თორნიკე ერისთავი — კარი მეორე — თავი I

კარი მეორე

I

ვინ სვა ბოლომდე ამ სოფლის

სიტკბოებისა ფიალი?

ვის არ უნახავს მის ბედის

წაღმა-უკუღმა ტრიალი?..

ბერძნებსაც ჰქონდათ ერთი დრო...

საქვეყნოდ იყვნენ ქებული,

სწავლით და მეცნიერებით

ბევრგვარად აყვავებული.

ცხოვრების კანონს უდებდნენ

სხვადასხვა ქვეყნის ერებსა,

საუპატიოს ართმევდნენ

მათზე ცუდმზრახველ მტერებსა,

ვინ იფიქრებდა იმ დროში

ამ ხალხის დამცირებასა

ისე, რომ მით მოღებოდა

ბოლო მათ ნეტარებასა?

ერთ ჭირსა, კარზე მომდგარსა,

სხვაც ბევრი წაეკიდება!..

სხვადასხვა ჭირმა ბერძნების

დაცარა ძველი დიდება.

და არ თუ გარეშე მტერი,

შინაურებიც ბრიყვობენ:

ჰგლეჯენ მას ნაწილ-ნაწილად

და ერთმანეთში იყოფენ!

ბოლოს-კი ერთმა მათგანმა

სულ ერთად მოჰხვია ხელი:

ის იყო სპარსთა მმართველი,

სკლიაროს ერქვა სახელი.

თითქმის ბრუსამდე მოადგა,

ხმელეთით გზების შემკვრელი,

და კონსტანტინეს ქალაქის

არის აღების მსურველი.

წინ ვეღარავინ უდგება

მოჯანყის ძლიერებასა;

და ელის დედაქალაქიც

იმისგან აოხრებასა.

იჩაგვრის მცირეწლოვანი

კონსტანტინე და ბასილი,

დედა მათს თეოფანიას

ჭმუნვით აქვს გული ავსილი.

დაღონდა პარაკიმომენ,

კარისკაცებში პირველი

და, ერთად დედოფალთანა,

ბიზანტიისა მმართველი.

დარბაისლებიც შეყრილან,

გადუწყვეტია ყველასა,

რომ თვითონ თავს ვერ იხსნიან,

და არც ელიან შველასა;

და უპირებენ ისევე

სკლიაროსს შევედრებასა,

რომ ნუ უნდომებს ამ ქვეყნის

უწყალოდ აოხრებასა!..

მაგრამ წამოდგა ამა დროს

მოხუცი სევისტოფორი,

რომელსაც დარბაისლებში

არ ჰყავდა ჭკუით თანსწორი;

მით ყურადღება კრებულის

მიიპყრო ანაზდეულად

და მოჰყვა, რასაც ჰფიქრობდა,

მჭევრმეტყველებით ჩვეულად: