თავი XV
ხუთშაბათ დილა გათენდა, სისხლის ნიავ-ღვარი (სისხლისღვრის ნიშანი) დატრიალდა. ბახტრიონში თათრის შვილებს მწარე დღე გაუთენდათ. ბორბალაზე (ბორბალოს მთა) თავისუფლების მთვარე გადმოდგა. ურჯულოს სისხლის ღვარი ალაზნისკენ წავიდა. ნალესი ფრანგულების (ხმლების) ალი ცას სწვდებოდა. მეომართა ნაკვალევი სულ სისხლით არის დანაბეჭდი. მტრების კარვები და საჩეხები (სამალავები) დანგრეული და დანაგალია (დამწვარი). ჩვენმა ლაშქარმა მტერი გაწყვიტა, უღმერთოდ გაანადგურა.
ზეზვა თათრებს მისდევს ყვირილით, შეუპოვარი და სწრაფია. რკინის გულიან, ხოშარეულს შუაზე გაუტყდა ხმალი! ცრემლი ერევა თვალებზე, ამის გამო გაბრაზებული წუხს. ლუხუმმა თოფი გაჰკრა, მაგრამ ფალია (ასაფეთქებელი ნივთიერება) არ აუფეთქდა. დროშას მიუძღვის ლომივით, ხმალი აიწია. ლაშქარს დაუძახა გულდინჯმა, ომში ცხარემ: „მომყევით, ვისაც ქუდი გხურავთ, ვინც ქალი არ ხართ!“
ბახტრიონის არე თათრების ძვლებით აივსო. მკვდრები ისე გამრავლდნენ, რომ ციხე-გალავნად ეგება. ეს ის დრო იყო, როდესაც ბარი მთას ლოცავდა, როცა მთიელი ხალხის გვარი სალოცავად მიაჩნდათ...
XVI