ქებათა ქება შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

სხვებმა შეიძლება ღვინო დალიონ, მაგრამ მე ღვინის გარეშეც მთვრალი ვარ პირადი ბედნიერებით. ჩემს გარშემო არსებული სილამაზე ჩემს ნეტარებას კიდევ უფრო ზრდის. ოჰ, რა კარგია ეს საღამო! ის მშვიდი, სასიამოვნო და ტკბილი ნეტარებით არის სავსე. რა უცნაურად, ზეციდან, სამოთხისკენ მიაქანებს გულს, რათა ადამიანს ბუნების საიდუმლო, სადიდებელი ძალა შეატყობინოს. იქ, სადაც გონება ცდება და ვერ ხვდება, იქ მხოლოდ გულს აგრძნობინოს სიმართლე. აჰა, მეც ვგრძნობ, რომ არსებობს ზეცა, რომელიც რაღაც ამაღელვებელი ძალით არის სავსე. ეს ქვეყანაც, ყველგან და ყველაფერში, მადლიერებით ემორჩილება შემოქმედს. შეხედეთ ამ მთვარეს, რომელიც სხივებს აფრქვევს, თითქოს ტკბილი სევდით ივსებს გულს. მოკაშკაშე, მოთამაშე ვარსკვლავები კი ირგვლივ ფერხულს აბამენ. ძალთა დიდება და შექმნილთა ქება არის მათი საიდუმლო ვედრება. დედამიწის ბუნება ამას ბანს ეუბნება და ეს ბანია „ქებათა ქება“. ყვავილების ენა, მათი სურნელის ფრქვევა, რომელიც საგალობლად ამაღლდება, წყლის ჩქრიალი, ფოთლების შრიალი, ბალახების რაღაც ჯადოსნური რხევა – ეს ყველაფერი ბუნების საქორწილო ზეიმს ერწყმის და ემატება. ახლა მეც ვგრძნობ და საიდუმლოდ ვხვდები, რომ ადამიანში ღვთის ხატებაა. რა ამამაღლა? ვინ მაგრძნობინა ეს საიდუმლო, ღვთიური ძალა? ადამის ცოდვით დაღლილი ბუნება ძლევამოსილად გარდამიცვალა? შენ, სიყვარულო, ცისა და ქვეყნის დამაკავშირებელო და შუამავალო! შენ, ვისი ერთი წამისთვის, იმ სანეტარო წამისთვის, მზად ვარ მთელი სიცოცხლე გავცვალო! შენ, ვისაც უგუნურთა უმეტესობა ვერ გრძნობს, ვერ გიცნობს, მხოლოდ ცილს გწამებს. შენ მაგიერ, შენი სახელით, ისინი ცხოველურ ვნებებს აღიარებენ! შენ და მხოლოდ შენ, ზეციურო ნიჭო, გამოუთქმელო ადამიანის ენით... შენგან მივიღე ფრთები და მაღლა დავფრინავ, რათა მეც, გედივით, სიკვდილის წინ უცნაურ ჰანგზე ვიმღერო ტკბილად. წმინდა სიმებს ზეციური მალამო წავუსვა და საშვილიშვილო გალობა ვთქვა. მე მას ვუგალობ, ვისაც განგებამ უსაზღვრო სილამაზე მიანიჭა! ვინც ვარდს ელფერი, იას სინაზე და ბულბულს ენა ერთად მოჰპარა! ის არის ჩემი ტკბილი სიზმარი და მომხიბვლელი, ძლიერი ოცნება. სიყვარული რომ ტახტად უდგას, პატიოსნება ეგვირგვინება! როცა გამოუცდელი ჭაბუკი ვიყავი და მას თავდადებულად ვცემდი თაყვანს, ვხედავდი მასში ნინოს, თამარს, ქეთევანს შეერთებულად. დღესაც, ამქვეყნიური ამბების მიმართ გულგრილი მოხუცი, ისევ ისე ვცემ თაყვანს, როგორც პირველად, თითქოს ახლა ვიყო ჭაბუკი და ძველად ვყოფილიყავი მოხუცი! სხვებმა შეიძლება ღვინო დალიონ, მე კი ღვინის გარეშეც მთვრალი ვარ დიდი სიხარულით! ჩემს თვალში სამყაროს სილამაზე მისი სიყვარულით კიდევ უფრო გაიზარდა!