თავი XI
XI
იჟიჟრიბანდა (გათენდა), ცისკარი სულს ჰლევს (კვდება), თანდათან ქრებოდა, – ნეტავ ყველა ლამაზს ასე სიკვდილი ხვდებოდა! დღეს მკვდარი, ხვალ დილით ცოცხალი წამოდგებოდა; სრული ჯანით და იერით (სახით) თვალწინ დამიდგებოდა. ნეტავ ციური ცეცხლი, ვისაც გულში ანთებია, ჯერ არ გაუქრეს, თუ გაქრება, ისევ აენთოს! მკვდარია უგრძნობი კაცი, უსაზარლესი მკვდარზე, იმიტომ რომ სიცოცხლე უდგას სალის (მყარი) ყინულის ტახტზე. არ ებრალება მოყვასი (მოძმე), მის წინ რომ აცვამენ ჯვარზე. ისე მოკვდება, ვერ შედგება ერთ წამს ტრფობის (სიყვარულის) მთაზე. შორს არის, მეტად შორს არის დაშორებული მასზე. ჭაობში არის ჩაფლული, ვიცნობ მოწამლულ ხმაზე. საზარელია დადგომა უგრძნობელობის გზაზე!