თორნიკე ერისთავი — კარი მეორე — თავი III

III

ხმა გავარდნილა მთელ ქართლში:

ჯარებს აგროვებს მეფეო

ბერძნების მისაშველებლად,

სიკეთე მოიეფეო.

ათონით დაბრუნებული,

თორნიკე მოციქულობსო

და „ორივ ხელით იჭმება

ქადა, თუ გული გულობსო“...

დღეს გამოჩნდება, ვინც არის

ვაჟკაცი ჩვენთაგანიო!

ამაზე კარგი რად გინდა

ბურთი და მოედანიო?..

ისარ-კარჭაპი მომართეს,

ხმალს ჰლესენ, ფარსა ჰფერავენ;

მათთვის სამგზავროდ ქალები

ტანისამოსებს ჰკერავენ...

ჯოჯიკ-მთავარის თანხმობით

ეს უთქვამს გამრეკელსაო:

„თორნიკე თუ არ გვესარდლა,

ხმალს არ მოვკიდებთ ხელსაო!

წაგვიძღვეს ძველი არწივი,

ჩვენ მივყვეთ შევარდნულადო,

ფიცხელი ომი ავსტეხოთ,

საქები ძველებურადო!“

ხალხიც ამ აზრზე დამდგარა,

მასვე სთხოვს კურაპალატსა,

და, ვინც იურჩებს, იცოდეს,

მას შესწამებენ ღალატსა.

მაგრამ თვითონვე თორნიკე

გაკერპდა... რადგან ბერია,

ეს არჩევანი როგორღაც

მეტად შორს დაუჭერია.

თვითონ სარდლებიც მისულან

იმასთან მეფის თანხლებით

და უთხოვიათ სარდლობა

ამხანაგობით და ძმობით.

მოხუციც ამის მნახველი

თუმცა-კი აღელვებულა,

მაგრამ შეუკრავს გრძნობები

და ისევ გასალებულა.

ორბელიძე და ჯოჯიკი,

ორივე გააწბილაო

და გამრეკელსაც ეს უთხრა:

„ძმაო, ნუ მირჩევ ტყვილაო:

ვერ ავასრულებ თქვენს თხოვნას,

გულმკვდარი ვამბობ ვარსაო!

აწ ვეღარ გავცვლი ფარ-ხმალზე

ქრისტეს ხატსა და ჯვარსაო!

აღთქმას ნუ გამატეხინებთ,

ნუ მაქნევინებთ ავსაო!

ეკლესიისგან შეკრული,

თვით ვერ ავიხსნი თავსაო;

და მღვდელმთავარი თუ ამხსნის,

იქნება მისი ნებაო,

მაშინ ეგ თქვენი სურვილი

ჩემს გულშიც აიგზნებაო!..“

არსენი იყო იმა დროს

ქართველთა კათალიკოსი,

პატივცემული ყველასგან,

ბრძენი და პიიტიკოსი.

გაბრძნილი საღმრთო მადლითა,

საეროდ გაბრწყინვებული,

მწიგნობართ-უხუცესობა

მას ჰქონდა მინიჭებული.

ოქროპირობდა მჭევრობით

ძლიერი მქადაგებელი

და მწვალებელთა მრავალთა

მზამეტყველ-პასუხმგებელი.

ამას მიჰმართეს საერთოდ,

ამისი ჰქონდათ იმედი,

რადგან თორნიკეს ვერავინ

შეაგონებდა მის მეტი.