თორნიკე ერისთავი — კარი მესამე — თავი III

III

ვითა ეთერი მზეთუნახავი,

საყვარლის მლოდე, თრთის და კანკალებს,

სახეს ვარდისფრად იღებავს გრძნობით

და იელვარებს სურვილით თვალებს,

ისე განთიადს ცისკრის ვარსკვლავი

ლაჟვარდ ცაზედა კაშკაშით თრთოდა

და ფერმიხდილად ნათელ-ძლიერი

მზისა ამოსვლას ეშხით შესტრფოდა.

თითქოს ქვეყანაც, მით მოხიბლული,

განმსჭვალულიყო მისის თანგრძნობით

და უგალობდა „ციურ ნანინას“.

საიდუმლო და უცნაურ გზნობით.

სუნნელთა მფენი დილის ნიავი,

ბალახთ ბიბინი, ფოთოლთ შრიალი

ბანსა აძლევდნენ ღვთიურს ნანინას

და ათანხმებდა მათ ძალთაძალი.

ციური ნიჭის მისაღებელად

ვარდმა კოკობმა თავი ახარა;

ცრემლად დაეცა გულზე მანანა,

ააელფერა და გაახარა!..

თურმე ბულბულიც ამას უცდიდა:

თავისებურად იწყო მას სტვენა,

თითქოს უნდოდა მით მოეტანა

ცოდვილ ქვეყნისთვის კურთევა ზენა,

მაგრამ ამა დროს საზარელი ხმით

უცბად რაღაცამ დაიგრიალა

და მით სიხარბემ ჯოჯოხეთისამ

გამოიჩინა ბოროტი ძალა:

შეიქმნა ბუკის, საყვირის ცემა,

ასტყდა ჭიჭყინი ზურნის საზარი...

აჰა, თენდება და ემზადება

სისხლის სათხევად ორივე ჯარი!