის მღვრელი. ულუმბოშივე გაითქვა მათი სიწმინდის სახელი; არ ასვენებდნენ: დღითი დღე ემატებოდა მნახველი.
მაშინ მთაწმინდას მიმართეს, ძველი სავანე დატოვეს; ერთია თორნიკე-ქართველი, მეორე – დიდი იოანე. ერისკაცობის დროსაც კი სახელგანთქმულნი ყოფილან და ჯერაც არ იქნებიან მათ მხარეში დავიწყებულნი.
მოვიხმოთ ერთი მათგანი, დავაკისროთ მოციქულობა, რომ მეფეს სრულად გადასცეს ეს ჩვენი გასაჭირი; რომ თქვენს ბრძნულ წერილს სიტყვითაც ბევრი დაურთოს და ქრისტეს ერის გამოხსნის სურვილი გულში აუნთოს!
მალე გავგზავნოთ, სიჩქარით, რომ დღე და ღამე იაროს, და მანამ, როგორც იქნება, ჩვენ გავუმკლავდეთ სკლიაროსს!“ ეს რჩევა ერთხმად მიიღეს. მთქმელს აქებდნენ და მაშინვე შეუდგნენ ამ საქმის შესრულებას.
III