თორნიკე ერისთავი — კარი მეოთხე — თავი I შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

კარი მეოთხე — თავი I

I

ბედნიერი მეფე დავითი ქალაქგარეთ გამოვიდა. მასთან ერთად იყო საქართველოს ხალხი, რომელიც ყველა მხრიდან მოვიდა. შეკრებილ ქვეით და ცხენოსან ჯარს უთვალავი რაოდენობა ჰქონდა. ისინი სიხარულით უყურებდნენ მეფეს და მორჩილად გარს ეხვივნენ. ირგვლივ მთები და ბარები ხალხით იყო სავსე. თითქოს ეს დილა მათ დიდ სიკეთეს ჰპირდებოდა. ცალკე გორაკზე უამრავი ქალი და ბავშვი იდგა. მათ სხვებზე მეტად ეტყობოდათ საერთო სიხარული. მეფე წინ იდგა და გვერდით მისი აღზრდილი შვილი, ბაგრატი, ჰყავდა. კათალიკოსი და სხვა მღვდელმთავრებიც იქვე კმაყოფილები იდგნენ. ერის და ღვთის რჩეული მეფე თვალის მოსაჭრელად არ ბრწყინავდა. მას არ ეკეთა გვირგვინი და სამეფო სამკაულები. მაგრამ მაინც, ვინ არ იცნობს მას, როგორც დიდებულ ცხებულს, რომელსაც ერი წმინდა გულით აკურთხებს და აქებს? ყველა იცნობს მას, როგორც მამას, და ხალხს არც რიდი აქვს მის მიმართ და არც შიში. მიდიან და რჩევას ეკითხებიან, როგორც სიხარულში, ისე გასაჭირში. აი, ახლაც ეს უამრავი ხალხი მას უყურებს. გულის ძგერით ელოდება, რომ ნახოს, რას აპირებს მეფე.

შორს მინდვრისკენ გაიხედეს და რაღაცას მოჰკრეს თვალი. მიწაზე შავად და მაღლა ღრუბლად რაღაც მათკენ მოდიოდა. ეს იყო საბერძნეთიდან დაბრუნებული ქართული ჯარი. ცხენების ფეხის მტვერს ქარი ღრუბლად აჰყრიდა მაღლა. თავისი ქვეყნის ხელახლა დანახვამ მეომრებს გული აუძგერა. მათ ჩვეულებრივ, გმირულ სიმღერას შემოჰკრეს: „კავკასიის ქედზე ამირანი იყო მიჯაჭვული. ყვავები და ყორნები ეხვეოდნენ, გული დაფლეთილი ჰქონდა. ქვეყანაზე ცეცხლის მოტანისთვის გულში ცეცხლი არ უნელდებოდა. რაღაც ხერხებით გული ისევ მთელდებოდა. გასაჭირში მოთმინება ჰქონდა, არც კვნესოდა და არც ოხვრავდა. უსამართლო ძლიერებას მონურად ქედს არ უხრიდა. ბოლოს მაინც გამარჯვება დარჩა! ყველას გააოცა! და ეს ღვაწლი მაგალითად გადასცა მიწის შვილებს... კავკასიის მაღალ ქედზე მიჯაჭვული ამირანი არის მთელი საქართველო, ხოლო მტრები კი – ყვავები და ყორნები. მოვა დრო და თავს გაითავისუფლებს, იმ ჯაჭვს გაწყვეტს გმირთა-გმირი! იმდენი ხნის გასაჭირი სიხარულად შეიცვლება!“

ამ სიმღერით მოახლოვდნენ და ცოტა მოშორებით დადგნენ. ჩამოქვეითდნენ, წინ წამოვიდნენ და სწრაფად დალაგდნენ. ერთად თაყვანი სცეს მეფეს, ცალი მუხლი მოიყარეს. თავი მოიხარეს, რაც თავმდაბლობისა და მორჩილების ნიშანი იყო. მეფე წამოდგა და შესძახა: „გამარჯვება გამარჯვებულ ჯარს! ვაშა! ვაშა! მათ ღვაწლსა და საუკუნო ხსოვნას! გამარჯვება ქართველ დედებს, ჩვენს გამზრდელებსა და მშობლებს! მათი რძე გვავაჟკაცებს და აღზრდა სულიერად გვამაღლებს!“ ამ სიტყვებმა მთელი ჯარი აიტაცა და ააღელვა. შესძახეს და მათი გრგვინვით მთები და ბარები ირყეოდა: „გაუმარჯოს ქართველ დედებს! ვაშა! ვაშა! გამარჯვებულ ჯარს! დღეგრძელობა ბატონ-მეფეს, ქვეყნის თვალსა და მფარველს!“