კარი პირველი — თავი VI
VI
ათონის მაღალ მთაზე, რომელსაც მთაწმინდა ჰქვია, სადაც უამრავი უდაბნო და წმინდა ტაძარია აშენებული, იქ არის ათანასეს დიდი ლავრა, რომელსაც ფასი არ ადევს და ის ყველაზე გამორჩეულია.
იქნება სასიამოვნო ამინდი თუ საშინელი ქარიშხალი, მაღლობზე მდგომი ტაძარი სამოთხის ადგილს გვახსენებს.
ხან ღრუბლებითაა დაფარული, ირგვლივ ელვა ტრიალებს და შორიდან ზღვის ტალღების ღელვას გადმოჰყურებს. ხან დილის მზის სხივები ისრებივით ეცემა ტაძარს, თითქოს იმ ღვთაებრივ ნათელს ნათლით ერწყმიან.
ხან ღამით სავსე მთვარე, თითქოს იქ ბინადრობსო, წმინდა ტაძარს თავზე დიდებულ გვირგვინად ადგება. ამავე დროს ვარსკვლავებიც ციმციმებენ და ამ გალობით ღმერთს განადიდებენ.
ტაძრის წინ ხელოვნურად გაკეთებული ხეხილის ბაღია, იქვე წმინდა წყარო ჩუხჩუხებს. მწვანე ზეთისხილის მთა და ველის ყვავილები, რომლებიც ბუნებრივ საკმეველს აფრქვევენ, ჰაერს სამკურნალოდ და სასარგებლოდ აქცევენ, და ცოცხალ არსებებს სულის მოსათქმელად ემსახურებიან.
ქრისტიანული სამყაროს ყოველი მხრიდან მეუდაბნოეები მიდიან იქ და იმედითა და ცრემლით პოულობენ თავშესაფარს. უდაბნო ყველას, ვინც მივა, თავშესაფარს აძლევს და მორწმუნეებს იზიდავს, როგორც მაგნიტი რკინას.
აქ მოვიდა ქართველი იოანეც, რომელიც ულუმბოდან იყო. მორჩილების დროსაც კი დიდი სახელი გაითქვა. დღეს ის ნეტარი ბერის, მრავალასის, მოძღვარია და ამავე დროს წინამძღვარ ათანასეს მეგობარი.
დიდი ხანია, რაც სამშობლო ნებით დატოვა, მაგრამ გული მაინც ვნებით უღელავს, როდესაც თავისი სამშობლო ახსენდება. ოცნებით გატაცებულს, გული არევით უცემს. ამ დროს ცდილობს, სადმე შორს, მარტოობას მიეცეს, ბუნების ჭვრეტით გაერთოს და გულს სიამოვნება მოჰფინოს.
VII