კარი მესამე — თავი III
თორნიკემ განაგრძო მითითებების მიცემა: „მარცხენა ფლანგზე ლომკაც სავარსამიძე იქნება. მას დაახლოებით სამი ათასი კაცი ეყოლება, რომლებიც ომში ძლიერები და მტკიცეები არიან. დარჩენილი ათასი კაცი ჩემთან ერთად დარჩება. მათი უფროსი ჯოჯიკი იქნება. ისინი დაგვჭირდებიან გასაჭირის დროს დასახმარებლად. როდესაც ომი დაიწყება და ისრებით ბრძოლა გაიმართება, გაიფანტეთ, რადგან შეჯგუფებულად მტერზე შეტევა რთულია. შემდეგ, როცა ხელჩართული ბრძოლა დაიწყება, ერთად უნდა იბრძოლოთ, მაგრამ ჯარი გუნდ-გუნდად დაყავით, რომ ერთმანეთი შეცვალოთ და დაეხმაროთ. ძველი სანგრისა და მდინარისკენ ნუ დაუდგებით, ის გზები ღია დაუტოვეთ მტერს. სხვაგან კი მათ ყოველი მხრიდან უნდა დაუხვდეთ და გამაგრდეთ!“ თორნიკემ დაამატა: „მეტს არაფერს გეტყვით! რად გვინდა ზედმეტი სიტყვები და რჩევები? აქ წმინდა გიორგი შეგეწიოთ და ზეციდან ღმერთმა დაგლოცოთ!“ ეს თქვა თორნიკემ და სარდლები ჯარის მოსამზადებლად გაუშვა. თვითონ კი მარტო დარჩა ღვთის სალოცავად და სადიდებლად. III როგორც ულამაზესი ქალი, ეთერი, რომელიც საყვარელს ელოდება, კანკალებს, სახეზე ვარდისფერი ფერი გადასდის გრძნობებისგან და თვალები სურვილით უელვარებს, ისე ცისკრის ვარსკვლავი ლაჟვარდისფერ ცაზე კაშკაშებდა და კანკალებდა. ის, თითქოს ფერმიხდილი, მაგრამ ძლიერ ნათელი, სიყვარულით შესცქეროდა მზის ამოსვლას. თითქოს მთელი სამყაროც, ამ სილამაზით მოხიბლული, თანაგრძნობით იყო სავსე და საიდუმლო, უცნაური აღფრთოვანებით უმღეროდა „ციურ ნანინას“. სურნელოვანი დილის ნიავი, ბალახების შრიალი და ფოთლების ჩურჩული ამ ღვთაებრივ ნანინას ბანს აძლევდნენ. მათ ძალთაძალი, ანუ უზენაესი ძალა, ათანხმებდა. ციური ნიჭის მისაღებად ვარდის კოკორმა თავი ასწია; მანანა ცრემლად დაეცა მის გულზე, გააფერადა და გაახარა! თურმე ბულბულიც ამას ელოდა: თავისებურად დაიწყო სტვენა, თითქოს ამით უნდოდა ცოდვილი სამყაროსთვის ზეციური კურთხევა მოეტანა. მაგრამ ამ დროს საშინელი ხმით უცებ რაღაცამ დაიგრიალა. ამით ჯოჯოხეთის სიხარბემ თავისი ბოროტი ძალა გამოაჩინა: გაისმა ბუკისა და საყვირის ხმა, ატყდა ზურნის საზარელი ჭიჭყინი... აჰა, თენდება და ორივე ჯარი სისხლის დასაღვრელად ემზადება!