კარი პირველი — თავი V
ხმალზე უფრო ძლიერად ჭრის პატარა და რბილი ენა. ის ჭრის უგუნურების სიმრავლეს. მისი ტყვეა ხშირად სმენა. ხან გამოცდილი გონება აამოძრავებს მას მრავალგვარად, ხან კი გული, რომელიც საიდუმლოს მფარველია, გრძნობების ფარად აგებს მას. დროზე უნდა მოხმარება, მომხმარებელიც გონიერი უნდა იყოს, რომ ხან დარდით გაილესოს, ხან ძირტკბილით ენის წვერი. თორნიკემაც დარდ-თაფლად გრძნობა გულში ჩაიყენა და სიმართლის ხელით მისგან ამოუწო თავისი ენა. ამით მოხიბლა, როგორც მეფე,
ყველა მსაჯულმაც დაადასტურა მისი სურვილი თავისი თანხმობით.
მეფე ტახტიდან ჩამოვიდა, ვეღარაფერს ამბობდა (ემოციისგან), მივიდა მოხუცებულთან და ძმურად გადახვია ხელი.
უთხრა: „თორნიკე! როგორც მეფემ, მოგისმინე შენი საუბარი. თანახმა ვარ შენს სურვილზე და ახლა გეტყვი, როგორც შენი ძმა და მეგობარი, რომ შენ ჯერ კიდევ ძალიან სჭირდები ქვეყანას... დიდი სარგებელი მოაქვს შენს არსებობას, – და ნაადრევად აგიღია ამქვეყნიდან წასასვლელი საგზალი და ბარგი.
უცხო მხარეში გადაკარგვა, ვფიცავ, ძალიან გამიჭირდება! ნუთუ ჩვენი ქვეყნის ეკლესიებს არ აქვს იგივე ძალა და დიდება (როგორც ათონის მონასტერს)?“
თორნიკემ მიუგო: „ვიცი, მაგრამ, თუ ქართლშივე მეყოლებიან ჩემი გაზრდილი და ერთგული ადამიანები, რომლებსაც თუ ვერ მნახავენ, ვერ გაუძლებენ, მეც გული არ გამიძლებს, ვერც მე დავთმობ მათ ნახვას, და ჩემს ცოდვილ სულს ბევრს დავაკლებ: მივყვები ამქვეყნიურ ფიქრებსა და სურვილებს...
იქ კი (ათონის მთაზე) არავინ მეყოლება, ვინც შემაცდენს, უცხო მხარეში, ყოველ დღე და ყოველ წამს ცრემლებს დავღვრი მე მდუღარეს.
და ვითხოვ, რომ ღმერთმა, მეფევ, გაგადიდოს და დიდხანს გაცოცხლოს და წყალობა არ მოაკლოს ჩვენს პატარა საქართველოს!..“