კარი მეოთხე — თავი II
II
მაშინ ბატონის წინ წარსდგა დიდი თორნიკე ერისთავი. მის ფეხებთან დროშა დადო და რაღაც ტყავი მიართვა. მოახსენა: „აჰა, მეფევ! ეს დედოფლის „გრამატაა“ (ოქროს საბუთი). ეს არის ჩვენი სისხლისა და ოფლის სანაცვლო ჯილდო. ბასილი და კონსტანტინეც ადასტურებენ ამ წერილს. ისინი ზემო ქვეყნებს თქვენს შვილსა და შვილიშვილს უთმობენ. მეც მაჩუქეს მათ საკუთრად დიდძალი საჩუქარი: სამკაული, ოქრო, ვერცხლი, მარგალიტი და ძვირფასი ქვები. მაგრამ, მეფევ, მე, საწყალ ბერს, რად მინდა ეს სიმდიდრე? თქვენს დიდებულ ბატონობას შემოგწირავ ყველაფერს: ნახევარი თქვენი იყოს, ნახევარი კი ქვრივ-ობლების! ამდენი ჯორ-კიდებული (ჯორებით გადასატანი ქონება) ორივესთვის იკმარებს!“
მეფემ უთხრა: „გმადლობ! ვიცი, რომ ქვრივ-ობლები გიყვარს. მათ ჰქონდეთ და მე კი ჩემთვის არც ნახევარს ავიღებ! შენია და შენვე გქონდეს, მოიხმარე, როგორც გსურს. რა ძღვენი სჭირდება შენს ღვაწლსა და სამსახურს?“ მაგრამ თორნიკე უპასუხებს: „ნუ მარგუნებ, მეფევ, ძღვენს. ვერ მივიღებ მე სიმდიდრეს, ვერ ჩავიდენ ღვთის საწყენ საქმეს! ჯვარი და სახარებაა მხოლოდ ბერის სიმდიდრე. ეს სიმდიდრე ქვეყნის არის და თქვენც მისი მემკვიდრე ხართ!“ ვერ შეთანხმდნენ, თუმცა სარდალი ცრემლით სთხოვდა მუხლმოყრილი. ლაშქარიც სარდლის თანხმად მის წინ თავდახრილი იდგა.