კარი მეორე — თავი III
მთელ ქართლში გავრცელდა ხმა: მეფე ჯარებს აგროვებს ბერძნების დასახმარებლად, სიკეთე მოიფინაო. ათონიდან დაბრუნებული თორნიკე მოციქულობსო და „ორივე ხელით იჭმება ქადა, თუ გული გულობსო“ (ანუ, თუ სურვილი გაქვს, ყველაფერი გამოვა).
დღეს გამოჩნდება, ვინ არის ჩვენთაგანი ვაჟკაცი! ამაზე კარგი რაღა გინდა ბურთისა და მოედნისთვის (ანუ, საბრძოლველად)? ისრებსა და კაპარჭებს ამზადებენ, ხმალს ლესავენ, ფარს ღებავენ; ქალები მათთვის სამგზავრო ტანსაცმელს კერავენ.
ჯოჯიკ-მთავრის თანხმობით გამრეკელმა თქვა: „თორნიკე თუ არ გვიწინამძღვრებს, ხმალს ხელს არ მოვკიდებთ! ძველი არწივი გაგვიძღვეს, ჩვენ კი შევარდნილებივით მივყვეთ, სასტიკი ომი ავტეხოთ, ძველებურად საქებარი!“
ხალხიც ამ აზრზე დადგა, მასვე სთხოვს კურაპალატს და, ვინც არ დაემორჩილება, იცოდეს, ღალატს დასწამებენ. მაგრამ თვითონ თორნიკე გაჯიუტდა... რადგან ბერია, ეს არჩევანი როგორღაც მეტად შორს დაიჭირა.
თვითონ სარდლებიც მივიდნენ მასთან მეფის თანხლებით და სარდლობა სთხოვეს ამხანაგობითა და ძმობით. მოხუციც ამის მნახველი, თუმცა აღელვდა, მაგრამ გრძნობები შეიკავა და ისევ გაჯიუტდა.
ორბელიძე და ჯოჯიკი, ორივე გააწბილა და გამრეკელსაც უთხრა: „ძმაო, ტყუილად ნუ მირჩევ: ვერ ავასრულებ თქვენს თხოვნას, გულდაწყვეტილი ვამბობ უარს! ახლა ვეღარ გავცვლი ფარსა და ხმალზე ქრისტეს ხატსა და ჯვარს!
აღთქმას ნუ გამატეხინებთ, ნუ მაკეთებინებთ ცუდს! ეკლესიისგან შეკრული, თვითონ ვერ ავიხსნი თავს; და თუ მღვდელმთავარი ამხსნის, ეს მისი ნება იქნება, მაშინ ეგ თქვენი სურვილი ჩემს გულშიც აინთება!“
იმ დროს არსენი იყო ქართველთა კათალიკოსი, ყველასგან პატივცემული, ბრძენი და პოეტი. ღვთაებრივი მადლით გაბრძნობილი, საეროდ განათლებული, მწიგნობართუხუცესობა მას ჰქონდა მინიჭებული.
ის ძლიერი მქადაგებელი იყო, ოქროპირივით მჭევრმეტყველი და მრავალი მწვალებლის მზა-პასუხისმგებელი. ამას მიმართეს საერთოდ, ამისი ჰქონდათ იმედი, რადგან თორნიკეს ვერავინ შეაგონებდა მის მეტი.