თორნიკე ერისთავი — კარი პირველი — თავი V

V

ხმალზე უფრო ძლიერად სჭრის

პატარა და რბილი ენა,

გაჰკვეთს ხვანჯსა უგნურების...

მისი ტყვეა ხშირად სმენა.

ხან გონება გამოცდილი

მას მოაქნევს მრავალგვარად,

ხან, მფარავი ხვაშიადის,

გული აგებს გრძნობის ფარად.

დროზე უნდა მოხმარება,

მხმარებელიც გონიერი,

რომ ხან ნაღვლით გაილესოს,

ხან ძირტკბილით ენის წვერი...

თორნიკემაც ნაღველ-თაფლად

გრძნობა გულში ჩაიყენა

და სიმართლის ხელით მასში

ამოუწო მისი ენა.

მით მოხიბლა, როგორც მეფე,

ისე ყველა მსაჯულიცა

და იმათის თანხმობითა

სურვილი მან გაიმტკიცა...

ჩამობრძანდა მეფე ტახტით,

ვეღარაფრის ვერამთქმელი,

მივიდა და მოხუცებულს

გადახვია ძმურად ხელი.

უთხრა: „თორნიკ! როგორც მეფემ,

მოგისმინე საუბარი.

თანახმა ვარ, და აწ გეტყვი...

როგორც ძმა და მეგობარი,

რომ ჯერ კიდევ ქვეყნისათვის

საჭირო ხარ... დიდი მარგი, -

და უდროვოდ აგიღია

საიმქვეყნო საგზალ-ბარგი.

უცხო მხარეს გადაკარგვა,

ვფიცავ, შენი მიმძიმდება!

ნუთუ ჩვენი ქვეყნის ტაძრებს

არ აქვს იგივ ძალ-დიდება?“

მოახსენა: „ვიცი, მაგრამ,

ქართლშივე რომ მიგულებენ

ჩემი გაზრდილ-ერთგულები,

რომ არ მნახონ, ვერ გასძლებენ,

მეცა გული არ გამიძლებს,

ვერც მე დავთმობ იმათ ნახვას,

და ცოდვილ სულს ბევრს დავაკლებ:

გადავყვები სოფლის ზრახვას...

იქ-კი არვინ მეყოლება

შემაცდენი, უცხო მხარეს,

დღე ყოველ და ყოველ წამსა

ცრემლებს დავღვრი მე მდუღარეს.

და ვითხოვ, რომ ღმერთმა, მეფევ,

გადიდოს და გადღეგრძელოს

და წყალობა არ მოაკლოს

ჩვენს პატარა საქართველოს!..“