თავი IX
IX
ღელეში ჩავიდა მწუხარე ვარდი, ვარდის წყლით ნაბანი; უძრავი ეფარა თავზე ყვავილებიანი საბანი. მოულოდნელი ხმა ესმის, კაცის კივილი შორიდან, ჩამორბის, ჩამოუძახებს კაცი ახადის გორიდან: „მოიცა, ქალო, და-ძმობას, ცოტა იარე წყნარად. რა გაქვითინებს, საწყალო, იყავი უწყინარად (მშვიდად)!“
ლელა ჩამოხდა ცხენიდან, ცხენი ხეზე მიაბა, ჩამოჯდა დაღონებული, შუბი გვერდით დაიდო. აგერ გამოჩნდა ისიც, ვისი ძახილიც ესმოდა, ქალთან პირდაპირ მივიდა, ვით ამოწვდილი მახვილი (ხმალი).
კვირია: „შენ და, და მე ძმა, ლელაო! თუნდაც მიმიღე მამად. ჩემს ასე დატოვებას ნუ ჩამითვლი ცუდად. მე კვირია ვარ, მიტირე (მომისმინე), თუშეთიდან მოსული მზირია (მზვერავი), თუმცა თქვენი წყლისა ვარ (თქვენი მხრიდან ვარ), ფშაური მიდგას ძირი (წარმომავლობა), გოგოლაურთა დისწული, მათურელ გივის შვილი... შენი პასუხი მესმოდა, იქვე ლაშქარში ვიყავი, უფროსთა საუბარში მე ვეღარ ჩავერიე. თუმცა ჭკუაში დამიჯდა (დავფიქრდი) შენი გაყოლა თანა... აჩქარდნენ, იუკადრისეს (არ იკადრეს) ქალის წამოყვანა. განა ლაშქარი არ ფიქრობს, რომ ხერხი ღონეს სჯობია? სადაც „ჰო“ უნდა ამბობდნენ, იქ „არაო“ იძახიან! არ ფიქრობენ, – ბახტრიონს ბევრი თათარი ჰყავს; ჯერ შესვლაა საჭირო, რომ კაცმა გამოიყენოს დანა. საქმე ციხეა, უფრო კი მაგარი ციხის კარები, რომ ლაშქარს ჰქონდეს მტრისკენ გზა, თავისუფლად გასატარებელი. მე და შენ, დაო, ასე ვქნათ, მეც თავს არ ვზოგავ, იცოდე: ჩვენ ჯარზე უწინ წავიდეთ, შენც ჩემთან ერთად წამოხვიდე. ჩვენ ორნი წავალთ ერთად, – მივმართოთ თათრის ბინას; მივესალმები ყარაულს, სხვებზე წინ მდგომს და მთავარს. თან ვეტყვი: ყეინს მოვართვი საჩუქრად ლამაზი ქალი; გთხოვთ მანუგეშოთ მეც, კაცი ვარ შესაწყალი. კარს გაგვიღებენ ციხისას, მარჯვედ მოვხვდებით შიგნით. შენ თუნდაც ხელსაც ნუ გაანძრევ, ჩვენს ჯარს მე ვუშველი იქით. ჯარი ხვალამდე არ მოვა, ჩვენ სრულად წინასწარ ვიაროთ; მზად ვიყოთ, ციხის კარით საქმე წინ წავწიოთ. ცისკრისას მოვა ლაშქარი, ჩვენც იქ დავხვდებით მარჯვედ; ვეცდები კარი გავუღო, თუნდაც ციხის კარზე დამკლან. შენ რას იტყვი ამაზე, ჭკვიანურად ვამბობ თუ არა?“
ლელა: „მზად ვარ, შენი ჭირიმე, როგორ სჯობს, უკეთ იცი; მე კი გონება არ მიჭრის, დარდ-ბოღმის ბუდედ ვარ ქცეული. მტრის ჯავრი გულში მიდგას შავი ალაზნის გუბესავით. ასე იყოს, როგორც შენ ამბობ, უარს არ ვიტყვი მაგაზე, ოღონდ ჩვენმა ჯარმა თათრები ვირის ბაგაზე დააბას (დაამარცხოს). იმოდენს როგორ არ შევძლებ, რომ დედის კალთაზე დამკლან...“
ამ პირობაზე დამდგარნი, ორნი გორი-გორ ჩადიან; ოღონდ ჩვენს ჯარს ეშველოს, – ორსავეს სიკვდილი უნდა.